close

  • Polsce – służyć, Europę – tworzyć, Świat – rozumieć

     

  • KATAR

  • Katar

    •  

       Informacje o kraju


       

      1.1 Położenie geograficzne, ludność, obszar, stolica, języki urzędowe

       

      Katar to państwo położone nad Zatoką Perską we wschodniej części Półwyspu Arabskiego.
      Powierzchnia kraju liczy 11 586 km2, a liczba ludności według danych statystycznych Ministerstwa Planowania Gospodarczego i Statystyki z kwietnia 2016 r. wynosi 2,56 mln (poniżej 10% mieszkańców stanowią rdzenni Katarczycy). Stolicą i największym miastem kraju, podzielonego na 7 jednostek administracyjnych (baladiyya), jest Doha, w której zespole miejskim mieszka ponad 90% ludności, językiem urzędowym – arabski, a islam dominującą religią wyznawaną przez 95% ludności.
      Stolica i największe miasto: Doha (25°18′N, 51°31′E),
      Języki: arabski (urzędowy), angielski (powszechnie używany, szczególnie w handlu i biznesie), urdu
      Czas: GMT + 3 godziny    
       

      1.2 Warunki klimatyczne

      Katar leży w strefie klimatu zwrotnikowego, wybitnie suchego. Średnie temperatury miesięczne wahają się od 22°C w styczniu do 38–50°C w sierpniu. Średnia roczna suma opadów wynosi ok. 80 mm. Epizodyczne ulewne deszcze pojawiają się w okresie od grudnia do lutego.
       

      1.3 Bogactwa naturalne

      Gaz ziemny i ropa naftowa.
       

      1.4 System walutowy, kurs i wymiana

      1 rial katarski (QAR) = 100 dirhamów

      Rial jest powiązany stałym kursem wymiany z dolarem amerykańskim:

      1 USD = 3,64 QAR
       

      1.5 Religia

      Islam 71-77,5%, chrześcijaństwo 8,5-10,5%, hinduizm 7-12,5%, buddyzm 5%

       

      1.6 Infrastruktura transportowa

      Stan dróg jest na ogół dobry. Prędkość ograniczona jest do 120 km/h na drogach szybkiego ruchu oraz do 80-100 km/h na głównych trasach w aglomeracjach miejskich. Katar posiada międzynarodowe lotnisko w Dosze oraz porty morskie w Dosze (pasażerski, obsługujący turystyczne liniowce) i Al-Wakrze (towarowy)
       

      1.7 Obowiązek wizowy

      Od 4 września 2012 r. obywatele RP przyjeżdżający do Kataru w celach turystycznych mogą ubiegać się o wizę bezpośrednio na przejściu granicznym (międzynarodowy port lotniczy w Dosze, port morski w Dosze oraz przejście drogowe Abu Samra). Koszt wizy wynosi 100 QAR (ok. 25 EUR, płatność wyłącznie kartą). Wiza wydawana jest na okres 1 miesiąca z możliwością przedłużenia na kolejny miesiąc. Jednocześnie władze katarskie wymagają, by okres ważności paszportu osoby aplikującej o wizę wynosił co najmniej 6 miesięcy.

      Przy wjeździe do Kataru obywatele RP muszą legitymować się paszportem zwykłym; paszporty tymczasowe nie uprawniają do wjazdu na terytorium Państwa Katar.

      W odniesieniu do pozostałych rodzajów wiz obowiązuje zasada tzw. sponsoringu wizowego. Sponsorem wizy może być obywatel Kataru, osoba prawna zarejestrowana w Katarze lub cudzoziemiec przebywający w Katarze ze statusem rezydenta z prawem do pracy (może wystąpić w roli sponsora wizowego dla członków najbliższej rodziny). Szczegółowe informacje dotyczące możliwości uzyskania wizy przez obywatela RP można otrzymać w Urzędzie Imigracyjnym w Dosze (Directorate of Immigration, Naturalisation and Residence, http://www.mofa.gov.qa) oraz w Ambasadzie Państwa Katar w Warszawie (http://qatarembassy.pl, office@qatarembassy.pl).
       

      1.8 Święta państwowe

      18 grudnia (rocznica zjednoczenia kraju pod panowaniem dynastii Al Thani w 1878 r.);
      drugi wtorek lutego każdego roku (Narodowy Dzień Sportu).

       

      System administracyjny


       

      2.1 Ustrój polityczny.


      Katar jest monarchią, na czele której stoi emir (książę). W czerwcu 2013 r. dotychczasowy władca, szejk Hamad Bin Khalifa Al Thani, który w 1995 r. objął władzę w warunkach kryzysu gospodarczego i konfliktów na tle religijnym, abdykował na rzecz jednego ze swoich synów, szejka Tamima Bin Hamad Al Thani (system władzy w Katarze jest dziedziczny w ramach rodu Al Thani).

       

      2.2 Władza ustawodawcza i wykonawcza.

      Poprzedni emir, szejk Hamad Bin Khalifa Al Thani (1995-2013), ustabilizował sytuację w kraju i rozpoczął wprowadzanie reform. W wyniku powszechnego referendum w 2003 r. przyjęto konstytucję (96% poparcia), która weszła w życie w czerwcu 2005 r. Pomimo pewnych reform działalność partii politycznych pozostaje nielegalna, a opozycja nie funkcjonuje.

       

      Konstytucja dzieli władzę na ustawodawczą, wykonawczą i sądowniczą i gwarantuje:

      • równość obywateli wobec prawa;
      • pełne prawa wyborcze dla kobiet;
      • swobodę praktyk religijnych.


      Pochodzące z nominacji emira 30-osobowe Zgromadzenie Doradcze (Szura) pełni funkcję parlamentu. Jego zadaniem jest udział w procedurze legislacyjnej i przyjmowaniu budżetu państwa oraz kontrola prac rządu. Od listopada 2007 r. Zgromadzeniu Doradczemu przewodniczy Mohammed Bin Mubarak Al-Kholaifi.

       

      Konstytucja przewiduje powołanie Zgromadzenia Doradczego o 4-letniej kadencji, w którym będzie zasiadać 30 deputowanych wyłonionych w wyborach powszechnych oraz 15 mianowanych przez emira. Przepis konstytucji nie doczekał się dotychczas realizacji, pomimo tego, że w w 2011 r. emir Hamad Bin Khalifa Al Thani zapowiedział zorganizowanie wyborów w 2013 r. W czerwcu 2016 r. emir Tamim Bin Hamad Al Thani odłożył ich przeprowadzenie o kolejne 3 lata, do 2019 r.


      W 1999 r. odbyły się pierwsze w historii kraju wybory samorządowe, w wyniku których w Dosze powołano 29-osobową Centralną Radę Miejską.

       


      2.3 Struktura administracji gospodarczej.

      Za realizację zadań w dziedzinie gospodarki odpowiedzialne są następujące resorty:
      Ministerstwo Energii i Przemysłu
      Ministerstwo Gospodarki i Handlu
      Ministerstwo Finansów
      •Ministerstwo Rozwoju Administracji, Pracy i Polityki Społecznej
       

      W skład innych instytucji odpowiedzialnych za rozwój gospodarczy Państwa Katar wchodzą:

       

      Centralna Komisja Zamówień
      Generalny Sekretariat Planowania Rozwoju
      Urząd Turystyki
      Katarskie Centrum Finansowe
      Katarski Park Naukowo-Technologiczny
      Katarska Izba Przemysłowo-Handlowa

       


      2.4 Sądownictwo gospodarcze

      System prawny Kataru składa się z części świeckiej, która reguluje m.in. prawo gospodarcze, cywilne i karne, oraz o część wyznaniową (szariat), która jest stosowana w dziedzinie prawa rodzinnego. Prawo cywilne Kataru oparte jest o model prawa egipskiego z licznymi odniesieniami do systemu francuskiego. System sądowniczy składa się z sądów okręgowych, sądów apelacyjnych i Sądu Najwyższego.

       

      Przepisami ustawy nr 7/2005 o Katarskim Centrum Finansowym (Qatar Financial Centre, QFC) stworzono instytucję będącą swoistym centrum biznesowo-finansowym, które działa według własnych reguł, niejako poza oficjalnym systemem prawnym Kataru (obowiązują tam jednak zapisy kodeksu karnego w całości oraz kodeksu cywilnego z pewnymi wyjątkami). QFC operuje głównie w sektorze usług finansowych, a powołany w ramach Centrum Urząd Regulacji Katarskiego Centrum Finansowego (QFCRA) odpowiada za regulowanie, licencjonowanie i nadzór nad działalnością bankową, finansową i ubezpieczeniową tam prowadzoną. Regulacje te są wzorowane na znanych i sprawdzonych w świecie rozwiązaniach i standardach. QFC ma system własnego sądownictwa (arbitraż), jednak jego rozstrzygnięcia dotyczą jedynie podmiotów działających na podstawie licencji zezwalającej na działalność w QFC.

       

      Kwestie związane z napływem kapitału zagranicznego do Kataru reguluje ustawa nr 13/2000  o zagranicznych inwestycjach kapitałowych w przedsięwzięcia gospodarcze. Co do zasady nadaje ona prawo podmiotom zagranicznym do realizowania przedsięwzięć biznesowych w Katarze, jeśli wartość udziałów podmiotu zagranicznego w danym przedsięwzięciu nie przekracza 49% (wspólnik katarski musi mieć co najmniej 51% udziałów). Od zasady tej stosuje się wyjątki, które obejmują wybrane branże albo wymagają uzyskania zgody Rady Ministrów lub ministra gospodarki i handlu. Katalog wyjątków wyczerpują odpowiednio ustawa nr 31/2004 oraz ustawa nr 1/2010. Udziały podmiotów zagranicznych w spółkach notowanych na giełdzie nie mogą przekroczyć 25%.

       

      Wszelka działalność gospodarcza (zarówno dla firm rodzimych, jak i zagranicznych) podlega rejestracji w Ministerstwie Gospodarki i Handlu. Zasady rejestracji zawarte są w ustawie nr 25/2005 o rejestrze  handlowym.

      Zasady funkcjonowania spółek prawa handlowego regulują zapisy kodeksu spółek handlowych (ustawa nr 5/2002 ze zmianami).

      Sprawy związane z kwestiami podatkowymi uregulowane są w ustawie nr 21/2009 o podatku dochodowym.

      Zasady odnoszące się do funkcjonowania agencji handlowych zawarte są w ustawie nr 8/2002 o agencjach handlowych.

      Zasady obrotu pieniędzmi podlegają przepisom ustawy nr 28/2008 o zwalczaniu prania brudnych pieniędzy oraz ustawy nr 3/2004 o zwalczaniu terroryzmu.

      Katalog przepisów chroniących własność intelektualną stanowią w Katarze dekret nr 30/2006 r. o prawach patentowych oraz ustawa nr 7/2002 o ochronie praw autorskich i praw pokrewnych, a także ustawa nr 9/2002 r. o znakach firmowych i handlowych, nazwach handlowych, oznaczeniach geograficznych i wzornictwie przemysłowym.

      Przepisy regulujące sferę zamówień publicznych zawarte są w ustawie nr 26/2005.

      W rozstrzyganiu sporów pomiędzy podmiotami gospodarczymi strony mogą zdecydować się na arbitraż i mediację Katarskiego Centrum Arbitrażu Międzynarodowego (QCIA) działającego przy Katarskiej Izbie Handlowej lub Katarskiego Centrum Finansowego (QFC). W styczniu 2011 r. Katar przystąpił do konwencji z 18 marca 1965 r. o rozstrzyganiu sporów inwestycyjnych między państwami i obywatelami drugich państw, co znacznie podniosło jego atrakcyjność w oczach inwestorów zagranicznych.

      Katarskie władze uruchomiły w 2012 r. internetową bazę aktów prawnych Al-Meezan, która zawiera najważniejsze ustawy i jest stopniowo poszerzana o kolejne akty prawne.

       

      Gospodarka


       

      3.1 Ogólna charakterystyka sytuacji gospodarczej.

       

      Katar, choć niewielki (z powierzchnią równą 11 586 km2 wielkością zbliżony jest do województwa świętokrzyskiego), należy do dynamicznie rozwijających się rynków Zatoki Perskiej, tworząc wraz z Arabią Saudyjską, Bahrajnem, Kuwejtem, Omanem i Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi Radę Współpracy Państw Zatoki Perskiej (RWPZ, ang. GCC – Gulf Cooperation Council), której jednym z celów jest integracja gospodarcza regionu. Kraj ten, będący jeszcze do niedawna brytyjskim protektoratem, stopniowo, acz dynamicznie, przechodzi od modelu monogospodarki opartej na sektorze ropy naftowej i gazu do modelu gospodarki zdywersyfikowanej. Według nomenklatury Banku Światowego Katar zaliczany jest do państw o wysokim dochodzie. Jego głównym źródłem wciąż są zyski ze sprzedaży węglowodorów ((według danych katarskiego Ministerstwa Planowania Gospodarczego i Statystyki sektor ten w 2015 r. wypracował nieco poniżej 50% PKB), w największym zaś stopniu ze sprzedaży gazu skroplonego. którego Katar, z roczną produkcją na poziomie 77 mln ton rocznie, jest największym w świecie eksporterem. Katar jest największym na świecie eksporterem skroplonego gazu ziemnego (LNG), z roczną jego produkcją na poziomie 77 mln ton. Zasoby gazu ziemnego emiratu, trzecie co do wielkości w świecie, szacowane są na 25 bilionów m3 (13% zasobów globalnych). Biorąc pod uwagę obecny poziom wydobycia, rezerwy tej wielkości wystarczą na ok. 150 lat produkcji. Udokumentowane katarskie zasoby ropy naftowej wynoszą z kolei ponad 25 mld baryłek, co przy obecnym poziomie wydobycia (1,54 mln baryłek/dzień) pozwoli na utrzymywanie produkcji przez kolejnych 50 lat (dane za CIA Factbook).

      Reformy gospodarcze wprowadzane są konsekwentnie. U podstaw transformacji kraju leży przemyślane planowanie realizowane w ramach strategii Qatar National Vision 2030. Realizowana jest polityka dywersyfikacji źródeł dochodów państwa, aby zniwelować wpływ na budżet ewentualnych fluktuacji cen węglowodorów na rynkach światowych. Państwo dokonuje też znaczących inwestycji, rozwijając takie gałęzie przemysłu, jak produkcja aluminium i przemysł petrochemiczny. Zakrojone na szeroką skalę projekty rozwijające bazę hotelową, konferencyjną i targową, a także organizowane z rozmachem imprezy sportowe i kongresowe, mają przekształcić Dohę w ważny ośrodek konferencyjno-wystawienniczy oraz turystyczny o charakterze międzynarodowym. Z kolei olbrzymie nakłady przeznaczane na rozwój linii lotniczych Qatar Airways, rozbudowa oddanego do użytku w maju 2014 r. portu lotniczego w Dosze oraz budowa portu morskiego mają na celu rozwój emiratu jako liczącego się w świecie węzła komunikacyjnego i logistycznego. Nadwyżki z dochodów sektora ropy naftowej i gazu inwestowane są za pośrednictwem państwowego funduszu inwestycyjnego Qatar Investment Authority w aktywa zagraniczne i krajowe, co w zamierzeniu ma zapewnić przyszłym pokoleniom obywateli Kataru dostatnie życie po osiągnięciu przez kraj oil peak. Rząd dba też o edukację społeczeństwa, przyciągając filie zagranicznych uczelni.

      Władze starają się również liberalizować przepisy, aby uatrakcyjnić Katar dla inwestorów zagranicznych. Proponują szereg zachęt, których celem jest przyciągnięcie kapitału zagranicznego. Sztandarowymi projektami legislacyjnymi w tym zakresie są prawo podatkowe oraz inwestycyjne obowiązujące od 2009 r. Obowiązujące obecnie przepisy dopuszczają stuprocentową własność spółek zarejestrowanych w Katarze przez podmioty zagraniczne w następujących branżach: rolnictwo, usługi konsultingowe, IT, usługi związane z dystrybucją, hotelarstwo, usługi związane z kulturą, rozrywką i sportem, szpitale, elektrownie, szkoły oraz uczelnie wyższe. We wszystkich pozostałych branżach udział kapitału zagranicznego nie może być wyższy niż 49%. W obecnym stanie prawnym nie jest dopuszczalna działalność w formie agencji handlowych. Od 2010 r. przedsiębiorstwa z udziałem kapitału zagranicznego działające w Katarze korzystają z liniowego, 10-proc. podatku CIT. Jest to najniższa stawka podatku od dochodów przedsiębiorstw oferowana przez kraje RWPZ. W Ministerstwie Gospodarki i Handlu powołano komórki organizacyjne, które mają również przyczyniać się do likwidowania barier w prowadzeniu biznesu i przyciągania kapitału. Resort pracuje też obecnie nad projektem nowej ustawy o działalności gospodarczej, która ma uczynić warunki prowadzenia biznesu w Katarze jeszcze bardziej atrakcyjnymi.

       

       

      3.2 Wskaźniki makroekonomiczne.

       

       

      2014

      2015

      Wartość nominalna PKB (mld USD)

      211,7

      187,4

      Wartość PKB na 1 mieszkańca (tys. USD)

      93,4

      79,7

      Tempo wzrostu PKB (%)

      6,2

      6,6

      Relacja deficytu/nadwyżki finansów publicznych do PKB (%)

      +16

      +2,6

      Relacja całkowitego długu publicznego do PKB (%)

      31,9

      39,9

      Stopa inflacji (%)

      3,0

      1,7

      Stopa bezrobocia (%)

      0,4

      0,4

      Wartość obrotów handlu zagranicznego (mld USD)

      204,4

      151,6

      Wartość eksportu (mld USD)

      140,4

      92,3

      Wartość importu (mld USD)

      64,0

      59,3

      Relacja deficytu/nadwyżki na rachunku obrotów bieżących bilansu płatniczego do PKB

      23,5

      7,3

      Wartość rocznego napływu zagranicznych inwestycji bezpośrednich (mln USD)

      b.d.

      b.d.

      Wartość rocznego odpływu zagranicznych inwestycji bezpośrednich (mln USD)

      b.d.

      b.d.

      Skumulowana wartość zagranicznych inwestycji bezpośrednich w Katarze (mld USD)

      33,4

      34,7

      Skumulowana wartość zagranicznych inwestycji bezpośrednich Kataru za granicą (mld USD)

      45,7.

      49,1

       

      Źródła: Bank Światowy, CIA World Factbook.

      3.3 Główne sektory gospodarki.

      Priorytetowe znaczenie sektora surowców energetycznych dla państwa znajduje odzwierciedlenie w środkach przeznaczanych na jego rozwój. Katar jest obecnie największym światowym eksporterem skroplonego gazu ziemnego, a jego rezerwy szacuje się na 25 bln m3. Wraz z zakończeniem projektów budowy najnowszych linii produkcyjnych Katar osiągnął w grudniu 2010 r. moc produkcyjną 77 mln t LNG rocznie.

      Rozwój mocy produkcyjnych wymusza rozwój zaplecza transportowego. Katarska flota metanowców stanowi 25% światowego potencjału żeglugi w zakresie transportu LNG. Opóźnienia w budowie terminali do rozładunku gazu nie pozwalają jednak na natychmiastowe pełne wykorzystanie nowych statków. Niektórzy eksperci sądzą, że do czasu uruchomienia nowych instalacji nowe jednostki mogą być wykorzystywane do magazynowania płynnego gazu.

      Strategiczne znaczenie dla gospodarki katarskiej ma również ropa naftowa. Katarskie złoża ropy wynoszą ok. 25 mld baryłek. Katar pozostaje ważnym dostawcą ropy naftowej na światowych rynkach, choć jest jej najmniejszym producentem wśród krajów OPEC. Będąc w posiadaniu znaczących złóż, od lat podejmuje wysiłki mające na celu utrzymanie wzrostu produkcji tego surowca. Szacuje się, że w 2014 r. produkcja ropy naftowej wyniosła ok. 1,5 mln b/d.

      Dzięki wsparciu władz oraz sprzyjającemu zapleczu dynamicznie rozwija się również sektor petrochemiczny i chemiczny. W 2012 r. katarskie przedsiębiorstwa tej branży osiągnęły poziom produkcji 18 mln t produktów petrochemicznych.


      3.4 Uczestnictwo w wielostronnych organizacjach i porozumieniach o charakterze gospodarczym:

      Katar nie jest członkiem OECD, jednakże zauważalne jest coraz bardziej intensywne zaangażowanie w prace tej organizacji. Od 1996 r. jest członkiem WTO. W listopadzie 2001 r. w Dosze odbyła się konferencja ministerialna WTO, która zainicjowała negocjacje w ramach tzw. rundy katarskiej/rundy w Dosze (Doha round). Obok dalszych kroków na rzecz liberalizacji handlu do głównych omawianych kwestii należą m.in. subsydiowanie rolnictwa, prawo patentowe, regulacje antydumpingowe oraz ochrona własności intelektualnej.

      Katar należy do Rady Współpracy Państw Zatoki Perskiej (GCC). Założona w 1981 r. przez arabskie państwa regionu – Arabię Saudyjską, Bahrajn, Katar, Kuwejt, Oman i ZEA – w odpowiedzi na muzułmańską rewolucję w Iranie oraz wzrost wpływów Iraku Saddama Husajna, organizacja ta miała początkowo charakter bloku polityczno-militarnego, a prowadzone w jej ramach działania ogniskowały się wokół polityki bezpieczeństwa. Po 2000 r. nastąpiło jednak poszerzenie zakresu współpracy, idące w kierunku integracji gospodarczej (utworzona została unia celna, wprowadzono daleko idącą koordynację polityki handlowej, monetarnej i fiskalnej; istnieją plany utworzenia unii walutowej).

      Odnotować można również przynależność Kataru do Ligii Państw Arabskich, Organizacji Współpracy Islamskiej, OPEC i Organizacji Arabskich Krajów Eksportujących Ropę Naftową. Jest również członkiem Forum Państw Eksporterów Gazu (Gas Exporting Countries Forum, GEFC), którego siedziba znajduje się w Dosze.

      3.5 Współpraca instytucjonalna z UE – wątki ekonomiczne

      Relacje Kataru z instytucjami unijnymi wpisują się w szerszy kontekst stosunków dwóch organizacji regionalnych: UE oraz RWPZ. Ramy prawne stosunków UE-RWPZ stanowi umowa o współpracy między obiema organizacjami zawarta w 1988 r. (EU-GCC Cooperation Agreement) Wyznaczyła ona zarówno cele współpracy (wzmocnienie stabilności w regionie o strategicznym znaczeniu, ułatwienie relacji politycznych i gospodarczych, poszerzenie współpracy gospodarczej i technicznej, poszerzenie współpracy w dziedzinie energii, przemysłu, handlu i usług, rolnictwa, rybołówstwa, inwestycji, nauki, techniki i ochrony środowiska), jak i obszary priorytetowe (polityka energetyczna, transport, nauka i innowacje, gospodarka). Stworzyła ponadto instytucjonalny kadr dla tych stosunków: coroczne spotkania na szczeblu ministrów spraw zagranicznych (Joint Council, odbywany naprzemiennie w Brukseli i w stolicy państwa sprawującego rotacyjną prezydencję RWPZ), a także komitet koordynacyjny na poziomie wyższych szczeblem urzędników (Joint Committee, również obradujący corocznie). Ostatnia konferencja ministerialna miała miejsce w Brukseli w lipcu 2016 r. Umowa o współpracy przewiduje ponadto regularne przyjmowanie szczegółowych programów wykonawczych (joint action plans), lecz po upływie programu na lata 2010-2013 nie doszło do uzgodnienia nowego dokumentu.

      W latach 2014-2020 ramy finansowe dla projektów współpracy UE-RWPZ stanowi Europejski Instrument Współpracy z Krajami Uprzemysłowionymi  (Instrument for Cooperation with Industrialised Countries, ICI), zorganizowany wokół trzech osi priorytetowych: dyplomacji publicznej i pomocy humanitarnej, współpracy gospodarczej i biznesowej oraz edukacji. W ramach tego instrumentu finansowana jest inicjatywa EU-GCC Clean Energy Network.

      W dziedzinie stosunków gospodarczych należy zauważyć, że Katar, podobnie jak pozostałe państwa regionu, jest członkiem WTO; warto przy tym dodać, że jest on aktywnym członkiem tej organizacji (tzw. runda w Dosze). Ogólna wartość wymiany handlowej między UE a RWPZ wyniosła wedle danych z 2014 r. 148 mld EUR (wzrost o niemal 50% w porównaniu do 2010 r.). Tym samym, UE jest dla państw RWPZ największym partnerem handlowym (niemal 14% udziału w obrotach), przed Chinami (11,9%), Japonią (11,8%) i Indiami (11,1%). Dla UE natomiast państwa RWPZ stanowią piąty co do wielkości rynek. Stosownie do unijnego Ogólnego Systemu Preferencji Taryfowych państwa regionu, będąc krajami wysoko rozwiniętymi, nie korzystają z preferencyjnego dostępu do rynku wewnętrznego UE. Mimo tak rozwiniętych stosunków handlowych nie doszło do zawarcia między obiema organizacjami umowy o wolnym handlu, zapewniającej stopniową i wzajemną liberalizację wymiany handlowej i usług oraz równy dostęp do rynku, co przewidziała już umowa o współpracy z 1988 r. Negocjacje, rozpoczęte w 1990 r., toczyły się w zmiennym tempie. Zostały one wznowione w 2002 r. (w 2003 r. powołano do życia specjalistyczne komitety), lecz ostatecznie RWPZ zawiesiła je w r. 2008 r. Od tamtej pory, pomimo wyrażanej stale przez UE woli zawarcia porozumienia, negocjacje nie zostały podjęte, a prowadzone są jedynie nieformalne rozmowy. Dialog dotyczy przede wszystkim dostępu do rynku produktów i usług, prawa zamówień publicznych, ochrony własności intelektualnej, ochrony konkurencji, zasad regulujących kraj pochodzenia oraz zasad rozwiązywania sporów.

      W wymianie handlowej Kataru, wynoszącej w 2014 r. 115,2 mld EUR (eksport 90,6 mld EUR, import 24,6 mld EUR), UE zajmuje liczące się miejsce. O ile nie należy ona do podstawowych rynków zbytu (7,5 mld EUR, daleko za Japonią, Koreą Płd., Chinami i Indiami – Katar eksportuje niemal wyłącznie gaz ziemny, ropę naftową i ich produkty pochodne), o tyle pod względem importu jest pierwszym partnerem emiratu (8,4 mld EUR, tzn.35%). Doha sprowadza z państw UE głównie maszyny, środki transportu i urządzenia (5,1 mld EUR).

       

       

       

      Dwustronna współpraca gospodarcza


       

      4.1 Gospodarcze umowy dwustronne.

      Podczas wizyty ministra spraw zagranicznych Kataru szejka Hamada Bin Jassim Bin Jabr Al Thani w Polsce 21-22 kwietnia 1998 r. dokonał się pierwszy etap tworzenia infrastruktury polsko-katarskiej prawno-traktatowej. Podpisano w jej czasie szereg dokumentów: umowę o cywilnej komunikacji lotniczej, porozumienie o współpracy resortów spraw zagranicznych, porozumienie o współpracy izb handlowych, memorandum of understanding ws. ustanowienia ambasad.

      18-19 listopada 2008 r. oficjalną wizytę w Katarze złożył premier Donald Tusk. Najważniejszym celem wizyty było przeprowadzenie rozmów dotyczących współpracy w sektorze energetycznym pomiędzy obu krajami, jak również przekazanie konkretnych propozycji włączenia kapitału katarskiego w proces polskiej prywatyzacji. Podpisano umowę ws. unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu. Umowa została ratyfikowana w 2009 r.

      Najważniejszym dotychczas wydarzeniem w stosunkach polsko-katarskich było podpisanie 29 czerwca 2009 r. w Dosze umowy między PGNiG a Qatargas Operating Company Ltd. (Qatargas) na dostawy skroplonego gazu ziemnego. Umowa dotyczy zasad, w oparciu o które będą realizowane długoterminowe dostawy LNG do Polski. PGNiG i Qatargas ustaliły, iż dostawy LNG będą realizowane od 2014 r. przez okres 20 lat w wysokości 1 mln ton rocznie (ok. 1,5 mld m3), poprzez terminal w Świnoujściu. Wartość umowy uzależniona jest od cen notowań ropy naftowej na rynkach światowych. Pierwsza komercyjna dostawa katarskiego LNG do Polski miała miejsce w czerwcu 2016 r.

      20 października 2011 r. emir Kataru szejk Hamad Bin Khalifa Al Thani złożył wizytę oficjalną w Polsce. W skład delegacji weszli m.in. wicepremier i szef Kancelarii Emira, ministrowie energii i przemysłu, spraw zagranicznych i gospodarki i handlu oraz dyrektor generalny Qatar Holding. W trakcie wizyty emir odbył rozmowy z prezydentem Bronisławem Komorowskim, premierem Donaldem Tuskiem oraz marszałkiem Senatu Bogdanem Borusewiczem. Podczas wizyty podpisano 2 umowy: o współpracy turystycznej i o powołaniu polsko-katarskiej Rady Biznesu. Umowy dają podstawy prawne do współdziałania w zakresie rozwoju turystyki pomiędzy Polską i Katarem (w rezultacie w grudniu 2012 r. uruchomiono bezpośrednie połączenia lotnicze Qatar Airways pomiędzy Dohą i Warszawą).


      4.2 Handel zagraniczny

      Polsko-katarska wymiana handlowa charakteryzuje się dotychczas zrównoważoną wartością obrotów i dodatnim bilansem. Cezurą w rozwoju wzajemnego handlu stało się rozpoczęcie dostaw katarskiego LNG do terminalu w Świnoujściu w czerwcu 2016 r. Od tego czasu notuje się wysoki deficit w obrotach handlowych, którego nie równoważy - wolniej rosnący - eksport. Poniższa tabela ukazuje podstawowe dane nt. wielkości handlu zagranicznego Polski z Katarem:

       

       

      2012 r.

      2015 r.

      2016r.

      eksport

      import

      obroty

      saldo

      eksport

      import

      obroty

      saldo

      eksport

      import

      obroty

      saldo

      25,5

      8,5

      34,1

      17,0

      44,5

      17,1

      61,6

      27,4

      74,0

      271,5

      345,5

      -197,4

      Źródło: Insigos; wszystkie dane w mln EUR.

                 

      4.3 Inwestycje /wzajemne/.

      W 2011 r. Qatar Holding (spółka zależna katarskiego państwowego funduszu inwestycyjnego Qatar Investment Authority) dokonał zakupu kompleksu biurowców w Warszawie o łącznej powierzchni prawie 44 tys. m2. Znane są również przypadki indywidualnych inwestycji prywatnych inwestorów katarskich w polskie spółki notowane na GPW w Warszawie oraz przejęcia spółek pozagiełdowych. W marcu 2013 r. Qatar Airways uruchomiło we Wrocławiu Centrum Obsługi Klienta tworząc ponad 200 miejsc pracy. Informacja na temat wartości inwestycji nie została ujawniona. W grudniu 2016 r. katarski hoilding Al-Sraiya nabył warszawski hotel Westin (wartości transakcji nie ujawniono). Inwestycje polskie w Katarze są ograniczone. W styczniu 2017 r. joint-venture z miejscowymi partnerami otworzyły dwie polskie spółki: producent mebli biurowych Nowy Styl oraz wytwórca aparatury medycznej Alvo.


      4.4 Współpraca regionalna

      Nie odnotowano współpracy regionalnej między Polską a Katarem.


      4.5 Współpraca samorządów gospodarczych

      W kwietniu 2007 r. w Dosze podczas wizyty delegacji polskiej z udziałem przedstawicieli 12 przedsiębiorstw nastąpiło podpisanie umowy o współpracy pomiędzy Katarską Izbą Przemysłowo-Handlową (Qatar Chamber) a Krajową Izbą Gospodarczą.

       

       

      Dostęp do rynku


       

       

      5.1 Dostęp do rynku dla polskich towarów i usług.

      Jedyne bariery, których mogą doświadczyć polscy eksporterzy, to bariery pozataryfowe. Należy liczyć się z ograniczeniami nieznanymi na rynkach unijnych, np. obowiązkiem zawierania umów na wyłączność z agentami handlowymi. Europejscy eksporterzy skarżą się również na występujące od czasu do czasu problemy związane z wwozem towaru na teren Kataru. Chodzi głównie o kwestie związane z wprowadzaniem przez stronę katarską zmian do przepisów importowych bez wcześniejszej ich notyfikacji, przez co eksporterzy są często zaskakiwani nowymi wymogami w momencie, kiedy towar jest już na granicy. Są to wyzwania, przed którymi stają wszyscy eksporterzy i przedsiębiorcy zagraniczni świadczący usługi na tym rynku, jednak skala kontraktów i ilość zamówień czynią z Kataru atrakcyjny rynek, nawet pomimo pewnych trudności.

      Należy mieć na uwadze, że katarskie regulacje prawne nie zawsze są precyzyjne, a kompetencje instytucji nadzorujących import nakładają się na siebie. W przypadku importu np. żywności instytucjami odpowiedzialnymi są resorty zdrowia, środowiska i handlu. Warto dodać, że dostęp do informacji gospodarczej w Katarze, choć z roku na rok coraz lepszy, wciąż nie spełnia oczekiwań środowisk biznesu. Na przykład nie są publikowane orzeczenia tutejszych sądów w sprawach gospodarczych, co nie pozwala firmom na podejmowanie decyzji zgodnych z orzecznictwem.

      Kwestie opłat celnych regulują zapisy ustawy nr 41 z 2002 r. Towary importowane z zagranicy na terytorium Kataru podlegają podstawowej stawce celnej w wys. 5% obliczanej od wartości na fakturze przy warunkach dostawy CIF. Wyroby z tytoniu i alkoholowe obłożone są stawką 100%. Pręty z żelaza oraz 12-mm sztaby stalowe, jak również cement obłożone są stawką 20%, zaś mocznik -  stawką 30%. Płyty z muzyką oraz instrumenty muzyczne podlegają ocleniu stawką w wys. 15%. Zakazany jest import mięsa wieprzowego. Lista ok. 400 produktów, które podlegają zwolnieniu celnemu obejmuje następujące kategorie:

      • zwierzęta żywe, mięso świeże i mrożone, ryby
      • świeże warzywa i owoce oraz zboża
      • leki i materiały medyczne
      • książki, prasa
      • statki morskie i powietrzne

      Import może być realizowany jedynie przez podmioty posiadające licencję importową, udzielaną wyłącznie przedsiębiorstwom katarskim.

      Importowane mięso i wyroby mięsne oprócz wymaganych zaświadczeń weterynaryjnych muszą mieć również certyfikat halal (ubój rytualny, zgodnie z regułami islamu).

      Katalog dokumentów wymaganych przez katarskie służby celne i graniczne obejmuje:

      • deklarację celną
      • konosament
      • świadectwo pochodzenia
      • fakturę pro-forma
      • licencję importową.

      Szczegółowe zapytania dotyczące kwestii eksportu i celnych należy kierować do Głównego Urzędu Celnego (tel.: +974 441 11 49, fax: +974 441 49 59), który podlega Ministerstwu Finansów.


      5.2 Formy działalności biznesowej.

      Poniższa tabela przedstawia formy działalności gospodarczej dopuszczalne przez katarskie prawo dla podmiotów zagranicznych wraz z krótką charakterystyką każdej z nich:

       

      Forma

      Charakterystyka

      Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością

      • Stosunkowo niski poziom wymaganego kapitału zakładowego i niewielkie koszty rejestracji
      • Odrębność prawna od zagranicznego podmiotu właścicielskiego
      • Co najmniej 51-proc. udział obywatela/podmiotu katarskiego
      • Brak możliwości prowadzenia działalności bankowej, finansowej, ubezpieczeniowej
      • W pełni opodatkowana działalność
      • Podlega regulacjom „kataryzacji”

      Działalność w Katarskim Centrum Finansowym (QFC)

      • Dopuszczalny 100-proc. poziom własności przez podmiot zagraniczny
      • Oparty na prawie powszechnym, znany system prawny i regulacyjny
      • Możliwość pełnego transferu zysków i kapitału
      • Nie podlega regulacjom „kataryzacji”
      • Sponsoring wizowy dla pracowników zagranicznych realizowany przez QFC
      • Możliwość dowolnej lokalizacji na obszarze Kataru
      • Licencja tylko dla podmiotów bezpośrednio operujących w sektorze finansowym
      • Wymóg ujawnienia szczegółowych danych o firmie w procesie aplikacyjnym
      • 10-proc. podatek CIT

      Przedstawicielstwo firmy zagranicznej

      • Zakres działalności ograniczony jedynie do prowadzenia czynności administracyjnych i marketingowych na rzecz firmy-matki
      • Nie jest traktowany jak osobny, niezależny podmiot prawny
      • W praktyce służy jako baza do badania rynku / nawiązywania relacji biznesowych

      Oddział firmy zagranicznej

      • Rejestracja dopuszczalna za zgodą Ministerstwa Gospodarki i Handlu
        Zgoda na działanie oddziału firmy zagranicznej udzielana jest
        w przypadkach szczególnych, np. gdy działalność przyczynia się
        w znaczny sposób do rozwoju gospodarczego Kataru i przynosi publiczne korzyści
      • W praktyce zgodę taką można uzyskać w przypadku prowadzenia interesów z instytucjami państwowymi (rządem lub agencjami quasi-rządowymi)
      • Od oddziałów firm zagranicznych nie wymaga się współpracy
        ze sponsorem wizowym lub agentem

      Działalność w Katarskim Parku Naukowo-Technologicznym (QSTP)

      • Dopuszczalny 100-proc. poziom własności przez podmiot zagraniczny
      • Ograniczenia w lokalizacji siedziby przedsiębiorstwa (Education City
        w Dosze)
      • Działalność w QSTP nie podlega opodatkowaniu
      • Możliwość pełnego transferu zysków i kapitału
      • Preferencyjne stawki wynajmu nieruchomości na cele statutowej działalności
        w ramach QSTP
      • Wsparcie eksperckie QSTP w komercjalizacji produktów powstałych
        w wyniku działalności w QSTP
      • Licencja na działalności w QSTP ograniczona do przedsiębiorstw sektora nowoczesnych technologii
      • Wymóg fizycznej, stałej obecności przedsiębiorstwa w QSTP
      • Podlega regulacjom „kataryzacji”

      Agencja handlowa

      • Nie wymaga fizycznej obecności w Katarze
      • Powierzenie prowadzenia działalności we własnym imieniu stronie trzeciej
      • Trudności (w świetle prawa) we wprowadzeniu zmian do umowy agencyjnej po jej podpisaniu
      • W przypadku zarejestrowania umowy w Ministerstwie Gospodarki i Handlu należy liczyć się z uprzywilejowaną pozycją agenta w świetle przepisów prawa katarskiego (wyłączność na import do Kataru towarów będących przedmiotem umowy; prawo agenta do prowizji
        od realizowanej przez niego sprzedaży towarów będących przedmiotem umowy, ale również od sprzedaży realizowanej w Katarze przez zlecającego lub jakąkolwiek stronę trzecią, nie większej jednak niż 5% wartości sprzedaży; ograniczone prawo zlecającego do rozwiązania umowy przed wygaśnięciem terminu jej obowiązywania).

      Franszyza

      • Dość popularna forma działalności w Katarze (sieci fast-food, sieci wypożyczalni samochodów, szkoły językowe, etc.)
      • Duży potencjał do rozwoju franszyz w sektorach pozagastronomicznych
      • Wymaga znalezienia lokalnego sponsora wizowego
      • Wymaga znalezienia wiarygodnego partnera lokalnego

      Joint venture

      • Z reguły tworzy się poprzez zawiązanie sp. z o.o. z lokalnym partnerem
      • Podmiot zagraniczny może posiadać max. 49% udziałów
        w przedsięwzięciu
      • Wymagana jest pełna wpłata kapitału zakładowego przed rejestracją

       


      5.3. Podatki i zachęty dla biznesu.

       

      Kwestie podatkowe zostały uregulowane zapisami ustawy nr 21/2009 o podatku dochodowym, które weszło w życie z dniem 1 stycznia 2010 r.

      Zgodnie z lokalnym prawodawstwem dochody przedsiębiorstw będących w 100% własnością obywateli Kataru oraz osoby fizyczne posiadające katarskie obywatelstwo nie podlegają opodatkowaniu. Dochody firmy zagranicznych podlegają opodatkowaniu stawką podatku liniowego w wys. 10%.

      Polska podpisała z Katarem umowę w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu. Umowa, podpisana 18 listopada 2008 roku w Dosze, weszła w życie z końcem 2009 r.

      Przedsiębiorstwa, których profil działalności uznany jest przez władze Kataru za pożądany, mogą korzystać z ulg i udogodnień. Zasadniczo można wyodrębnić 3 grupy działalności podlegających regulacjom uprzywilejowania:

      1. Działalność w Katarskim Parku Naukowo-Technologicznym (Qatar Science and Technology Park – QSTP). Warunkiem uzyskania licencji na działalność w QSTP jest prowadzenie biznesu związanego z nowoczesnymi technologiami. Szczególnie mile widziane są tu firmy, które współpracują z katarskimi uniwersytetami i instytutami badawczymi. Zakres ulg oferowanych w QSTP wyczerpuje znamiona specjalnej strefy ekonomicznej. Spółki rejestrowane w parku mogą być w całości własnością podmiotów zagranicznych, a komponent katarski nie jest tu wymagany. Zyski przedsiębiorstw działających na podstawie licencji QSTP nie podlegają opodatkowaniu, a import związany z działalnością przedsiębiorstwa jest zwolniony z opłat celnych. Firmy mogą również korzystać z preferencyjnych stawek za wynajem powierzchni pod działalność.
      2. Działalność w Katarskim Centrum Finansowym (Qatar Financial Centre – QFC). O licencję na działalność w QFC ubiegać się mogą firmy operujące w sektorze finansowym (banki, agencje ubezpieczeniowe, brokerskie, etc.). Cechą charakterystyczną QFC jest jego wirtualny charakter – centrum nie ma określonych geograficznie granic, więc przedsiębiorstwa w nim działające mogą mieć swoją siedzibę praktycznie w dowolnym punkcie Doha. Podobnie jak w przypadku QSTP, również i w QFC firmy mogą być stuprocentową własnością podmiotów zagranicznych. Ich zyski i kapitał mogą być swobodnie transferowane za granicę.
      3. Działalność w specjalnych strefach ekonomicznych, prowadzonych przez państwową agencję Manateq. W lutym 2016 r. rząd Kataru przyjął projekt ustawy, która ureguluje wykonywanie działalności gospodarczej w tych strefach; dokument przewiduje znaczące ułatwienia dla inwestorów.  Prowadzenie działalności gospodarczej będzie mogło przybrać dowolną formę prawną przewidzianą katarskim prawem (spółka akcyjna, spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, itd.). Ustawa przewiduje ponadto uproszczoną, wewnętrzną procedurę uzyskania zezwolenia na wykonywanie działalności, którą prowadzić będzie Manateq. Co istotne, w SSE inwestorzy mają zostać zwolnieni z konieczności posiadania katarskiego współwłaściciela (51%). Poza 100-procentową własnością przedsiębiorstwa projekt daje możliwość nieograniczonego transferu  zysków i kapitału.

      Dotychczas uruchomione zostały 2 strefy ekonomiczne:

      • Ras Bufontas (4,5 km2), położona w pobliżu międzynarodowego portu lotniczego Dohy i sprofilowana na działalność w dziedzinie zaawansowanych technologii, przemysłu medycznego (produkcja aparatury), przemysł środków transportu (lotniczy);
      • Um Alhoul (33,5 km2), położona w sąsiedztwie budowanego nowego portu morskiego, nastawiona na przemysł środków transport (stoczniowy), elektromaszynowy, metalowy, chemiczny i materiałów budowalnych oraz spożywczy.

      Władze katarskie planują ponadto otwarcie (w horyzoncie 2018 r.) trzeciej, największej specjalnej strefy ekonomicznej w Al-Karaana. Usytuowana w pobliżu granicy z Arabią Saudyjską, specjalizowałaby się ona w przemyśle ciężkim (metalowym, petrochemicznym, materiałów budowalnych, energetyce).


      5.4. Dostęp do rynku pracy. Świadczenie usług i zatrudnienie obywateli RP.

      Katarski rynek pracy jest zależny od zagranicznej siły roboczej, zarówno pod względem wykwalifikowanej, specjalistycznej kadry, jak i pracowników niewykwalifikowanych. Rynek ten opiera się na systemie sponsoringu wizowego (kefala). Zatrudnienie pracowników spoza Kataru odbywa się na podstawie kontraktów pracowniczych.

      W przypadku podpisania umowy o pracę firma zatrudniająca (sponsor, kafil) występuje o promesę wizy do tutejszych władz. Nie może tego zrobić sam kandydat na pracownika. Bardzo ważne jest dokładne przestudiowanie umowy i ewentualne negocjowanie jego warunków.

      W Katarze obowiązuje bardzo rygorystyczne prawo pracy, a pracodawca (sponsor) ma nad pracownikiem znacznie szerszą kontrolę niż w Europie. Pisemna zgoda sponsora jest wymagana np. przy zakładaniu konta, zakupie samochodu, zaciąganiu kredytu bankowego, czasowego wyjazdu z kraju. Bardzo trudne jest uzyskanie zgody sponsora na zmianę pracodawcy (tzw. non-objection certificate, NOC) . Jeśli kontrakt zostanie rozwiązany z przyczyn leżących po stronie zatrudnionego, ma on obowiązek natychmiastowego opuszczenia Kataru. Obowiązuje go także zakaz podjęcia nowej pracy w Katarze przez okres dwóch lat.

       

      5.5. System zamówień publicznych.

       

      Prawo zamówień publicznych regulują przepisy ustawy nr 26/2005 r. Instytucją odpowiedzialną za przygotowanie i realizację przetargów na dostawy i usługi finansowanych ze środków publicznych, których wartość przekracza 1 mln QAR (ok. 250 tys. EUR), jest Komisja Zamówień Centralnych (General Procurement Department). Jego rozstrzygnięcia dotyczące udzielenia zamówienia o wartości pow. 50 mln QAR (ok. 12,5 mln EUR) podlegają akceptacji emira Kataru.


      Niektóre katarskie instytucje i przedsiębiorstwa państwowe korzystają z prawa do organizacji przetargów bez udziału Komisji. Należą do nich m.in. firmy operujące w sektorze ropy naftowej i gazu (wszystkie przetargi), siły zbrojne i służby resortu spraw wewnętrznych (przetargi na dostawy materiałów zakwalifikowanych jako niejawne) i Urząd ds. Robót Publicznych (Ashghal).

       

      5.6. Nabywanie i wynajem nieruchomości.

      Katar, w odróżnieniu od pozostałych krajów regionu, częściowo otworzył się na zagraniczne inwestycje, w szczególności w odniesieniu do nieruchomości. Impulsem była tu kapitalizacja zysków generowanych przez wzrost cen ropy naftowej i gazu ziemnego oraz poprawa i rozwój istniejącej infrastruktury oraz dywersyfikacja gospodarki. W ten sposób doszło do złagodzenia ograniczeń posiadania nieruchomości w Katarze w stosunku do obcokrajowców.

      Otwarcie Kataru na inwestycje obcokrajowców spoza strefy RWPZ w nieruchomości rozpoczęto w czerwcu 2004 r., po uchwaleniu ustawy nr 17/2004. Reguluje ono problem własności i użytkowania nieruchomości mieszkaniowych i domów przez cudzoziemców.

       

      5.7. Ochrona własności przemysłowej i intelektualnej.

      Patenty są chronione przez system rejestracji na początkowy okres 10 lat i mogą być zarejestrowane na kolejne 5 lat. Jest to możliwe w przypadku patentów, które mają być licencjonowane. Znaki towarowe mogą być zarejestrowane na 10 lat i odnawiane na czas nieograniczony. Rejestracja daje właścicielowi wyłączne prawo do używania znaku towarowego w odniesieniu do towarów, dla których znak towarowy jest zarejestrowany. Właściciel może uniemożliwić innym stronom wykorzystanie znaków towarowych dotyczących produktów konkurencyjnych.

      Ustawa nr 30/2006 zapewnia ochronę przedsiębiorców przed nieupoważnionym korzystaniem z towarów i usług. Aby złożyć wniosek o nadanie znaku towarowego, patentu lub prawa autorskiego, należy wypełnić formularz zgłoszeniowy i odesłać go do Ministerstwa Gospodarki i Handlu.

      Najważniejsze kwestie regulacji:

      • • definicja znaku towarowego została rozszerzona na wyłącznie widoczne oznakowania umożliwiające odróżnianie towarów lub usług jednego przedsiębiorstwa od innych przedsiębiorstw;
      • • ochrona dostępu do znanych znaków towarowych. Każdy znak podobny do znaku osoby trzeciej, wcześniej zarejestrowany w katarskim urzędzie, nie zostanie przyjęty do rejestracji;
      • • termin wniesienia sprzeciwu został skrócony z czterech do dwóch miesięcy od opublikowania. Termin składania odpowiedzi na sprzeciw również został skrócony z czterech do dwóch miesięcy;
      • • unieważnienie znaku na podstawie nie używania go nie może być dokonywane chyba, że rejestrujący jest powiadomiony o takich działaniach. Zakładana karencja to jeden miesiąc;
      • • znak towarowy może być przypisany za zgodą lub bez zgody przedsiębiorstwa;
      • • wpis do rejestru Ochrony Znaków Towarowych w przypadku, gdy jedna ze stron jest obcokrajowcem, nie może odbyć się bez zgody Ministra Gospodarki i Handlu;
      • • wpis do rejestru wspólnego znaku nie może być zarejestrowany bez zgody Urzędu Własności Przemysłowej.

      Prawa autorskie oryginalnych dzieł literackich i artystycznych, w tym oprogramowania komputerowego, kaset audio i wideo są chronione zgodnie z ustawy z 1995 roku. Ustawa zakłada sankcję grzywny w wysokości od 30 000 do 100 000 QAR i pozbawienia wolności od sześciu miesięcy do jednego roku.

      5.8. Informacja o aktach prawnych.

      Część aktów prawnych jest publikowana na stronach internetowych poszczególnych resortów lub innych instytucji.

       

      Przydatne linki i kontakty


       

      6.1 Administracja:

       

       

      6.2 Samorządy gospodarcze:

       


      6.3 Prasa:

       


      6.4 Organizatorzy targów i wystaw handlowych:

       

       

       

      8 lipca 2013 (ostatnia aktualizacja: 2 marca 2017)

      Drukuj Drukuj Podziel się treścią: