close

  • Polsce – służyć, Europę – tworzyć, Świat – rozumieć

     

  • INDIE

  • Indie

    •  

       Informacje o kraju


       

       

      I.1.POŁOŻENIE GEOGRAFICZNE, LUDNOŚĆ, OBSZAR, STOLICA, JĘZYKI URZĘDOWE

       

      Indie (Republika Indii) to państwo w Azji Południowej, ze stolicą w New Delhi, zajmujące większość subkontynentu indyjskiego, rozciągające się od śnieżnych szczytów Himalajów na północy, aż po tropikalne lasy Kerali na południu. Od wschodu, południa i zachodu Indie oblewają wody Zatoki Bengalskiej, Oceanu Indyjskiego i Morza Arabskiego, a państwami graniczącymi z Indiami są: Pakistan, Chiny, Nepal, Bhutan, Mjanmar i Bangladesz (przez Zatokę Mannar i cieśninę Palk również Sri Lanka).

       

      Podział administracyjny Indii obejmuje 29 stanów, 6 terytoriów związkowych i 1 terytorium stołeczne (National Capital Territory).

       

      Indie zajmują 7 pozycję na świecie pod względem rozległości zajmowanego obszaru - powierzchnia Indii wynosi 3 287 590 km2. Niemniej jednak dane te mogą się różnić w zależności od źródeł, co wynika z roszczeń granicznych poszczególnych państw.

       

      Pod względem ukształtowania terenu Indie uważane są za jeden z najbardziej zróżnicowany kraj na świecie. Na jego północy rozciągają się pasma Himalajów, a niemal 2/3 powierzchni kraju zajmuje, wznosząca się na wysokość 600-900 m n.p.m., wyżyna Dekan. Od wschodu Dekan graniczy z pasmem Ghatów Wschodnich z najwyższą górą Dewodi Munda (1680 m), od zachodu wyżynę ograniczają Ghaty Zachodnie z Anajmudi (2695 m). Ghaty oddzielają Dekan od żyznych nizin nadmorskich znajdujących się na wybrzeżach: Malabarskim i Koromandelskim. W części północnej powierzchnia wyżyny obniża się stopniowo i przechodzi w Nizinę Gangesu, rozciągającą się od Morza Arabskiego aż do Zatoki Bengalskiej. Do Indii należy też archipelag wysp Andamanów i Nikobarów w zatoce Bengalskiej oraz Lakkadiwów na Morzu Arabskim.

       

      Indie to drugie po Chinach najludniejsze państwo świata. Liczba ludności, według ostatnich dostępnych danych z zakończonego w dniu 1 marca 2011 r. spisu powszechnego wynosi ponad 1,2 mld (1 210 193 422 osób), w tym 623,7 mln mężczyzn i 586,4 mln kobiet (stosunek kobiet do mężczyzn wynosi 940:1000).

       

      Według tych samych oficjalnych danych najbardziej zaludnionym miastem Indii jest Mumbaj – ponad 18,4 mln mieszkańców, następnie Delhi – 16,3 mln osób (ale jeśli brać pod uwagę całą aglomerację Delhi, tj. wraz z Gurgaonem, Faridabadem, Noidą and Ghaziabadem, to jest to najbardziej zaludnione miasto z 21,7 mln mieszkańców). Kolejne miejsca w tym rankingu zajmują: Kalkuta-14,1 mln, Czenaj-8,7 mln i Bangalur-8,5 mln mieszkańców. Dane te należy traktować jednak szacunkowo, a prawdziwe liczby mogą być jeszcze znacznie wyższe (migracja wewnętrzna, ogromna rzesza bezdomnych, rozciągające się na przedmieściach miast ogromne obszary slumsów).

       

      Indie są krajem niejednolitym kulturowo. Podziały kulturowe istnieją na płaszczyźnie terytorialnej, religijnej i językowej. Ludność Indii tworzy sześć grup antropologicznych: indoaryjska (ok. 72 % ludności), drawidyjska (25 %), australoidalna, mongoloidalna, europoidalna i negroidalna.

       

      Konstytucja uznaje hindi w alfabecie dewanagari za język oficjalny państwa (art. 344.1 Konstytucji), zaś język angielski (na podstawie art. 343.3) ma status języka pomocniczego i pozostaje w szerokim użyciu urzędowym, w szkolnictwie i w mediach). Ponadto Konstytucja nadaje 22 językom status języków urzędowych na poziomie regionalnym.

       

      I.2.WARUNKI KLIMATYCZNE

      Klimat dominujący w Indiach określa się jako zwrotnikowy, ale ze względu na wielkość i rozległość państwa na północy panuje klimat zwrotnikowo-monsunowy, podzwrotnikowy górski w Karakorum i Himalajach, a z kolei na południowym zachodzie panuje klimat wilgotny, który przechodzi w suchy w zachodniej części Niziny Hindustańskiej.

       

      Klimat w Indiach generalnie klasyfikowany jest również jako tropikalno-monsunowy, charakteryzujący się relatywnie wysokimi temperaturami i suchymi zimami. Za wyjątkiem pory deszczowej wilgotność i ilość opadów w Indiach jest bardzo niska. W Indiach obserwuje się zasadniczo 4 pory roku: zimę (grudzień-luty), lato (marzec-czerwiec), południowo-zachodni monsun (czerwiec-wrzesień) i sezon pomonsunowy (październik-listopad).

       

      I.3.GŁÓWNE BOGACTWA NATURALNE

      Indie posiadają szeroką i zróżnicowaną bazę surowców mineralnych. W eksploatacji znajdują się pokłady węgla kamiennego, szczególnie bogate w dorzeczu rzeki Damodar w stanach Zachodni Bengal i Bihar.

       

      Z innych surowców energetycznych Indie posiadają złoża ropy naftowej, jednakże w chwili obecnej wydobycie tego surowca nie zaspokaja w pełni potrzeb wewnętrznych kraju. Główne pola roponośne znajdują się na szelfie wzdłuż zachodniego wybrzeża kraju. Inne udokumentowane pokłady położone są w stanach Assam oraz Gudżarat.

       

      W stanach Bihar i Odisha eksploatuje się z kolei bogate pokłady rud żelaza. Na wyżynie Dekan wydobywa się rudy manganu, w Biharze i Radżastanie eksploatuje się mikę.

       

      Inne surowce wydobywane w Indiach to: boksyt, ruda tytanu, chrom, magnez, wapień, dolomit, kaolin, gips, apatyt, fosforyt, steatyt, fluoryt.

       

      I.4.SYSTEM WALUTOWY, KURS I WYMIANA

      Obowiązującą jednostką monetarną w Republice Indii jest rupia, która dzieli się na 100 paisa. Przy obecnej niskiej sile nabywczej rupii, paisa praktycznie nie występują w obiegu, aczkolwiek zdarzają się monety z nominałem 50 paisa. Rupia występuje w postaci monet o nominałach: 1, 2, 5, 10 rupii oraz w banknotach o nominałach: 5, 10, 20, 50, 100, 500 i 1000 rupii.

       

      Walutę zagraniczną można wymienić w każdym banku lub w oznaczonych punktach wymiany walut zlokalizowanych z reguły w detalicznych punktach sprzedaży (sklepach). Średnie kursy najważniejszych walut (wg danych Reserve Bank of India na dzień 18 lutego 2015 r.) to:

      1 EUR – 71,00 INR;

      1 USD – 62,20 INR;

      1 GBP – 96,02 INR.

       

       

      I.5.RELIGIA

      Pomimo faktu, iż Indie są dziś świecką republiką demokratyczną, religia wciąż pozostaje bardzo ważnym aspektem indyjskiej rzeczywistości. Pod względem religijnym Indie stanowią niezwykłą mieszaninę wyznaniową, wśród której największą grupę stanowią hinduiści – 80,5% populacji (828 mln osób).

       

      Oprócz nich Indie zamieszkują również wyznawcy islamu stanowiący 13,4% społeczeństwa (138 mln), chrześcijanie – 2,3% (23 mln), sikhowie – 1,9% (19 mln), buddyści – 0,8% (8 mln), dżiniści – 0,4% (4 mln) i wyznawcy innych religii – 0,6% (6 mln).

       

      I.6.INFRASTRUKTURA TRANSPORTOWA (PRZEJŚCIA GRANICZNE, LOTNISKA, PORTY)

       

      TRANSPORT LOTNICZY

      Indie posiadają znakomicie rozwiniętą sieć połączeń lotniczych nie tylko z poszczególnymi regionami kraju, ale również z innymi państwami. Ogólna liczba portów lotniczych wynosi 132, z czego 19 to porty międzynarodowe. Na terenie Indii funkcjonuje 14 krajowych linii lotniczych, oferujących ponad 150 połączeń w ruchu lokalnym. Choć podróż samolotem nie należy do najtańszych, ale w związku z faktem, że pozostaje najszybszym środkiem przemieszczania po subkontynencie, znajduje swoich licznych zwolenników w gronie turystów i biznesmenów.

       

      TRANSPORT KOLEJOWY

      Transport kolejowy pozostaje najpopularniejszą formą transportu w Indiach. Łączna długość linii kolejowych w Indiach wynosi ponad 85 tys. km, z czego ponad 20 tys. jest zelektryfikowanych.

       

      W użytkowaniu znajduje się łącznie ponad 108 tys. km torów kolejowych w 3 rodzajach rozstawów: brytyjski rozstaw kolonialny (1 676 mm), rozstaw metrowy (1 000 mm) oraz dwa rodzaje rozstawów wąskotorowych (762 mm – linia wąskotorowa Kalka – Shimla, 610 mm – linia Darjeeling Himalayan).

       

      Indie posiadają obecnie 7 146 stacji kolejowych. Według danych Ministerstwa Kolejnictwa w 2012 r. do przewozów kolejowych w Indiach wykorzystywanych było 46688 wagonów pasażerskich, 239 321 wagonów towarowych oraz 5 197 lokomotyw spalinowych i 4 309 elektrycznych.

      W skali roku indyjskie koleje przewożą 8,2 mld pasażerów (ok. 22,7 mln dziennie) i zatrudniają 1,3 miliona pracowników.

       

      TRANSPORT LĄDOWY

      W związku z faktem, iż najpopularniejszym środkiem transportu w Indiach, jakim jest kolej, nie można jednak wszędzie dojechać, Transport lądowy jest drugim najczęściej wykorzystywanym w kraju do przewozu pasażerów, towarów.

       

      Łączna długość dróg lądowych w Indiach wynosi 3,3 mln km, w czym 58 tys. km stanowią autostrady i ekspresowe drogi krajowe, 137 tys. km drogi stanowe, 470 tys. km główne drogi regionalne, 2 650 tys. km pozostałe drogi. Choć liczba dróg o coraz lepszym standardzie z roku na rok rośnie, to wciąż jednak dominują te o bardzo słabej jakości.

       

      Drogi w Indiach, nie tylko w miastach, pozostają zatłoczone i odnotowuje się na nich wiele wypadków. Rocznie na drogach w Indiach ginie ponad 130 tys. osób (na każde 100 tys. mieszkańców tego kraju śmierć na drogach ponosi 11 osób).

       

      TRANSPORT MORSKI

      Drogi morskie: 14 tys. km, w czym 5,2 tys. km zajmują główne rzeki i 485 km kanały przystosowane do przepływu zmechanizowanych okrętów.

      Porty i terminale: Chennai, Haldia, Jawaharal Nehru, Kandla, Kalkuta, Mormugao, Mumbai, New Mangalore, Vishakhapatnam.

       

      I.7.OBOWIĄZEK WIZOWY

      Obywatele polscy udający się do Indii są objęci obowiązkiem wizowym. W sprawie bliższych szczegółów dotyczących procedury ubiegania się o wizę oraz wymaganych dokumentów, należy kontaktować się z Ambasadą Republiki Indii.

       

      Ambasada Indii w Warszawie realizuje internetowy system składania wniosków wizowych. W związku z tym wszystkie osoby ubiegające się o wizę proszone są o wypełnienie internetowego wniosku wizowego dostępnego na stronie http://indianvisaonline.gov.in.

       

      Od dnia 1 lutego 2015 r. osoby ubiegające się o wizę są zobowiązane są udostępnić swoje dane biometryczne (odciski palców i zdjęcie twarzy) wraz z wnioskiem składanym w BLS India Visa Center lub w Ambasadzie Indii w Warszawie.

       

       

       

      Wnioski wizowe nie będą rozpatrywane do czasu przekazania danych biometrycznych.

       

      Wszystkie osoby, które chcą udostępnić swoje dane biometryczne, są zobowiązane stawić się osobiście w celu złożenia wniosku wizowego u wyznaczonego operatora świadczącego usługę – BLS International.

       

      Szczegółowe informacje nt. aplikacji wizowej wg nowych zasad pod linkiem: http://www.blsindiavisa-poland.com/

       

      Uwagi:

      • nie ma obowiązku udokumentowania określonej kwoty środków pieniężnych na każdy dzień pobytu.
      • przebywanie na terenie Indii bez ważnej wizy jest traktowane jako poważne wykroczenie, a cudzoziemcy na okres prowadzonego dochodzenia podlegają zatrzymaniu w areszcie.
      • w przypadku utraty paszportu i otrzymania nowego dokumentu podróży istnieje obowiązek uzyskania nowej wizy na dalszy pobyt i/lub wyjazd z Indii.
      •  na terenie Indii obowiązuje zakaz używania telefonów satelitarnych.

       

      I.8.WYKAZ ŚWIĄT PAŃSTWOWYCH

      Większość świąt hinduskich i muzułmańskich to święta ruchome.

      Główne święta w Indiach to:

      26.01 India Republic Day,

      15.08 Dzień Niepodległości Indii,

      02.10 urodziny Gandhiego,

       

      Holi- święto kolorów (wiosna),

      Diwali- święto świateł (jesień),

      Obchodzone są również święta muzułmańskie: Muharram, Eid ul fitr, eid ul Adha. W Indiach obchodzone są też główne święta katolickie (Wielkanoc i Boże Narodzenie).

       

       

       

      SYSTEM ADMINISTRACYJNY


       

       

      II.1.USTRÓJ POLITYCZNY, WŁADZA USTAWODAWCZA I WYKONAWCZA

      Indie są państwem demokratycznym o republikańskiej formie rządów, opartej na systemie westminsterskim. Konstytucja Indii została uchwalona 26 listopada 1949 roku, weszła w życie tj. 26 stycznia 1950 roku.

       

      Indie są państwem federacyjnym z silną władzą centralną. Konstytucja wyraźnie rozgranicza kompetencje władz centralnych i lokalnych. Składają się z 28 stanów i 7 terytoriów (administracja wykonywana jest w nich bezpośrednio przez urzędników mianowanych i odwoływanych przez Prezydenta Indii).

       

      Zgodnie z literą konstytucji, Indie są państwem świeckim, które gwarantuje podstawowe prawa człowieka: „sprawiedliwość (społeczną, ekonomiczną i polityczną), wolność (myśli, wypowiedzi, wierzeń, wiary i czci), równość (statusu i możliwości)”. Wyżej wymienione zasady nie zawsze są implementowane wobec głęboko zakorzenionych zwyczajów, wierzeń i praktyk społecznych.

       

      Konstytucja zakłada podział na władzę: wykonawczą (prezydent i rząd, rządy stanowe), ustawodawczą (dwuizbowy parlament Indii, legislatury stanowe) oraz sądowniczą.

       

      Głową państwa jest prezydent Indii, który jest zwierzchnikiem i naczelnym dowódcą sił zbrojnych Indii, mianuje rząd, swoich przedstawicieli na szczeblu lokalnym oraz sędziów. Realizuje swoje uprawnienia w konsultacji z Radą Ministrów.

       

      Prezydent wyłaniany jest przez kolegium elektorów, tworzone przez członków obu izb parlamentu i legislatur stanowych (Vidhan Sabha). Kadencja prezydenta wynosi 5 lat. Ostatnie wybory prezydenckie odbyły się w roku 2012.

       

      Parlament Indii składa się z izby niższej Lok Sabha (Izby Ludowej) i wyższej Rajya Sabha (Stanowej). Przerwy pomiędzy posiedzeniami nie powinny trwać dłużej niż sześć miesięcy.

       

      Rajya Sabha składa się z nie więcej niż 250 deputowanych, wybieranych przez członków legislatur stanowych oraz 12 członków mianowanych przez prezydenta. Co dwa lata wymienia się 1/3 jej składu. Kadencja trwa 6 lat. Posiedzeniom Rajya Sabha przewodniczy wiceprezydent.

       

      Lok Sabha składa się z nie więcej niż 552 posłów (obecnie liczy 543 posłów), z czego 530 wybieranych jest w wyborach bezpośrednich w stanach (wyjątek stanowi Sikkim, którego jedyny reprezentant jest wybierany przez zebranie ustawodawcze stanu), nie więcej niż 20 wybieranych jest w poszczególnych terytoriach, a 2 reprezentuje społeczność angloindyjską. Kadencja trwa 5 lat. Prezydent może rozwiązać Lok Sabha na wniosek premiera. Kadencja Lok Sabha może zostać wydłużona w okresie stanu nadzwyczajnego.

       

      Czynne prawo wyborcze mają obywatele, którzy ukończyli 18 lat, z wyjątkiem Non-resident Indians – obywateli, którzy na stałe zamieszkują poza granicami kraju. Bierne prawo wyborcze przysługuje wszystkim obywatelom-rezydentom, którzy ukończyli 25 lat, w przypadku wyborów do Izby Ludowej (stanowego Zgromadzenia Ustawodawczego) i 30 lat w przypadku wyborów do Izby Stanowej (stanowej Rady Ustawodawczej) oraz złożyli pisemne oświadczenie przed przedstawicielem Komisji Wyborczej. Kandydaci muszą spełniać również dodatkowe wymagania określone uchwałą parlamentu lub legislatur stanowych.  

       

      Wybory do Izby Ludowej są powszechne, tajne, równe, bezpośrednie i proporcjonalne. Izbą kieruje marszałek (Speaker), którego decyzja w sprawie interpretacji procedur jest ostateczna. Może poprosić członka o rezygnację z mandatu poselskiego, może też zawiesić go w prawach posła. Jego ocena, czy dany projekt ustawy wchodzi w zakres ustawy finansowej jest również ostateczna. Decyzje, które podejmuje w związku z urzędem nie podlegają żadnemu sądowi.

       

      Zakończone w maju 2014 roku wybory parlamentarne do Izby Niższej Lok Sabha, wygrała Bharatiya Janata Party BJP (Indyjska Partia Ludowa), która zdobyła 282 mandaty i 31% głosów (kwalifikowana większość). Wspólnie z sojusznikami BJP zdobyła 350 z 543 miejsc w parlamencie. Indyjski Kongres Narodowy (INC) który dotychczas sprawował władzę w Indiach, zdobył  jedynie 44 mandaty (najgorszy w historii tego ugrupowania rezultat), co przełożyło się również na słaby łączny wynik końcowy całego sojuszu UPA-2 (United Progressive Alliance), który wyniósł 62 mandaty. Z kolei ugrupowanie, które odgrywać miało, zdaniem niektórych komentatorów, rolę „czarnego konia wyborów” – partia Zwykłego Człowieka (Aam Aadmi Party – AAP), zakończyła elekcję z wynikiem 4 zdobytych mandatów. Wszystkie pozostałe partie mają głównie poparcie regionalne, przy czym najlepsze wyniki w tym gronie osiągnęły: All India Anna Dravida Munnetra Kazhagam - 37, All India Trinamool Congress - 34, Biju Janata Dal - 19, Shivsena - 18 i Telugu Desam - 16.

       

      Zgodnie z praktyką demokratyczną opozycja współuczestniczy w zarządzaniu parlamentem. Przewodniczącą Izby Ludowej (Speaker of Lok Sabha) jest członek partii rządzącej. Przewodniczy 5 stałym komitetom parlamentarnym.

       

      Faktyczną władzę wykonawczą w Indiach sprawuje premier, obecnie Narendra Modi, który przewodniczy Radzie Ministrów (Council of Ministers) i ma, w myśl Konstytucji, doradzać prezydentowi. Rada Ministrów składa się członków powoływanych i odwoływanych przez prezydenta, na wniosek premiera. Liczba członków Rady Ministrów nie może przekraczać 15 % liczby członków Izby Ludowej. Członkowie Rady Ministrów muszą być członkami parlamentu – Konstytucja nakazuje rezygnację ministra, o ile w ciągu sześciu miesięcy po zaprzysiężeniu nie uzyska mandatu do parlamentu.

       

      Skład Rady Ministrów oparty jest na wzorach westminsterskich i obejmuje stanowiska tzw. pełnych ministrów: ministrów i ministrów-sekretarzy stanu (Union Minister i Minister of State in charge of independent ministry/portfolio), którzy odpowiadają samodzielnie za działy administracji publicznej oraz na sekretarzy stanu (minister of state), odpowiedzialnych za działy administracji publicznej w ramach ministerstw kierowanych przez ministrów „gabinetowych”. Wszyscy ministrowie i sekretarze stanu są powoływani i odwoływani przez prezydenta na wniosek premiera.

       

      Rząd jest odpowiedzialny przez Prezydentem, który może go odwołać w każdym czasie oraz politycznie przed Izbą Ludową, która dysponuje instrumentem wotum zaufania lub wotum nieufności.

       

      Na szczeblu lokalnym funkcjonują parlamenty stanowe oraz rządy stanowe. W poszczególnych stanach parlamenty stanowe są dwuizbowe (stany: Andhra Pradeś, Karnataka, Tamil Nadu, Maharasztra i Uttar Pradeś) lub jednoizbowe (pozostałe stany). Stanowe zgromadzenia ustawodawcze liczą od 60 do 500 członków (druga izba, zwana Radą Ustawodawczą nie może liczyć więcej niż 1/3 liczby członków zgromadzenia). Stany i terytoria związkowe nie posiadają własnych konstytucji. Zakres kompetencji rządu centralnego i stanów określa Konstytucja Indii.

       

      W każdym stanie egzekutywa składa się z gubernatora (odpowiednik wojewody) – przedstawiciela rządu centralnego mianowanego i odwoływanego przez prezydenta oraz rządu z premierem na czele (Chief Minister – odpowiednik marszałka województwa), tworzonym przez partię/partie, który uzyskały większość w lokalnej legislaturze.

       

      Stany dzielą się na dystrykty (zila, jest ich 626), w których szefem administracji jest przez District Collector (odpowiednik polskiego starosty). Jest on powoływany przez rząd centralny w porozumieniu z rządem stanowym, spośród urzędników Korpusu Służby Cywilnej (Indian Administrative Service – IAS).

       

      Najniższym poziomem samorządu terytorialnego są gminy (villages na terenach wiejskich lub municipalities w obszarach miejskich). Władza wykonawcza należy w nich do urzędników należących do IAS. Organami samorządu są:

      - w przypadku terenów wiejskich – pochodzące z wyborów powszechnych wiejskie i okręgowe panczajaty (panchayat - odpowiednik Rady Gminy lub Rady Powiatu), których przewodniczący posiada uprawnienia wykonawcze;

      - w przypadku terenów miejskich – pochodzące z wyborów Rady Miejskie (Nagar Panchayat, Municipal Councils, Municipal Corporations) oraz rady dzielnicowe (Ward Committees).

       

      Uzupełnieniem administracji lokalnej są Komitety Planowania (Planning Committees), których celem jest konsolidacja planów rozwoju i zagospodarowania przestrzennego obszarów wiejskich i miejskich na poziomie dystryktów lub metropolii.  

       

      II.2.SĄDOWNICTWO

      Wymiar sprawiedliwości Indii jest jednolity dla całego państwa i składa się z:

      • Sądu Najwyższego Indii (Supreme Court of India; prezes i 25 sędziów);
      • sądów stanowych (High Courts);
      • stanowych sądów okręgowych;
      • trybunałów administracyjnych i sądów specjalnych.

       

      Jednakowe prawo karne obowiązuje wszystkich obywateli Indii, natomiast prawo cywilne zależy od wyznawanej religii.

      Prezydent Indii powołuje sędziów Sądu Najwyższego i sądów stanowych po zasięgnięciu opinii wybranych przez siebie sędziów Sądu Najwyższego lub sądów stanowych. Opinia prezesa Sądu Najwyższego, w przypadku wszystkich nominacji prócz nominacji prezesa Sądu Najwyższego, jest obligatoryjna. Sędziów sądów okręgowych powołuje gubernator stanu, po zasięgnięciu opinii sądu stanowego.

       

      Sądy (Sąd Najwyższy, sądy stanowe) mają prawo weryfikacji, czy stanowione prawo lub działania rządu centralnego bądź stanowych jest zgodne z Konstytucją. Szczególną rolę pełni Sąd Najwyższy, którego orzeczenia w sprawach konstytucyjnych są wiążące dla całego kraju, o ile parlament nie odrzuci ich w głosowaniu.

       

      Niektóre z sądów stanowych służą więcej niż jednemu stanowi, np. sąd w Mumbaju obejmuje swą jurysdykcją Maharasztrę, Goa, Dadra i Nagar Haveli oraz Daman i Diu. Sądy stanowe sprawują jurysdykcję właściwą i apelacyjną, aczkolwiek większość sądów okręgowych ma tylko jurysdykcję apelacyjną. Dodatkowo sądy stanowe sprawują właściwą jurysdykcję w sprawach skarbowych. Jurysdykcja sprawowana przez sądy stanowe może być zmieniana zarówno poprzez legislaturę unijną jak i stanową.

       

      Sędziowie Sądu Najwyższego pełnią swoje funkcje do ukończenia 65 roku życia, sędziowie sądów stanowych do ukończenia 62 roku życia. Sędziowie mogą zostać usunięci ze stanowiska przed upływem ww. okresu przez prezydenta na wniosek Lok Sabha, przegłosowany większością 2/3 głosów, przy czym kworum stanowi zwykła większość członków Izby. Podstawą usunięcia może być niestosowne zachowanie (misbehaviour) lub niezdolność do pełnienia funkcji (incapacity). Sprawy te reguluje Judges (Inquiry) Act z 1968 r. Sędziowie sądów stanowych mogą być przenoszeni pomiędzy sądami stanowymi decyzją prezydenta, po zasięgnięciu przez niego opinii prezesa Sądu Najwyższego.

       

       

       

      System administracyjny


       

      II.1.Ustrój polityczny, władza ustawodawcza i wykonawcza

      Indie są państwem demokratycznym o republikańskiej formie rządów, opartej na systemie westminsterskim. Konstytucja Indii została uchwalona 26 listopada 1949 roku, weszła w życie tj. 26 stycznia 1950 roku.

       

      Indie są państwem federacyjnym z silną władzą centralną. Konstytucja wyraźnie rozgranicza kompetencje władz centralnych i lokalnych. Składają się z 28 stanów i 7 terytoriów (administracja wykonywana jest w nich bezpośrednio przez urzędników mianowanych i odwoływanych przez Prezydenta Indii).

       

      Zgodnie z literą konstytucji, Indie są państwem świeckim, które gwarantuje podstawowe prawa człowieka: „sprawiedliwość (społeczną, ekonomiczną i polityczną), wolność (myśli, wypowiedzi, wierzeń, wiary i czci), równość (statusu i możliwości)”. Wyżej wymienione zasady nie zawsze są implementowane wobec głęboko zakorzenionych zwyczajów, wierzeń i praktyk społecznych.

      Konstytucja zakłada podział na władzę: wykonawczą (prezydent i rząd, rządy stanowe), ustawodawczą (2-izbowy parlament Indii, legislatury stanowe) oraz sądowniczą.

       

      Głową państwa jest prezydent Indii, który jest zwierzchnikiem i naczelnym dowódcą sił zbrojnych Indii, mianuje rząd, swoich przedstawicieli na szczeblu lokalnym oraz sędziów. Realizuje swoje uprawnienia w konsultacji z Radą Ministrów.

       

      Prezydent wyłaniany jest przez kolegium elektorów, tworzone przez członków obu izb parlamentu i legislatur stanowych (Vidhan Sabha). Kadencja prezydenta wynosi 5 lat. Ostatnie wybory prezydenckie odbyły się w roku 2012.

       

      Parlament Indii składa się z izby niższej Lok Sabha (Izby Ludowej) i wyższej Rajya Sabha (Stanowej). Przerwy pomiędzy posiedzeniami nie powinny trwać dłużej niż sześć miesięcy.

       

      Rajya Sabha składa się z nie więcej niż 238 deputowanych, wybieranych przez członków legislatur stanowych oraz 12 członków mianowanych przez prezydenta. Co dwa lata wymienia się 1/3 jej składu. Kadencja trwa 6 lat. Posiedzeniom Rajya Sabha przewodniczy wiceprezydent.

       

      Lok Sabha składa się z nie więcej niż 552 posłów (obecnie liczy 543 posłów), z czego 530 wybieranych jest w wyborach bezpośrednich w stanach (wyjątek stanowi Sikkim, którego jedyny reprezentant jest wybierany przez zebranie ustawodawcze stanu), nie więcej niż 20 wybieranych jest w poszczególnych terytoriach, a 2 reprezentuje społeczność angloindyjską.. Kadencja trwa 5 lat. Prezydent może rozwiązać Lok Sabha na wniosek premiera. Kadencja Lok Sabha może zostać wydłużona w okresie stanu nadzwyczajnego.

       

      Czynne prawo wyborcze mają obywatele, którzy ukończyli 18 lat, z wyjątkiem Non-resident Indians – obywateli, którzy na stałe zamieszkują poza granicami kraju. Bierne prawo wyborcze przysługuje wszystkim obywatelom-rezydentom, którzy ukończyli 25 lat, w przypadku wyborów do Izby Ludowej (stanowego Zgromadzenia Ustawodawczego) i 30 lat w przypadku wyborów do Izby Stanowej (stanowej Rady Ustawodawczej) oraz złożyli pisemne oświadczenie przed przedstawicielem Komisji Wyborczej. Kandydaci muszą spełniać również dodatkowe wymagania określone uchwałą parlamentu lub legislatur stanowych.  

       

      Wybory do Izby Ludowej są powszechne, tajne, równe, bezpośrednie i proporcjonalne. Izbą kieruje marszałek (Speaker), którego decyzja w sprawie interpretacji procedur jest ostateczna. Może poprosić członka o rezygnację z mandatu poselskiego, może też zawiesić go w prawach posła. Jego ocena, czy dany projekt ustawy wchodzi w zakres ustawy finansowej jest również ostateczna. Decyzje, które podejmuje w związku z urzędem nie podlegają żadnemu sądowi.

       

      Zgodnie z praktyką demokratyczną opozycja współuczestniczy w zarządzaniu parlamentem. Przewodniczącą Izby Ludowej (Speaker of Lok Sabha) jest członek partii rządzącej Indyjskiego Kongresu Narodowego. Przewodniczy 5 stałym komitetom parlamentarnym. Zastępcą przewodniczącego Izby jest członek partii opozycyjnej, obecnie Bharatiya Janata Party (BJP). Jest on oficjalnie nazywany, na wzór brytyjski „liderem opozycji”.

       

      Faktyczną władzę wykonawczą w Indiach sprawuje premier, który przewodniczy Radzie Ministrów (Council of Ministers) i ma, w myśli Konstytucji, doradzać prezydentowi. Rada Ministrów składa się członków powoływanych i odwoływanych przez prezydenta, na wniosek premiera. Liczba członków Rady Ministrów nie może przekraczać 15 % liczby członków Izby Ludowej. Członkowie Rady Ministrów muszą być członkami parlamentu – Konstytucja nakazuje rezygnację ministra, o ile w ciągu sześciu miesięcy po zaprzysiężeniu nie uzyska mandatu do parlamentu.

       

      Skład Rady Ministrów oparty jest na wzorach westminsterskich i obejmuje stanowiska tzw. pełnych ministrów: ministrów i ministrów-sekretarzy stanu (Union Minister i Minister of State in charge of independent ministry/portfolio), którzy odpowiadają samodzielnie za działy administracji publicznej oraz na sekretarzy stanu (minister of state), odpowiedzialnych za działy administracji publicznej w ramach ministerstw kierowanych przez ministrów „gabinetowych”. Wszyscy ministrowie i sekretarze stanu są powoływani i odwoływani przez prezydenta na wniosek premiera.

       

      Rząd jest odpowiedzialny przez Prezydentem, który może go odwołać w każdym czasie oraz politycznie przed Izbą Ludową, która dysponuje instrumentem wotum zaufania lub wotum nieufności.

       

      Na szczeblu lokalnym funkcjonują parlamenty stanowe oraz rządy stanowe. W poszczególnych stanach parlamenty stanowe są dwuizbowe (stany: Andhra Pradeś, Karnataka, Tamil Nadu, Maharasztra i Uttar Pradeś) lub jednoizbowe (pozostałe stany). Stanowe zgromadzenia ustawodawcze liczą od 60 do 500 członków (druga izba, zwana Radą Ustawodawczą nie może liczyć więcej niż 1/3 liczby członków zgromadzenia). Stany i terytoria związkowe nie posiadają własnych konstytucji. Zakres kompetencji rządu centralnego i stanów określa Konstytucja Indii.

       

      W każdym stanie egzekutywa składa się z gubernatora (odpowiednik wojewody) – przedstawiciela rządu centralnego mianowanego i odwoływanego przez prezydenta oraz rządu z premierem na czele (Chief Minister – odpowiednik marszałka województwa), tworzonym przez partię/partie, który uzyskały większość w lokalnej legislaturze.

       

      Stany dzielą się na dystrykty (zila, jest ich 626), w których szefem administracji jest przez District Collector (odpowiednik polskiego starosty). Jest on powoływany przez rząd centralny w porozumieniu z rządem stanowym, spośród urzędników Korpusu Służby Cywilnej (Indian Administrative Service – IAS).

       

      Najniższym poziomem samorządu terytorialnego są gminy (villages na terenach wiejskich lub municipalities w obszarach miejskich). Władza wykonawcza należy w nich do urzędników należących do IAS. Organami samorządu są:

      - w przypadku terenów wiejskich – pochodzące z wyborów powszechnych wiejskie i okręgowe panczajaty (panchayat - odpowiednik Rady Gminy lub Rady Powiatu), których przewodniczący posiada uprawnienia wykonawcze;

      - w przypadku terenów miejskich – pochodzące z wyborów Rady Miejskie (Nagar Panchayat, Municipal Councils, Municipal Corporations) oraz rady dzielnicowe (Ward Committees).

       

      Uzupełnieniem administracji lokalnej są Komitety Planowania (Planning Committees), których celem jest konsolidacja planów rozwoju i zagospodarowania przestrzennego obszarów wiejskich i miejskich na poziomie dystryktów lub metropolii.  

       

      II.2.Sądownictwo

      Wymiar sprawiedliwości Indii jest jednolity dla całego państwa i składa się z:

      • Sądu Najwyższego Indii (Supreme Court of India; prezes i 25 sędziów);
      • sądów stanowych (High Courts);
      • stanowych sądów okręgowych;
      • trybunałów administracyjnych i sądów specjalnych.

       

      Jednakowe prawo karne obowiązuje wszystkich obywateli Indii, natomiast prawo cywilne zależy od wyznawanej religii.

      Prezydent Indii powołuje sędziów Sądu Najwyższego i sądów stanowych po zasięgnięciu opinii wybranych przez siebie sędziów Sądu Najwyższego lub sądów stanowych. Opinia prezesa Sądu Najwyższego, w przypadku wszystkich nominacji prócz nominacji prezesa Sądu Najwyższego, jest obligatoryjna. Sędziów sądów okręgowych powołuje gubernator stanu, po zasięgnięciu opinii sądu stanowego.

       

      Sądy (Sąd Najwyższy, sądy stanowe) mają prawo weryfikacji, czy stanowione prawo lub działania rządu centralnego bądź stanowych jest zgodne z Konstytucją. Szczególną rolę pełni Sąd Najwyższy, którego orzeczenia w sprawach konstytucyjnych są wiążące dla całego kraju, o ile parlament nie odrzuci ich w głosowaniu.

       

      Niektóre z sądów stanowych służą więcej niż jednemu stanowi, np. sąd w Mumbaju obejmuje swą jurysdykcją Maharasztrę, Goa, Dadra i Nagar Haveli oraz Daman i Diu. Sądy stanowe sprawują jurysdykcję właściwą i apelacyjną, aczkolwiek większość sądów okręgowych ma tylko jurysdykcję apelacyjną. Dodatkowo sądy stanowe sprawują właściwą jurysdykcję w sprawach skarbowych. Jurysdykcja sprawowana przez sądy stanowe może być zmieniana zarówno poprzez legislaturę unijną jak i stanową.

       

      Sędziowie Sądu Najwyższego pełnią swoje funkcje do ukończenia 65 roku życia, sędziowie sądów stanowych do ukończenia 62 roku życia. Sędziowie mogą zostać usunięci ze stanowiska przed upływem ww. okresu przez prezydenta na wniosek Lok Sabha, przegłosowany większością 2/3 głosów, przy czym kworum stanowi zwykła większość członków Izby. Podstawą usunięcia może być niestosowne zachowanie (misbehaviour) lub niezdolność do pełnienia funkcji (incapacity). Sprawy te reguluje Judges (Inquiry) Act z 1968 r. Sędziowie sądów stanowych mogą być przenoszeni pomiędzy sądami stanowymi decyzją prezydenta, po zasięgnięciu przez niego opinii prezesa Sądu Najwyższego.

       

      Gospodarka


       

      III.1.     Ogólna charakterystyka sytuacji gospodarczej.

      W 2016 r. główne wskaźniki ekonomiczne w Indiach pozostały na poziomach zbliżonych do ubiegłorocznych. Wzrost gospodarczy w roku fiskalnym 2015-2016 (do 31 marca 2016 r.) wyniósł 7,6%. Skorygowane prognozy dot. roku fiskalnego 2016-2017 zakładają ok. 7,1% wzrost PKB. Indie odnotowały symboliczny awans w rankingu Ease of Doing Bussines Banku Światowego, ze 131 na 130 pozycję. Dane indyjskiego Urzędu Pracy wskazują na 5% bezrobocie w roku fiskalnym 2015-2016, nie uwzględniają jednak znacznego stopnia ukrytego bezrobocia. Do stałych problemów społecznych należą utrzymywanie się ogromnej liczby osób żyjących poniżej progu ubóstwa (nawet do 30% populacji) oraz bez dostępu do elektryczności (ok. 300 mln osób), a także niezwykle wysoki poziom zanieczyszczenia środowiska, zwłaszcza rzek i powietrza – wg WHO w Indiach znajduje się 15 z 30 najbardziej zanieczyszczonych miast na świecie.

       

      Do najważniejszych wydarzeń gospodarczych w 2016 r. należy zaliczyć długo oczekiwany postęp w przygotowaniu reformy podatkowej. Dzięki porozumieniu rządu i opozycji w sierpniu wyższa izba parlamentarna, Rajya Sabha, wniosła poprawkę do konstytucji pozwalającą na wprowadzenie podatku GST (Goods and Services Tax). Ustawa ma na celu utworzenia wspólnego rynku na obszarze całego państwa – obecnie w poszczególnych stanach obowiązuję różne stawki podatkowe oraz cła na przewóz towarów. Ocenia się, że wprowadzenie GST może przyspieszyć rozwój gospodarki od 0,9% do 2% PKB rocznie. Wg optymistycznych założeń rządu nowy podatek mógłby obowiązywać od początku nowego roku fiskalnego tj. od 1 kwietnia 2017 r.

       

      Pozytywne nastroje w gospodarce wywołane postępem w pracach nad GST oraz dobrym monsunem (po słabych opadach w dwóch poprzednich latach), zostały osłabione przez niespodziewane wycofanie z obiegu banknotów 500 INR i 1000 INR ogłoszone przez premiera Modiego 8 listopada i wprowadzone w życie po kilku godzinach. Tzw. demonetyzacja, której oficjalnym celem miało być uderzenie w szarą strefę, przestępczość gospodarczą i terroryzm wprowadzona przy zupełnym brak przygotowania wszystkich uczestników rynku zdominowanego przez gotówkę (zaledwie 2% transakcji w Indiach jest obsługiwanych bezgotówkowo) spowodowała powszechne zaburzenie płynności finansowej oraz znaczne osłabienie prognoz wzrostu gospodarczego.

       

      Potencjalnym problem pozostaje także napływ nowych inwestycji zagranicznych, co wynika z wypowiedzenia przez Indie umów o wzajemnej ochronie inwestycji (BIT) z 47 państwami bez wynegocjowania nowych. Krok, który w zamierzeniu władz ma prowadzić do wzmocnienia pozycji w ew. sporach z zagranicznymi firmami, może w efekcie przyczynić się do obniżenia napływu nowych inwestycji, które nie będą chronione w razie ew. sporów z lokalnymi podmiotami (dotychczasowe inwestycje mają zagwarantowany 10-15 letni okres ochronny). Dodatkowymi trudnościami w kontekście europejskich inwestycji jest fakt, że obowiązujące umowy Indie posiadały z państwami członkowskimi UE, a obecnie właściwą do negocjacji nowej umowy jest Komisja Europejska, ponadto strona indyjska chciałaby powiązania negocjacji dot. BIT i FTA (Free Trade Agreement), podczas gdy KE preferuje ich rozdzielenie. Negocjacje dot. FTA formalnie rozpoczęły się w czerwcu 2007 r.

      PKB

      Kwiecień-Czerwiec 2016

      Produkcja przemysłowa

      Sierpień 2016

      Indeks cen konsumpcyjnych

      Listopad 2016

      Bezrobocie

      2016

      Balans obrotów bieżących

      Kwiecień-Czerwiec 2016

       

      Deficyt budżetowy 2015-2016

      Stopa procentowa

      repo

      Grudzień 2016

      USD/INR

      10.2016/

      10.2015

       

      7,1%

      -0,7

      3,63%

      3,6%

      - 277 mln USD

      -4,1%

      6,25

      66,62   

      65,62

      Źródła: Business Standard, Indian Express, Oanda

       

      III.2.     Tabela głównych wskaźników makroekonomicznych.

       

      Wskaźniki

      2010-11

      2011-12

      2012-13

      2013-14

      2014-15

      2015-16

      PKB wartość globalna (w mld USD)*

      1 708

      1 816

      1 825

      1 863

      2 042

      2074

      PKB wartość na 1 mieszkańca według kursów rynkowych (w USD)*

      1 387

      1 455

      1 444

      1 456

      1 577

      1582

      PKB wartość na 1 mieszkańca PPP (w USD)*

      4 315

      4 634

      4 921

      5 267

      5672

      6089

      Tempo wzrostu PKB w % (ceny stałe)*

      10,3%

      6,6%

      5,6%

      6,6%

      7,2%

      7,6%

      Relacja deficytu/nadwyżki finansów publicznych do PKB w %

      -3,4%

      -2,9%

      -3,8%

      b.d.

      -5%

      -4,1% ***

      Relacja całkowitego długu publicznego do PKB w %

      69,42%

      68,05%

      b.d.

      51,8%*

      51,3%

      b.d.

      Stopa inflacji (indeks cen konsumpcyjnych CPI)*

      12%

      8,9%

      9,3%

      10,9%

      6,4%

      5,9%

      Stopa bezrobocia w %*

      3,5%

      3,5%

      3,6%

      3,6%

      3,6%

      3,6%

      Wartość obrotów handlu zagranicznego (w mln USD)***

      799 974

      792 300

      790 987

      764 594

      850 600

      719 900*

      Wartość eksportu (w mln USD)***

      371 978

      303 700

      300 400

      314 405

      342 500

      287 600*

      Wartość importu (w mln USD)***

      427 996

      488 600

      490 736

      450 197

      508 100

      432 300*

      Wartość rocznego napływu ZIB (w mln USD)**

      27 431

      36 190

      24 196

      28 199

      34 582

      44 208

      Wartość rocznego odpływu ZIB (w mln USD)**

      15 933

      12 456

      8 486

      1 679

      11 783

      7 501

      Skumulowana wartość ZIB w kraju (mln USD)**

      205 580

      206 354 

      224 988

      226 748

      261 700

      282 273

      Skumulowana wartość ZIB kraju za granicą (w mln USD)**

      96 901

      109 509

      118 072

      119 838

      129 800

      138 967

      * The World Bank

      ** UNCTAD

      *** CIA Factbook

         

      III.4.     Relacje gospodarcze z UE.

      Według danych Komisji Europejskiej w 2014 r. wartość eksportu państw UE do Indii wyniosła 35,5  mld euro, a importu 37,1 mld euro. Mimo, iż Unia Europejska jako całość pozostaje największym partnerem handlowym Indii to widoczna jest tendencja spadkowa od 2012 r. obroty handlowe między stronami zmniejszyły się o 4,5%.

      W 2014 r. najważniejszymi eksporterami towarów wśród państw UE były: Niemcy, Belgia i Wielka Brytania. Te trzy kraje odpowiadały za ponad 58% unijnego eksportu. Polska na liście największych unijnych eksporterów do Indii zajmowała w 2013 r. 10 miejsce (8 w 2012 r). W imporcie indyjskich towarów główną rolę odgrywały: Wielka Brytania, Holandia, Niemcy, Włochy, Francja i Belgia. Polska była pod względem wielkości zakupionych towarów 8 najważniejszym parterem Indii w UE.

      Istotnym elementem współpracy gospodarczej między UE a Indiami są negocjacje w sprawie umowy o wolnym handlu (FTA). Formalnie rozpoczęły się w czerwcu 2007 r., jednak rozmowy z indyjskim partnerem okazały się bardzo trudne, były kilkukrotnie zawieszane, ostatnio w sierpniu 2015 r. w związku z zablokowaniem przez UE dostępu do wspólnego rynku dla 700 indyjskich leków generycznych. Negocjacje wznowiono 18 stycznia br. Nie wyznaczono ostatecznej daty zakończenia rokowań na temat  FTA między UE a Indiami.

       

      Szczyt UE–Indie 30 marca 2016 r.

      30 marca 2016 r. odbył się w Brukseli 13. szczyt UE–Indie. Premier Indii Narendra Modi spotkał się z przewodniczącymi Rady Europejskiej Donaldem Tuskiem i Komisji Europejskiej Jean Claude’m Junckerem.

      Podczas szczytu doszło do wznowienia rozmów na temat negocjowanej od 2007 roku umowy
      o wolnym handlu między Unią Europejską a Indiami, która miałaby znieść ograniczenia we wzajemnym dostępie do rynków.

      Przywódcy zatwierdzili plan działania UE–Indie 2020 zawierający konkretne priorytety na najbliższych 5 lat w kwestiach, takich jak handel i inwestycje, energia, klimat, woda oraz migracja. W tym kontekście przyjęto wspólną deklarację o partnerstwie wodnym UE–Indie oraz deklarację o partnerstwie w dziedzinie czystej energii i klimatu, co jest konsekwencją programu działania na rzecz zrównoważonego rozwoju do 2030 r. oraz postanowień paryskiego porozumienia klimatycznego z 11 grudnia 2015 r. UE i Indie ustanowiły również wspólny plan w zakresie migracji i mobilności.

      Ponadto, uzgodniono iż Europejski Bank Inwestycyjny przekaże Indiom długofalową pożyczkę w kwocie 450 mln euro. Rząd w Nowym Delhi ma ją przeznaczyć na infrastrukturę, budowę linii metra w Lucknow. Wsparcie to ma zasadnicze znaczenie dla zrównoważonego ekologicznie rozwoju społecznego i gospodarczego w Indiach.

      Dalsze rozmowy planowane są podczas szczytu grupy G-20 w Hangzhou  w dniach 3-4 września 2016 r.

       

      III.5. Uczestnictwo w wielostronnych organizacjach i porozumieniach o charakterze ekonomicznym.

      WTO Indie (członek WTO od 1995 r. - GATT od 1947 r.) w początkowym okresie istnienia WTO nie angażowały się aktywnie w negocjacje wielostronne. W ostatnich paru latach stały się swoistym liderem grupy krajów rozwijających się i jednym z najważniejszych uczestników negocjacji w ramach rundy DOHA. Są członkiem różnych ugrupowań, które powstały w procesie negocjacji, w tym G4 i G6, grupujące obok Indii i Brazylii USA i UE (G4) oraz dodatkowo Australię i Japonię (G6), a ostatnio także G20, grupującą kraje rozwinięte i tzw. „emerging economies”. W procesie negocjacji Indie zdecydowanie bronią stanowiska, że rezultat rundy Doha powinien przede wszystkim przynieść korzyści krajom rozwijającym się, które nie powinny być narażone na swobodny dostęp na ich rynki subsydiowanych produktów z krajów rozwiniętych. Indie podtrzymują swoje stanowisko o odłożeniu przyjęcia Porozumienia o ułatwieniach w handlu (przyjętego w ramach Rundy DDA WTO podczas IX Konferencji Ministerialnej na Bali w grudniu 2013 r.) do czasu wypracowania i formalnego przyjęcia trwałego rozwiązania w zakresie zapasów na rzecz bezpieczeństwa żywnościowego.

       

      AIIB (Asian Infrastructure Investment Bank) – Utworzony 22 października 2014 r. przez 22 państwa azjatyckie bank ma za zadanie wspierać inwestycje infrastrukturalne i zrównoważony rozwój. Inicjatorzy nowego banku (Chiny, Indie, Tajlandia, Malezja, Singapur, Filipiny, Pakistan, Bangladesz, Brunei, Kambodża, Kazachstan, Kuwejt, Laos, Birma, Mongolia, Nepal, Oman, Katar, Sri Lanka, Uzbekistan i Wietnam) deklarują, że nowo powstała instytucja ma być przeciwwagą dla Banku Światowego, Międzynarodowego Funduszu Walutowego i Azjatyckiego Banku Rozwoju. Kapitał początkowy wynosi 50 mld USD.

       

      BRICS – Indie wchodzą w skład grupy krajów BRICS, które nie tworzą formalnego sojuszu politycznego (jak np. Unia Europejska) ani formalnego stowarzyszenia handlu, natomiast ich celem jest:

       

      1. Stworzenie nowego systemu walutowego.
      2. Zwiększenie roli państw rozwijających się w światowych instytucjach walutowych.
      3. Zreformowanie ONZ.

      Podczas odbywającego się w 2014 roku szóstego szczytu krajów w Brazylii (15 lipca 2014), przywódcy pięciu krajów zobowiązali się utworzyć w ramach struktury BRICS:

       

      1. New Development Bank. Kapitał początkowy ma wynosić 50 mld dolarów z czego 10 mld zostanie wniesione w gotówce, a 40  mld dolarów w gwarancjach. Kapitał docelowy ma wynosić 100 mld, podzielony równo na pięć krajów BRICS. Bank ma rozpocząć działalność w 2016 roku. Na jego główną siedzibę wybrano Shanghai w Chinach. Przez pierwsze pięć lat na czele banku będzie stał przedstawiciel Indii. Następne kadencję będą pełnili kolejno reprezentanci: Brazylii, Rosji i Chin. Bank BRICS jest otwarty na nowych członków z zastrzeżeniem, że udział krajów BRICS nie może wynosić mnie niż 55%. Głównym celem banku jest dofinansowywanie projektów infrastrukturalnych w krajach rozwijających.

       

      1. CRA Contingent Reserves Arangement. Rezerwa walutowa utworzona w ramach krajów BRICS. Wkład poszczególnych krajów: Chiny – 41 mld, Brazylia, Indie, Rosja – po 18 mld od każdego kraju, Afryka Południowa – 5 mld. Pula rezerw będzie oddzielnie zdeponowana w każdym kraju i przekazywana do innych krajów BRICS na wypadek krótkookresowych problemów z płynnością.

       

      OECD. Indie nie są członkiem OECD, jednakże współpracują z OECD Centre for Co-operation with Non-Members (CCNM) oraz jako kraj obserwator, w przypadku niektórych komitetów. Ze względu na znaczenie, jakie Indie odgrywają w gospodarce światowej, zostały one uznane przez OECD za jedno z 5 państw (obok Brazylii, Chin, Indonezji i Republiki Południowej Afryki), z którymi OECD postanowiło zacieśnić kontakty w ramach „Enhanced Engagement”. W ramach tej bliższej współpracy Indie posiadają m.in. prawo do uczestnictwa w komitetach OECD, podlegają regularnym statystycznym badaniom ekonomicznym, mają dostęp do instrumentów ekonomicznych, a dane dotyczące gospodarki indyjskiej są zintegrowane w ramach raportów statystycznych oraz systemów informatycznych organizacji.

      Inne organizacje. Indie są m.in. członkiem ONZ i szeregu organizacji systemu Narodów Zjednoczonych, Ruchu Państw Niezaangażowanych (NAM), członkiem World Trade Organisation (WTO – członek od 1995 r. - GATT od 1947), Światowej Organizacji Turystycznej (WTrO), członkiem Banku Światowego (IBRD), Międzynarodowego Funduszu Walutowego (IMF) i Azjatyckiego Banku Rozwoju (ADB) oraz International Atomic Energy Agency (IAEA).

      Indie są też członkiem następujących ważniejszych organizacji ekonomicznych:

       

      • SAARC - South Asian Association for Regional Cooperation – Południowoazjatyckie Stowarzyszenie Współpracy Regionalnej,
      • BISMET-EC - Bangladesh-India-Myanmar-Sri Lanka-Thailand Economic Cooperation – inicjujący współpracę gospodarczą pomiędzy trzema krajami SAARC i dwoma członkami ASEAN,
      • IOR-ARC - Indian Ocean Rim Association for Regional Cooperation – traktowane jako regionalne forum do rozwoju warunków współpracy gospodarczej krajów basenu Oceanu Indyjskiego,
      • ESCAP - Economic and Social Council for Asia and the Pacific – w 2001 r. Indie wprowadziły na forum ESCAP projekty umów dot. rozwoju infrastruktury, jak np. Asian Land Transport & Infrastructure Development (ALTID),
      • G20, G-15, G-24 i G-77 – występujące jako strony dialogu Północ-Południe,
      • CHOGM - Commonwealth Heads of Government Meeting – członek od 1947,
      • ASEAN Regional Forum - od 1996 Indie zaakceptowane zostały jako tzw. „full-dialog partner”.

       

      Dwustronna współpraca gospodarcza


       

      4.1. Gospodarcze umowy dwustronne

      Pomiędzy Indiami a Polską obowiązują następujące umowy gospodarcze:

      • Umowa w sprawie ruchu telekomunikacyjnego zawarta między Rządem PRL a Rządem Republiki Indii z 29.09.1956 r.;
      • Umowa między Rządem PRL a Rządem Republiki Indii w sprawie współpracy żeglugowej z 27.06.1960 r.;
      • Umowa o współpracy gospodarczej między Rządem PRL a Rządem Indii z 07.05.1960 r.;
      • Druga Umowa o współpracy gospodarczej między Rządem PRL i Rządem Indii z 16.11.1962 r.;
      • Trzecia Umowa o współpracy gospodarczej między Rządem PRL a Rządem Indii z 25.01.1965 r.;
      • Umowa między Rządem PRL a Rządem Republiki Indii o komunikacji lotniczej z 25.01.1977 r.;
      • Umowa o współpracy gospodarczej, przemysłowej i technicznej między Rządem PRL a Rządem Republiki Indii z 25.01.1977 r.;
      • Umowa między Rządem PRL a Rządem Republiki Indii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu z 21.06.1989 r.;
      • Umowa między Rządem RP a Rządem Republiki Indii o współpracy w dziedzinie nauki i techniki z 12.01.1993 r.;
      • Umowa między Rządem RP a Rządem Republiki Indii o popieraniu i ochronie inwestycji z 07.10.1996 r.;
      • Umowa między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Indii dotycząca współpracy w dziedzinie obronności z 17.03.2003 r.;
      • Umowa między Rządem RP a Rządem Rep. Indii o współpracy gospodarczej z 19.05.2006 r.;
      • Umowa między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Indii o współpracy w dziedzinie turystyki z 24.09.2009 r.

      4.2. Handel zagraniczny

      W okresie I-X 2016 r. obroty handlowe pomiędzy Polską a Indiami wyniosły 2341,83 mln USD, przy ujemnym saldzie wynoszącym -1220,66 mln USD. Wartość eksportu osiągnęła 560,57 mln USD, a importu 1781,26 mln USD.

      Czołowe pozycje w eksporcie zajmują koks i półkoks; węgiel retortowy o wartości 67,4 mln USD; samoloty i śmigłowce (51,5 mln USD); srebro (włącznie z pokrywanym złotem lub platyną) o wartości 40,66 mln USD; silniki oraz turbiny gazowe (35 mln USD) kauczuk syntetyczny (26,6) oraz brzytwy, maszynki do golenia i żyletki (25 mln USD)

      W imporcie najważniejsze grupy towarów stanowią wyroby przemysłu chemicznego i pokrewnych (głównie związki heterocykliczne oraz sulfonamidy) o wartości 643 mln USD, materiały i wyroby włókiennicze (338 mln USD), urządzenia mechaniczne i elektryczne; do rejestracji i odbioru dźwięku (137 mln USD), wyroby nieszlachetne oraz wyroby z metali nieszlachetnych (125 mln USD), jak również obuwie, nakrycia głowy, parasole, laski, pióra, sztuczne kwiaty (ok. 93 mln USD).

       

      Mln USD

       

      2014

       

       

      2015

       

       

      2016 (I-X)

       

      Eksport

       

      552,48

       

       

      464,61

       

       

      560,57

       

      Import

       

      1722,35

       

       

      1747,09

       

       

      1781,26

       

      Obrót

       

      2274,83

       

       

      2211,70

       

       

      2341,83

       

      Saldo

       

      -1169,87

       

       

      -1282,48

       

       

      -1220,66

       

       

      4.3. Inwestycje /wzajemne/

      Wartość polskich inwestycji bezpośrednich w Indiach w 2015 r. wynosiła 235,8 mln USD. Indie są w Azji najważniejszym rynkiem docelowym dla inwestycji z Polski.

       

      4.4. Współpraca regionalna

      Ambasada RP w New Delhi obserwuje rosnące zainteresowanie władz samorządowych nawiązywaniem współpracy na poziomie regionalnym. Województwo Małopolskie posiada porozumienie o współpracy ze stanem Andhra Pradeś, a Województwo Lubelskie ze stanem Pendżab,

       

      4.5. Współpraca samorządów gospodarczych.

       

      Współpraca samorządowa rozwija się coraz dynamiczniej.

      W Polsce funkcjonują dwie bilateralne izby gospodarcze: Polsko - Indyjska Izba Gospodarcza z siedziba w Poznaniu oraz Indyjsko-Polska Izba Gospodarcza z siedzibą w Warszawie.

      Dodatkowo niektóre polskie izby samorządu gospodarczego mają podpisane umowy o współpracy ze swoimi indyjskimi parterami.

       

       

      Dostęp do rynku


       

      W opublikowanym wspólnie przez World Bank i International Finance Corporation rankingu „Doing Business 2016” grupującym gospodarki przyjazne dla prowadzenia biznesu, na 189 sklasyfikowane kraje Indie zajęły odległą 130 pozycję. W stosunku do wyników z roku poprzedniego Indie awansowały o 4 pozycje. Największego postępu dokonano w sferze uzyskiwania energii elektrycznej – skok o 29 pozycji  oraz rozpoczęcia działalności biznesowej. Stosunkowo wysoko ocenione zostały procedury związane z otrzymaniem kredytu i ochrony inwestorów mniejszościowych. Najniżej zaś czynności związane z otrzymaniem pozwoleń budowlanych oraz egzekwowaniem kontraktów.

       

      Według rankingu Heritage Foundation i The Wall Street Journal klasyfikującym kraje według wolności gospodarczej „Index of Economic Freedom 2016” Indie uplasowały się na 123 miejscu. Raport wskazuje na znaczące postępy gospodarki Indii w zakresie otwartości handlu oraz zmniejszenia poziomu korupcji. Z kolei nieefektywnie funkcjonujące ramy prawne i regulacyjne stanowią w dalszym ciągu przeszkodę w powstawaniu bardziej dynamicznego sektora prywatnego. Ingerencja państwa w gospodarkę nadal pozostaje silna za pośrednictwem przedsiębiorstw państwowych.

       

      5.1. Dostęp do rynku dla polskich towarów i usług /bariery/

       

      Rynek indyjski jest rynkiem trudnym. Istotnymi utrudnieniami w handlu są:

      o wysoki poziom barier ochronnych (cła i podatki)

      o liczne bariery pozataryfowe

      o możliwość arbitralnych decyzji urzędniczych, podejmowanie ich w dowolnym czasie, lub nie podejmowanie w ogóle (czasami może oznaczać to paraliż jakichkolwiek działań).

      o utrudnienia w pozyskiwaniu walut na import

      o zawiły system gospodarczych regulacji prawnych ( konieczność uzyskiwania w licencji eksportowych i importowych powoduje, że nawet dużym firmom nie opłaca sie dokonywać jednostkowego importu)

      o skomplikowanie i niejasne procedury celne

      o duża ilość postępowań antydumpingowych

      o często występujące przepisy utrudniające lub eliminujące obrót towarem importowanym

      o uprzywilejowanie producentów krajowych przy zamówieniach rządowych

       

      5.2. Dostęp do rynku pracy. Świadczenie usług i zatrudnienie obywateli RP

       

      W Indiach pracuje wielu cudzoziemców, ale pracują oni na ogół dla firm zagranicznych posiadających w tym kraju swoje oddziały, bądź jako konsultanci w firmach indyjskich. Praca w Indiach poza stanowiskami wysokokwalifikowanymi i menedżerskimi nie jest atrakcyjna finansowo. Ambasada otrzymuje sygnały o przewlekłym załatwianiu pozwoleń na pracę. Obcokrajowcy mogą udawać się do Indii w interesach lub do pracy na podstawie wiz wydawanych przez indyjskie ambasady i konsulaty. Istnieje możliwość uzyskania wiz wielokrotnych, ważnych na okres do pięciu lat. Nie jest już konieczne uzyskiwanie pozwoleń na zatrudnienie zagranicznego personelu technicznego na okres do jednego miesiąca.

       

      Obcokrajowiec pozostający w Indiach przez okres dłuższy niż 180 dni musi otrzymać Świadectwo Rejestracji / Kartę Czasowego Pobytu z Biura Rejestracji Obcokrajowców (FRRO1) w stanie, w którym przebywa. Po świadectwo to należy się zwrócić w ciągu 14 dni od daty przybycia do Indii. Posiadacze takiego dokumentu będą musieli przedstawić zaświadczenie z Urzędu Podatkowego przy wyjeździe z Indii.

       

      5.3. Nabywanie i wynajem nieruchomości

       

      Zakupem nieruchomości rządzi Foreign Exchange Management Act.

      Na rynku działają znani pośrednicy w wynajmowaniu nieruchomości, jak CB Richard Ellis, Jones Lang LaSalle itp. Indyjskie prawo zezwala na nabywanie nieruchomości w celu prowadzenia działalności gospodarczej.

       

      5.4. System zamówień publicznych

       

      System zamówień publicznych w Indiach zdecydowanie preferuje firmy miejscowe. Sprawa dostępu do zamówień publicznych jest jednym z najtrudniejszych problemów w prowadzonych aktualnie negocjacjach w sprawie umowy gospodarczej między Indiami a Unią Europejską.

       

      5.5. Ochrona własności przemysłowej i intelektualnej

       

      W Indiach istnieją dobrze rozwinięte ustawodawstwo oraz praktyka sądowa i administracyjna mająca na celu ochronę własności intelektualnej. Prawo odnoszące się do własności intelektualnej w Indiach stale się zmienia i jest w trakcie dostosowywania się do uregulowań prawnych w krajach rozwiniętych.

      W Indiach chronione są następujące obszary własności intelektualnej[1]:

      § Prawa autorskie i prawa pokrewne

      § Znaki towarowe

      § Znaki geograficzne

      § Patenty

      § Projekty (wzory, rysunki)

      § Wzory obwodów połprzewodnikowych

      § Tajemnice handlowe

      § Odmiany roślin

       

      Indie są sygnatariuszem następujących traktatów dotyczących ochrony praw własności intelektualnej:

      · Wipo Convention, od maja 1975:

      · Paris Convention (Industrial Property), od grudnia 1998:

      · Berne Convention ( Literary and Artistic Works), od kwietnia 1928:

      · Patent Co-operation Treaty, od grudnia 1998:

      · Geneva Convention (Unauthorized Duplication of Phonograms), od lutego 1975:

      · Budapest Treaty (Deposit of Micro-organisms), od grudnia 2001:

      · Nairobi Treaty (Olympic Symbol), od października 1983:

      · Członkiem Universal Copyright Convention since October 1957:

      · Member of Członkiem SAARC od października 1985

      · Biological Diversity (CBD) of United Nations.

       

      Ponadto jako sygnatariusz porozumień GATT Indie są również sygnatariuszem porozumienia Trade Related Aspects of Intellectual Property Rights (TRIPS).

       


      [1] Intellectual Property Rights (IPR)

       

       

      Przydatne linki i kontakty


       

      6.1. Administracja gospodarcza
       

      Ministry of Finance

      http://finmin.nic.in/

      Ministry of Commerce and Industry

      http://commerce.nic.in/

      Ministry of Shipping

      http://shipping.nic.in/

      Ministry of Coal

      http://coal.nic.in/

      Ministry of Power

      http://powermin.nic.in

      Ministry of Micro, Small and Medium Enterprises

      http://msme.gov.in/

      Metals and Minerals Trading Corporation (MMTC)

      http://www.mmtclimited.com

      Ministry of Textiles

      http://texmin.nic.in

       
      6.2. Samorządy gospodarcze
       

      Associated Chamber of commerce and Industry (ASSOCHAM)

      http://www.assocham.org

      Confederation of Indian Industries (CII)

      http://www.cii.in

      Federation of Indian Chambers of Commerce and Industry (FICCI)

      http://www.ficci.com

      Federation of Indian Export Organisation (FIEO)

      http://www.fieo.com

      Federation of Indian Micro & Small & Medium Enterprises (FISME)

      http://www.fisme.org

      Agricultural & Processed Food Products Export Development Authority

      http://www.apeda.gov.in

      Apparel Export Promotion Council

      Engineering Export Promotion Council, India

      http://www.aepcindia.com

      http://www.eepcindia.org/

       

       
      6.3. Oficjalna prasa ekonomiczna
       

       

      17 lipca 2013 (ostatnia aktualizacja: 23 grudnia 2016)

      Drukuj Drukuj Podziel się treścią: