close

  • Polsce – służyć, Europę – tworzyć, Świat – rozumieć

     

  • TAJLANDIA

  • Tajlandia

    •  

       Informacje o kraju


       

      1.1  Położenie geograficzne, ludność, obszar, stolica, języki urzędowe

      Położenie geograficzne: Tajlandia/Królestwo Tajlandii (Prathet Thai / Ratcha Anachak Thai), państwo w południowo-wschodniej Azji, na Półwyspie Indochińskim i Malajskim. Graniczy z Mjanmą od północnego-zachodu, Laosem od północnego-wschodu, Kambodżą od wschodu i Malezją od południa. Wschodnie wybrzeże wzdłuż Zatoki Tajlandzkiej (1840 km) umożliwia łatwy dostęp do portów Wietnamu, Singapuru, Indonezji i Chin, a dalej Filipin i Japonii. Zachodnie wybrzeże wzdłuż Morza Andamańskiego (865 km) umożliwia dostęp do portów Mjanmy, Bangladeszu, Indii i Sri Lanki. Granice z sąsiadującymi państwami wynoszą: z Mjanmą 1800 km, z Laosem 1754 km, z Kambodżą 803 km i z Malezją 506 km. Powierzchnia kraju jest częściowo górzysta. Obszary równinne występują w środkowej i wschodniej części kraju. Najwyższym szczytem Tajlandii jest Doi Inthanon – 2596 m n.p.m. Głównymi rzekami są: Menam i Mekong.

      W Tajlandii obowiązuje strefa czasowa GMT+7. Różnica czasu między Polską a Tajlandią wynosi 6 godzin zimą i 5 godzin latem.

      Ludność: 67,98 mln mieszkańców.

      Obszar: 514 tys. km2

      Stolica: Bangkok

      Język urzędowy: tajski

      1.2. Warunki klimatyczne

      Tajlandia to kraj o klimacie tropikalnym (zwrotnikowo-monsunowym) z wyraźnie zaznaczonymi porami roku: chłodniejszą - od listopada do lutego, gorącą - od marca do połowy maja oraz deszczową - od połowy maja do października. Średnie temperatury wahają się w granicach 23,7 - 32,5ºC, w zależności od pory roku i regionu. Średnia temperatura powietrza i średnie opady dla Bangkoku wynoszą odpowiednio: w styczniu 26ºC i 9 mm, w lipcu 29ºC i 168 mm. Średnia temperatura powietrza dla kraju w porze chłodnej dochodzi do 26ºC, w gorącej do 36ºC, w monsunowej wynosi około 32ºC. W górach temperatura jest niższa.

      1.3. Rolnictwo i główne bogactwa naturalne

      Głównymi obszarami rolniczymi, z rozległymi polami ryżowymi, są doliny rzek i równina centralna. Z innych roślin uprawia się: maniok, kukurydzę, kauczukowiec, jutę, trzcinę cukrową, soję, palmę kokosową, tytoń, owoce i warzywa. Eksploatowane są zasoby leśne (drewno).

      W produkcji zwierzęcej dominuje hodowla bydła, trzody chlewnej, drobiu. Rozwinięte też jest rybołówstwo.

      Z zasobów mineralnych występują: rudy cyny, wolframu, tantalu, ołowiu, gips, gaz ziemny, węgiel brunatny (lignite), pewne ilości ropy naftowej, fluoryt.

      1.4. System walutowy, kurs i wymiana

      Walutą w Tajlandii jest baht (THB). 1 baht = 100 satang. W obiegu są banknoty o nominałach: 1000, 500, 100, 50, 20 baht. Są one oznaczone cyframi arabskimi i tajskimi, a ich rozmiar powiększa się wraz ze wzrostem wartości. Monety mają nominały 25 i 50 satangów, oraz 1, 2, 5 i 10 bahtów.

      Wymiany walut zagranicznych można dokonać w bankach lub w kantorach wymiany znajdujących się w kompleksach handlowych i na ulicach dużych miast. Kursy na dzień 14.06.2016 r. wynosiły: 1 USD = 34,98 THB, 1 EUR = 39,16 THB. Aktualny kurs THB można znaleźć na stronie Bank of Thailand (www.bot.or.th).

      1.5. Religia

      Dominującą religią w Tajlandii jest buddyzm (ok.94%). Wyznawcy pozostałych religii stanowią mniejszość: muzułmanie (ok. 4,9%), chrześcijanie (ok.1,2%).

      1.6. Infrastruktura transportowa

      Podstawową formą transportu w Tajlandii jest transport drogowy. Łączna długość dróg wynosi ok. 232 tys. km. Transport drogowy, w tym komunikacja międzymiastowa, obsługiwany jest przez prywatne firmy.

      Długość linii kolejowych wynosi 4.071 km, w tym linii z podwójnymi torami - 294.63 km i linii z potrójnymi torami - 106.01 km. Pozostałe linie posiadają pojedyncze tory. Transport kolejowy obsługiwany jest przez State Railway of Thailand. Planowana jest budowa kolei wysokich prędkości łącząca Bangkok z dużymi ośrodkami miejskimi oraz z miastem Kunming (prowincja Yunnan, Chiny), przez Laos. 

      Długość dróg wodnych wynosi 4000 km, a głównymi portami morskimi są: Bangkok, Laem Ngop, Laem Chabang, Pattani, Phuket, Sattahip, Si Racha, Songkhla, Ranong, Satun.

      Graniczne przejścia drogowe znajdują się w 26 miejscowościach, z głównymi położonymi w: Padang Besar (Songkhla) – z Malezją, Aranjapratet (SaKaew) – z Kambodżą, Nong Klai – z Laosem, Mae Sai i Ranong z Mjanmą. Międzynarodowe porty lotnicze znajdują się: w Bangkoku - uruchomione w 2006 r. główne lotnisko międzynarosowe Suvarnabhumi Airport (BKK) i Don Mueang International Airport (DMK), obsługujący obecnie loty czarterowe i częściowo ruch krajowy i zagraniczny, oraz poza Bangkokiem: Chiang Mai International Airport (CNX), Hat Yai International Airport (HDY) i Phuket International Airport (HKT).

      1.7. Obowiązek wizowy

      Obywatele polscy przybywający w celach turystycznych drogą lotniczą otrzymują stempel w paszporcie umożliwiający pobyt do 30 dni, drogą lądową – do 15 dni. Szczegółowe informacje znajdują się na stronie Ambasady RP w Bangkoku:

      (http://www.bangkok.msz.gov.pl ).

       

      1.8. Wykaz świąt w 2016 r.

      • 1 stycznia – Nowy Rok  
      • 22 lutego - Magha Bucha Day (św. buddyjskie)
      • 6 kwietnia Chakri Day (dzień dynastii panującej)
      • 13-15 kwietnia Songkran (tajski Nowy Rok)
      • 1 maja – Święto Pracy
      • 5 maja - Coronation Day (Dzień Koronacji)
      • 9 maja – Ploughing Ceremony Day
      • 20 maja - Visakha Bucha (św. buddyjskie)
      • 19 lipca - Asarnha Bucha Day
      • 20 lipca - Khao Phansa Day (Buddhist Lent – św. buddyjskie)
      • 12 sierpnia - urodziny królowej
      • 23 października - Chulalongkorn Day (święto upamiętniające króla Ramę V)
      • 5 grudnia – urodziny panującego króla
      • 10 grudnia – Dzień Konstytucji.

       

       

       

       

      System administracyjny


       

      2.1.Ustrój polityczny

      Tajlandia jest monarchią konstytucyjną od 1932 r. kiedy to obalona została monarchia absolutna. Król posiada w myśl przepisów konstytucji niewiele uprawnień, ale cieszy się w społeczeństwie ogromnym szacunkiem i autorytetem, a za obrazę majestatu królewskiego (słowną lub wizerunku np. umieszczonego na banknotach) grożą surowe kary, włącznie z karą więzienia.

      2.2.Władza ustawodawcza

      Władza ustawodawcza należała do Zgromadzenia Narodowego, składającego się z Senatu (150 senatorów – 76 wybieranych, 74 mianowanych, kadencja 6-letnia, ostatnie wybory 2 III 2008 r.) oraz Izby Reprezentantów (500 posłów, kadencja 4-letnia, ostatnie wybory 3 VII 2011 r.). W wyniku zamachu stanu w maju 2014 r., parlament został zawieszony. W ramach realizacji „mapy drogowej” na rzecz przywrócenia demokracji przyjęta została tymczasowa konstytucja i utworzono Narodowe Zgromadzenie Ustawodawcze (200 członków).

      2.3.Władza wykonawcza

      Głową państwa jest król (od 1946 r. Bhumibol Adulyadej). Władzę wykonawczą sprawuje faktycznie rząd pod kierunkiem Premiera. Od maja 2014 r. premierem jest gen. Prayut Chan-ocha,, który przejął władzę w wyniku puczu wojskowego.

      2.4. Struktura administracji gospodarczej

      W skład administracji gospodarczej Tajlandii wchodzi kilka resortów i instytucji centralnych kierujących i nadzorujących poszczególne obszary życia gospodarczego kraju, nad którymi kontrolę sprawuje wicepremier ds. gospodarczych. Są to m.in: Ministerstwo Finansów, Ministerstwo Handlu, Ministerstwo Przemysłu, Ministerstwo Nauki i Technologii. Resortom gospodarczym podlegają agencje rządowe, których szefowie noszą często także tytuł ministra.

      W Tajlandii istnieje ponadto rozbudowana struktura samorządu gospodarczego z największą organizacją: Tajską Izbą Handlu (Thai Chamber of Commerce - TCC) posiadającą 75 oddziałów regionalnych we wszystkich 72 prowincjach kraju i skupiającą ponad 150 tys. firm. Organizacją zrzeszającą producentów jest Federacja Przemysłu Tajskiego (Federation of Thai Idustries - FTI) posiadająca zarówno oddziały regionalne (70 w całej Tajlandii) oraz branżowe, tzw. Industry Clubs (36 – pokrywających cały obszar produkcji przemysłowej w Tajlandii). FTI liczy obecnie ok. 6,5 tys. firm-członków. Niezależnie od przynależności do TCC i FTI firmy mogą zrzeszać się w stowarzyszeniach branżowych, których obecnie jest ok. 140. W Tajlandii działają ponadto 33 tzw. dwustronne izby handlowe, zrzeszające firmy zagraniczne z poszczególnych krajów. Członkostwo w powyższych organizacjach samorządu gospodarczego jest dla firm dobrowolne i nie ograniczone do jednej czy kilku z nich.

      2.5. Sądownictwo gospodarcze

      Sąd arbitrażowy (Office of Arbitration) działa przy Tajskiej Izbie Handlu (Thai Chamber of Commerce – TCC). W zależności od uzgodnień pomiędzy stronami zawartych w kontrakcie, w przypadku sporu prowadzi on postępowanie pojednawcze lub arbitraż. Sąd ten rozpatruje sprawy pomiędzy stronami jedynie w przypadku, gdy uzgodniły one taki sposób rozstrzygania sporów w podpisanym kontrakcie handlowym.

      W Tajlandii znajduje się oddział Międzynarodowej Izby Handlowej (ICC), z siedzibą przy TCC, który również ma uprawnienia do arbitrażu.

      W przypadku braku w umowie handlowej klauzuli o arbitrażu spory związane z realizacją umów handlowych mogą zostać wniesione do sądu handlowego (Intellectual Property and International Trade Court), lub do sądów powszechnych z powództwa cywilnego (w tym przypadku konieczne jest zatrudnienie miejscowego prawnika).

      Adresy powyższych instytucji podano w sekcji: Przydatne kontakty i linki.

       

       

       

      Gospodarka


       

      3.1. Ogólna charakterystyka sytuacji gospodarczej

      Od 2011 r. Tajlandia jest gospodarką o średnim dochodzie, który wyniósł 6041 USD per capita (2014 r., liczone metodologią kursową) oraz 16.100 USD (2015 r., liczone parytetem siły nabywczej). W 2015 r. wielkość gospodarki szacowano na 395,3 mld USD. Warto zwrócić uwagę, iż liczone parytetem siły nabywczej pieniądza (PPP) gospodarka tajska jest obecnie większa od polskiej. W 2015 r. jej wielkość wyniosła 1108 mld USD.   

       

      Pomimo znacznej otwartości, gospodarka tajska wykazuje cechy typowe dla modelu wschodnioazjatyckiego – ingerencja państwa w procesy gospodarcze i rozbudowana biurokracja, oraz zależność od eksportu, a zatem nadwrażliwość wobec globalnych trendów gospodarczych. Przez ostatnie lata Tajlandia spadała w rankingach Banku Światowego dot. prowadzenia działalności gospodarczej. W ostatnim rankingu (październik 2015 r. ) zajęła 49 miejsce (spadek o 3 pozycje w porównaniu z 2014 r.).

       

      Wzrost gospodarczy w 2015 r. wyniósł 2,8%, wzrost w porównaniu do 2014 r. z poziomu 0,8%. W 2016 r. ma to być 2%, a w 2017 r. 2,4%. Ponadto wzrasta liczba turystów – w 2015 r. przekroczyła ona 30 mln. Ocenia się, iż kolejne lata przyniosą dalsze ożywienie, co odwróci negatywne  trendy w postaci spadków w handlu międzynarodowym. Szacuje się, iż eksport w 2015 r. spadł o 3,5%. Największym zagrożeniem dla dynamiki wzrostu będą czynniki wewnętrzne – niestabilność polityczna oraz zewnętrzne – niska dynamika wzrostu światowej gospodarki, w tym w strefie Euro, zadłużenie wewnętrzne USA, oraz słabnący wzrost gospodarczy w Chinach.

       

      Obecne trudności gospodarcze powodują, iż rząd Tajlandii stara się liberalizować procedury dot. prowadzenia działalności gospodarczej, co może mieć pozytywny wpływ na środowisko biznesowe podmiotów zagranicznych. Aby pobudzić gospodarkę, wicepremier ds. gospodarczych rozpoczął w 2015 r. wprowadzanie pakietu stymulacyjnego. Planuje się obniżenie obciążeń fiskalnych. Aby zachęcić inwestorów zagranicznych, planowane jest utworzenie dodatkowych specjalnych stref ekonomicznych – niektóre będą rozlokowane na terenach przygranicznych.   

       

      W najbliższym dziesięcioleciu nie należy spodziewać się drastycznych zmian w kierunkach rozwoju, pomimo znaczących zmian instytucjonalnych w regionie. Podstawą rozwoju gospodarki będzie eksport, podobnie jak w innych krajach Azji Wschodniej, choć rząd będzie dążył do sukcesywnego zwiększania konsumpcji wewnętrznej, w celu zmniejszenia zależności od wahań na rynkach światowych. Wśród towarów eksportowych przeważać będzie pracochłonny i kapitałochłonny przemysł maszynowy i elektroniczny, w tym przede wszystkim samochody. W ramach sektora usług, rozwijała się będzie turystyka. Inwestycje w bazy produkcyjne (w szczególności w okolicach Bangkoku) będą zmotywowane infrastrukturą fizyczną i instytucjonalną, gdyż Tajlandia przestała oferować konkurencyjną cenowo siłę roboczą. Nie oznacza to, iż produkcja przemysłowa nie będzie rosła. Tajlandia będzie stopniowo zwiększać import mniej technologicznie zaawansowanych półproduktów i substratów w procesie produkcji przemysłowej.

       

      Tajlandia jest uczestnikiem dynamicznych procesów integracji regionalnej. W grudniu 2015 r. utworzono Wspólnotę Gospodarczą ASEANu. Generalne ramy Wspólnoty (ang. AEC) zostały ustalone w ASEAN Economic Community Blueprint i dotyczą stworzenia „wspólnego rynku i bazy produkcyjnej”. Blueprint zawiera ponadto odniesienia do polityki ekonomicznej i eliminacji różnic w poziomie rozwoju. Poza ujednoliceniem części reguł działalności gospodarczej, wspólny rynek będzie się opierać na swobodnym przepływie towarów, usług, kapitału, inwestycji oraz, z dużymi ograniczeniami, wykwalifikowanej siły roboczej. Z uwagi na pewne bariery natury biurokratycznej oraz bariery wejścia na rynek, biznes tajski ma obecnie raczej uprzywilejowaną pozycję na rynku wewnętrznym. Ta pozycja zostanie w znaczący sposób ograniczona w najbliższych latach. Tematem budzącym najwięcej kontrowersji jest przepływ siły roboczej i odbieranie zatrudnienia rodzimym mieszkańcom Tajlandii. Niemniej jednak trwa proces liberalizacji dostępu do niektórych zawodów. Drugim ważnym tematem są bariery w handlu, w szczególności pozataryfowe (NTBs). W regionie mają ponadto miejsce inne procesy integracyjne – RCEP (Regional Comprehensive Economic Partnership) i TPP (Trans-Pacific Partnership). RCEP ogniskuje wokół państw ASEANu i Chin. Tajlandia jest jego członkiem. Wśród państw ASEANu, członkami TPP zostały: Brunei, Malezja i Wietnam. Rząd Tajlandii wyraził zainteresowanie przystąpieniem do TPP jak i rozpoczęciem negocjacji FTAAP (Free Trade Area of Asia-Pacific).

       

      3.2. Tabela głównych wskaźników makroekonomicznych

       

      Podstawowe wskaźniki gospodarcze Tajlandii

       

      2015

      2014

      2013

      PKB (ceny bieżące; mld USD)

       

      404,8

      387

      PKB (ceny stałe; wzrost w %)

      2,8

      0,8

      2,8

      PKB per capita [USD]

       

      6041

      5673

      PKB per capita (parytet siły nabywczej, tys. USD)

      16,1

      15,6

      15,4

      Struktura PKB wg rodzajów działalności w [%]:

       

       

       

      - Rolnictwo, rybołówstwo, leśnictwo

      10,4

      10,5

      11,3

      - Przemysł

      37,7

      36,8

      37

      - Usługi

      51,9

      52,7

      51,7

      Relacja długu publicznego do PKB [%]

      50,6

      46,3

      45,7

      Deficyt budżetowy do PKB [%]

      2,4

      1,9

      2,5

      Inflacja [%]

      -0,9

      1,9

      2,2

      Bezrobocie [%]

      1,0

      0,9

      0,7

      Obroty Handlu Zagranicznego [mld USD]

      411,2

      453,4

      474,6

      Eksport [mld USD] / wzrost [%]

      214,8 / -4,6

      225,2 / 0,1

      224,9 / -0,6

      Import [mld USD] / wzrost [%]

      196,4 / -13,9

      228,2 / -8,6

      249,7 / 14,6

      Bilans Handlowy [mld USD]

      -18,4

      -3,0

      -24,8

      Bilans Płatniczy [mld USD]

       

      -1,2

      -5,0

      Bilans na rachunku bieżącym [mld USD]

      34,82

      15,42

      -3,9

      Zadłużenie zagraniczne [mld USD]

       

      140,7

      141,9

      Rezerwy walutowe [mld USD]

      148,6

      157,1

      167

      Napływ BIZ do Tajlandii [mld USD]

      11,5

      3,2

      1,7

      Odpływ BIZ z Tajlandii [mld USD]

      8,0

      B.D

      B.D

      Skumulowany napływ BIZ do Tajlandii [mld USD]

      219,4

      207,9

       

       

       

       

       

       

       

      3.3. Główne sektory gospodarki Tajlandii

       

      Wkład poszczególnych sektorów gospodarki Tajlandii w tworzenie Produktu Krajowego Brutto, w 2015 r. był następujący:

      37,7% - Produkcja przemysłowa,

      51,9% - Usługi,

      10,4% - Rolnictwo.

       

      3.4. Uczestnictwo w wielostronnych organizacjach i porozumieniach o charakterze ekonomicznym

       

      Światowa Organizacja Handlu (WTO),

      Międzynarodowy Bank Odbudowy i Rozwoju (IBRD) - Bank Światowy,

      Międzynarodowy Fundusz Walutowy (IMF),

      Azjatycki Banku Rozwoju (ADB),

      Azjatycki Bank Inwestycji Infrastrukturalnych (AIIB)

      Forum Współpracy Gospodarczej Azji i Pacyfiku (APEC),

      Światowa Organizacja Własności Intelektualnej (WIPO),

      Stowarzyszenie Narodów Azji Południowo-Wschodniej (ASEAN),

      Wspólnota Gospodarcza ASEANu (AEC),

      Porozumienie Inwestycyjne Krajów ASEAN (AIA),

      Porozumienie o Współpracy Przemysłowej Krajów ASEAN (AICO),

      Międzyregionalny Dialog Azja-Europa (ASEM),

      Międzynarodowa Korporacja Finansowa (IFC),

      Porozumienia o Współpracy między Bangladeszem, Indiami, Mjanmą, Sri Lanką i Tajlandią (BIMSTEC),

      Forum Dialogu Międzyregionalnego Azja Wschodnia-Ameryka Łacińska (EALAF),

      Porozumienie o Współpracy Subregionu Wielkiego Mekongu (Greater Mekong Subregion - GMS)

      Asia Cooperation Dialogue (ACD)

      The Ayeyawada – Chao Phraya – Mekong Economic Cooperation Strategy (ACMECS)

      Dialog Azja – Bliski Wschód (The Asia-Middle East Dialogue - AMED)

      Forum Współpracy Azja Wschodnia – Ameryka Łacińska (Forum for East Asia – Latin America Cooperation - FEALAC)

      Indonesia – Malaysia – Thailand Growth Triangle (IMT-GT)

      Mekong-Ganga Cooperation

      3.5. Relacje gospodarcze z UE

      Tematyką przewodnią relacji gospodarczych tajsko-unijnych jest wstrzymane negocjacje dot. porozumienia o wolnym handlu. Negocjacje zostały zainagurowane w marcu 2013 r., a następnie wstrzymane w 2014 r. Ponadto, w 2014 r. Tajlandia utraciła unijne przywileje dostępu do rynku w ramach GSP. Było to wynikiem osiągnięcia przez Tajlandię statusu kraju o wyższym-średnim dochodzie, a GSP są stosowane wobec krajów najuboższych.

      W 2015 r. UE przyznało Tajlandii tzw. żółtą kartkę za nielegalne, nieraportowane i nieregulowane połowy (IUU) i zagroziła zakazem importu ryb. W związku z powyższym Tajlandia ograniczyła połowy i rozpoczęła wprowadzanie zmian prawnych (należy zmienić ok. 70 aktów prawnych) i innych procedur i regulacji.

      Unia Europejska jest jednym z głównych partnerów gospodarczych Tajlandii, zarówno w zakresie współpracy handlowej jak i inwestycyjnej.

      Wymiana dwustronna

      (towary i usługi)

      Wartość w mld EUR

      2013*

      2014

      2015

      UE (28)

       

       

       

      Obroty

      40,5

      40,4

      32,9

      Export

      17,9

      16

      13,4

      Import

      22,6

      24,4

      19,6

      Saldo

      -4,7

      -8,4

      -6,2

       

      *EU 27

      Źródło: KE, DG Trade

      W 2015 r. Tajlandia była dwudziestym szóstym rynkiem zbytu dla UE, osiemnastym największym eksporterem do UE, oraz dwudziestym trzecim partnerem handlowym. W handlu dwustronnym dominują towary przemysłowe (85% unijnego importu i 91% unijnego eskportu). Maszyny i urządzenia stanowią 41% unijnego importu i 33% eksportu.

      Ponadto, Tajlandia jest odbiorcą znacznych bezpośrednich inwestycji zagranicznych z UE. Rocznie, kraje UE składają w tajskiej agencji ds. inwestycji – Board of Investments ok. 100 – 150 wniosków inwestycyjnych. W 2014 r. kraje UE złożyły ponad 200 wniosków, a wartość zatwierdzonych bezpośrednich inwestycji zagranicznych wyniosła 2,1 mld USD. Największymi inwestorami w Tajlandii spośród krajów unijnych są: Niemcy, Holandia, Wielka Brytania, Francja.

       

       

      Dwustronna współpraca gospodarcza


       

      4.1. Gospodarcze umowy dwustronne

      • Umowa o komunikacji lotniczej z 19.05.1976 r.,
      • Umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodów z 08.12.1978 r.,
      • Umowa o popieraniu i ochronie inwestycji z 18.12.1992 r.,
      • Umowa o współpracy naukowej i technicznej z dnia 21.03.1996 r.

      4.2. Handel zagraniczny

      Obroty handlowe pomiędzy Polską i Tajlandią utrzymują się na relatywnie wysokim poziomie. W 2008 r. po raz pierwszy przekroczyły wartość 1 miliarda USD i wyniosły  1,04 mld USD. W 2009 r. wskutek światowego kryzysu gospodarczego zmalały o ok. 21%, do wartości 818,5 mln USD, a w 2010 r. ponownie przekroczyły 1 mld USD i wyniosły 1,03 mld USD (dane polskie). W 2011 r. osiągnęły  1,19 mld USD, w 2012 – 1,09 mln USD, w 2013 r.  – 1,23 mld USD, w 2014 r. – 1,07 mld USD. Spadek w 2015 r. do poziomu 873 mln USD jest pochodną niskiej dynamiki wzrostu gospodarki tajlandzkiej w ostatnich latach i spadającej konsumpcji towarów importowanych.

       

      Obroty handlowe pomiędzy Tajlandią a Polską (w mln USD)

      lata

       2009  

       2010

       2011

       2012

      2013 

       

      2014 

      2015

      EKSPORT

      93,8

      156,0

      173,2

      167,3

      182,1

      188,9

      136,2

      IMPORT

      724,7

      869,5

      1021,4

      925,9

      1049,7

      877,8

      736,6

      OBROTY

      818,5

      1025,5

      1194,6

      1093,2

      1231,8

      1066,7

      872,7

      SALDO

      -630,9

      -713,5

      -848,2

      -758,6

      -867,6

      -688,8

      -600,4

       

      Głównymi gałęziami polskiego eksportu do Tajlandii są urządzenia mechaniczne i elektryczne, produkty przemysłu chemicznego oraz towary pochodzenia zwierzęcego. Ponad połowę importu i prawie połowę obrotów dwustronnych stanowią urządzenia mechaniczne i elektryczne. Polska notuje wysoki deficyt w handlu dwustronnym.  Duża część handlu odbywa się za pośrednictwem krajów trzecich.

      4.3. Inwestycje wzajemne

      W ocenie niektórych ekspertów, w najbliższych 10 latach będzie miała miejsce znacząca międzynarodowa ekspansja firm tajskich. Tajlandia stanie się największym inwestorem zagranicznym wśród państw ASEANu. Wynika to z długiej tradycji rozwoju gospodarki rynkowej. W wyniku polityki ekonomicznej i środowiska instytucjonalnego powstał silny i zamożny prywatny sektor biznesowy. W związku z pielęgnacją azjatyckiego modelu rozwoju, eksport stał się ważną siłą napędową gospodarki. Zwiększyła się ponadto płynność kapitałowa tajskich przedsiębiorstw, które są gotowe inwestować za granicą, w tym w gospodarkach rozwiniętych o dużym popycie wewnętrznym. Międzynarodowa ekspansja ekonomiczna jest ponadto dowodem na coraz większą siłę i zdolności tajskiej gospodarki. Tajlandia już jest ważnym inwestorem zagranicznym. W II poł. 2015 r. zagregowana wartość inwestycji zagranicznych wyniosła 39 mld USD.     

      Niemniej jednak wielkość inwestycji dwustronnych jest niewielka. W 2014 r. polskie firmy zainwestowały ok. 1,5 mln USD. Największym inwestorem jest firma Mercator Medical produkująca rękawice medyczne, która planuje kolejne inwestycje w Tajlandii. W Bangkoku inwestuje polska firma Jatomi Fitness, która –zgodnie z danymi podawanymi w mediach – chce docelowo otworzyć 10 klubów fitness. Największymi firmami tajskimi w Polsce są: notowana na giełdzie tajskiej spółka S. KhonKaen Food Industry Public Company Limited, działająca w sektorze przetwórstwa spożywczego i produkująca w Polsce wędliny w oparciu o receptury tajskie, oraz firma Lucky Union Foods Co Ltd (zarejestrowane i prowadzące działalność produkcyjną w Tajlandii tajsko-koreańskie joint-venture), która wybudowała w Polsce zakład produkujący paluszki krabowe. W 2011 r. do Polski weszła Indorama, tajska firma o zasięgu światowym, produkująca PET.

      4.4. Współpraca regionalna

      Dotychczas nie odnotowano przypadków współpracy regionalnej pomiędzy Polską i Tajlandią.

      4.5. Współpraca samorządów gospodarczych

      W 1979 r. podpisano umowę o współpracy pomiędzy Tajską Izbą Handlową (TCC) a ówczesną Polską Izbą Handlu Zagranicznego. W 2013 r. Krajowa Izba Gospodarcza podpisała porozumienie o współpracy z Połączoną Komisją ds. Handlu, Przemysłu i Bankowości Tajlandii.   

       

       

      Dostęp do rynku


       

      5.1. Dostęp do rynku dla polskich towarów i usług

       

      W 2014 r. z uwagi na relatywnie wysoki poziom rozwoju, Tajlandia straciła przywileje, w ramach GSP, w zakresie dostępu do rynku Unii Europejskiej. Oznaczało to wyższe cła na towary wyprodukowane w Tajlandii. Niemniej jednak, w 2013 r. rozpoczęły się negacje dot. porozumienia o wolnym handlu między Unią Europejską a Królestwem Tajlandii, mające na celu eliminację barier w obrotach dwustronnych. Zostały one wstrzymane z uwagi na sytuację polityczną w Tajlandii. 31 grudnia 2015 r. utworzono Wspólnotę Gospodarczą ASEANu (AEC). Wspólny rynek będzie wymuszał dalsze procesy liberalizacyjne, co wpłynie na kwestie dostępu do rynku tajskiego.  

       

      Gospodarka Tajlandii jest, w porównaniu z innymi gospodarkami z elementami modelu wschodnioazjatyckiego, gospodarką otwartą. Do nieformalnych utrudnień w wejściu na rynek można uznać procedury biurokratyczne oraz silną pozycję rodzimego sektora biznesowego. European Association for Business and Commerce z siedzibą w Bangkoku, zrzeszające wiodące europejskie firmy funkcjonujące na rynku tajskim, wskazuje na następujące sektory, w których napotyka się najpoważniejsze  bariery wejścia: przemysł samochodowy, żywność i napoje, farmaceutyki i ochrona zdrowia, technologie informatyczne i telekomunikacyjne, rynek ubezpieczeń, transport i logistyka. Ponadto EABC postuluje zwiększenie przejrzystości w tworzeniu regulacji oraz lepszą ich implementację i egzekwowanie (dot. ceł i likwidacji szarej strefy); ułatwienia w prowadzeniu biznesu, w celu podnoszenia wydajności oraz tworzenie środowiska regulacyjnego stymulującego rozwój biznesu (eliminacja części restrykcyjnych regulacji wobec obcokrajowców w zakresie prawa własności, migracji wykwalifikowanej siły roboczej, wzmocnienia uregulowań prawnych dot. praw własności intelektualnej, liberalizacja sektora usług, wydajniejszy arbitraż w kwestiach biznesowych). Obecne działania rządu mają na celu liberalizację środowiska biznesowego. W 2015 r. wprowadzono nowy Licensing Facilitation Act, upraszczający i skracający procedury rejestrowania firm.

       

      Polskie firmy wykazują coraz większe zainteresowanie rynkiem tajlandzkim. Nabywców znajdują polskie wyroby przemysłu elektromaszynowego, chemikalia, produkty pochodzenia zwierzęcego i roślinnego (w tym żywność przetworzona) oraz akcesoria samochodowe. Często są to produkty wytwarzane przez firmy z udziałem zagranicznym, przy wykorzystaniu ich własnych sieci marketingu i sprzedaży. Na rynku tajskim nie istnieje wiele przeszkód formalnych w dostępie dla towarów z Polski, jakkolwiek poziom ceł w imporcie z Unii Europejskiej jest stosunkowo wysoki, znacznie ograniczając możliwości eksportu polskiego. Więcej informacji nt. ceł można uzyskać na stronie Urzędu Ceł:

      http://www.customs.go.th/wps/wcm/connect/CustEn/Home/HomeWelCome

      Import wielu produktów często wymaga uzyskania różnego rodzaju zezwoleń i licencji, które władze tajskie wydają na podstawie zaświadczeń i certyfikatów wystawionych w kraju pochodzenia. Często prawo importu mają tylko firmy zarejestrowane w Tajlandii. Procedury dopuszczenia do rynku świeżego mięsa i owoców trwają latami. Obecnie jest w toku procedura uzyskania dostępu do rynku tajlandzkiego dla polskich jabłek. W przypadku Polski i Tajlandii istnieją duże różnice w zakresie kompetencji poszczególnych urzędów, wzorów dokumentów i używanych w tych dokumentach sformułowań, a także ich interpretacji – co stwarza duże trudności i opóźnienia, często praktycznie uniemożliwiając eksport.

       

      5.2. Dostęp do rynku pracy. Świadczenie usług i zatrudnianie obywateli RP

       

      Zatrudnianie obcokrajowców w Tajlandii reguluje The Alien Employment Act B.E. 2521 (1978 r.). The Foreign Working Act (2008 r.) wymaga uzyskania pozwolenia na pracę (work permit) przez każdego obcokrajowca podejmującego zatrudnienie. Praca definiowana jest jako „świadczenie pracy polegającej na wydatkowaniu energii fizycznej lub wykorzystywaniu wiedzy za opłatą pieniężną lub za inne korzyści”. W myśl powyższej definicji nawet praca woluntariuszy lub charytatywna może wymagać uzyskania pozwolenia. Pozwolenie na pracę jest ważne jedynie na wymienioną w nim osobę i ściśle określoną pracę, na rzecz określonego pracodawcy oraz w określonym miejscu. Wszelkie zmiany w stosunku do warunków określonych w pozwoleniu wymagają wystąpienia o nowe. Ww. ustawa oraz dekret królewski o zawodach których wykonywanie jest zabronione obcokrajowcom (Work in Occupations and Professions Prohibited to Aliens B.E. 2522 - A.D. 1979 z poprawkami), wymieniają zawody, których obcokrajowcy nie mogą wykonywać. Oprócz szeregu zawodów i zajęć związanych ze świadczeniem pracy fizycznej, rzemieślniczej i usług dla ludności (o znaczeniu znikomym dla obywateli polskich), wymienia się tam również następujące, mogące ew. interesować Polaków, jak: prowadzenie aukcji, nadzór, audyt lub świadczenie usług w zakresie księgowości, pośrednictwo handlowe z wyjątkiem handlu zagranicznego, wykonywanie zawodu inżyniera lądowego (m. in. projektowanie, obliczenia, analiza, planowanie, wykonywanie testów i prób, wykonywanie kosztorysów budowlanych i usługi konsultingowe w zakresie budownictwa), wykonywanie zawodu architekta (w zakresie jw.), wykonywanie zawodu przewodnika turystycznego, świadczenie pracy urzędnika i sekretarki, wykonywanie zawodu prawnika i świadczenie usług prawniczych,  prowadzenie gospodarstw rolnych. Powyższa lista ulega stopniowej modyfikacji wobec obywateli ASEANu, z uwagi na powstanie AEC. Obcokrajowcy pracujący w przedsiębiorstwach promowanych przez Board of Investment lub też działających na podstawie szczególnych praw (np. Petroleum Act of 1971) są uprawnieni do pewnych ułatwień i przyśpieszeń procedury wystawiania pozwoleń na pracę. Część informacji związanych z uzyskiwaniem pozwoleń dostępnych jest pod linkiem:

       http://www.boi.go.th/index.php?page=legal_issues_for_investors_02_work_permits

       

      Analogicznie do ograniczeń w zakresie zatrudniania obcokrajowców – podobne ograniczenia występują dla firm zagranicznych, które chciałyby prowadzić swoją działalność na terenie Tajlandii. Listy rodzajów działalności gospodarczej zabronionej firmom zagranicznym lub podlegające ograniczeniom, przytoczone są w Ustawie o Spółkach Zagranicznych (Foreign Business Act B.E.2542)

      http://www.boi.go.th/index.php?page=legal_issues_for_investors_01_foreign_business_act

      Lista 1 – działalność zakazana ze względu na tzw. „szczególne” powody – należą do niej sektory takie, jak: media (gazety, stacje radiowe i telewizyjne), rolnictwo, handel ziemią.

      Lista 2 – działalność związana z bezpieczeństwem państwa, kulturą, sztuką i tradycyjnym rzemiosłem, a także mająca wpływ na bogactwa naturalne oraz środowisko. Zalicza się tu, m.in.: wszelką działalność związaną z produkcją i obrotem bronią, wszelkie rodzaje transportu, górnictwo.

      Lista 3 – działalność w dziedzinach, gdzie tajskie firmy nie osiągnęły poziomu pozwalającego im na konkurowanie z firmami zagranicznymi – głównie sektor specjalistycznych i wysokokwalifikowanych usług (wg podanych wyżej ograniczeń świadczenia pracy przez zagraniczne osoby fizyczne).

      Działalność objęta przez listy Nr 1 i Nr 2 wymaga uzyskania licencji i zezwoleń stosownych organów administracji.

      Treść Foreign Business Act wraz  z załącznikami dostępna jest na stronie komórki Departamentu Rozwoju Biznesu, zajmującej się rejestracją firm:

      http://www.dbd.go.th/dbdweb_en/more_news.php?cid=273&filename=index

      Informacje nt. aplikacji dotyczących rejestracji firm zagranicznych oraz przedsiębiorstw z mniejszościowym udziałem zagranicznym można uzyskać na stronie Departamentu Rozwoju Biznesu Ministerstwa Handlu http://www.dbd.go.th/dbdweb_en/main.php?filename=index

       

      5.3. Nabywanie i wynajem nieruchomości

       

      Nabycie ziemi przez obcokrajowca jest zabronione, chyba że zakup taki związany byłby z inwestycją w Tajlandii o wartości co najmniej 40 mln baht na okres minimum 5 lat. W przypadku takim dozwolony jest zakup ziemi o pow. do 400 m2, a stosowne zezwolenie wydawane jest przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych na podstawie wniosku złożonego w Board of Investment. W zakresie budownictwa mieszkalnego obcokrajowiec może nabyć mieszkanie, natomiast w przypadku domów wielorodzinnych (kondominiów) nie może być właścicielem części większej niż 49% całej nieruchomości. Nie ma ograniczeń dla obcokrajowców w zakresie wynajmu nieruchomości, a szczegółowe warunki najmu ustalane są w umowie z jej właścicielem, sporządzanej na podstawie prawa obowiązującego w Tajlandii.

       

      5.4. System zamówień publicznych

       

      Zamówienia publiczne w Tajlandii podlegają przepisom zawartym w: “Regulations of the Office of the Prime Minister on Procurement B.E.2535 (1992)”. Nadzór nad prawidłowością realizowanych procedur sprawowany jest przez Biuro Zamówień Publicznych w Ministerstwie Finansów.

      Realizacja zamówień publicznych może odbywać się zgodnie z jedną z pięciu poniższych procedur:

      1. Negocjacje cenowe (zakup z wolnej ręki) – procedurę tę można stosować gdy cena zakupowanego towaru lub usługi nie przekracza 100 tys. baht (ok. 2,8 tys. USD).

      2. Zapytanie o cenę (selective tendering) – stosuje się przy wartości zamówienia pomiędzy 100 tys. baht i 2 mln. baht (do ok. 57 tys. USD),

      3. Przetarg otwarty, międzynarodowy przetarg otwarty – procedura ta stosowana jest przy zamówieniach powyżej 2 mln baht. Zawiadomienie o przetargu musi być wywieszone w zamawiającym urzędzie, a ponadto ogłoszone w jęz. tajskim w radiu lub prasie, na co najmniej 20 lub 45 dni przed datą otwarcia ofert. W przypadku gdy w danym przetargu dopuszczony jest udział firm zagranicznych (międzynarodowy przetarg otwarty), zawiadomienie o nim przygotowywane jest w jęz. angielskim.

      4. Przetarg ograniczony – procedura może być stosowana w uzasadnionych przypadkach, zgodnych z aneksem 4, Art. XV Umowy ws. Zamówień Publicznych w ramach WTO.

      5. Przyznanie kontraktu w ramach tzw. szczególnych przypadków (special case) – w szczególnych okolicznościach instytucja rządowa (organ administracji lub przedsiębiorstwo państwowe) może udzielić zamówienia o wartości nie przekraczającej 100 tys. baht pod warunkiem, że dostawcą jest firma produkcyjna lub usługowa posiadająca stosowne zezwolenie na takie dostawy.

       

      Zamawianie usług konsultingowych odbywa się w drodze bezpośrednich negocjacji lub też poprzez zmodyfikowaną procedurę polegającą na sporządzeniu list konsultantów i zaproszenie ich do składania ofert, a następnie negocjowaniu z nimi ceny. Postępowanie przetargowe może być poprzedzone prekwalifikacją mającą na celu wyłonienie kontraktorów posiadających odpowiednie kwalifikacje i możliwości realizacji projektu będącego przedmiotem postępowania. Zamawiające agencje rządowe mogą zamiast prekwalifikacji stosować także przygotowane przez siebie listy kwalifikowanych dostawców.

       

      Regulacje dot. zamówień publicznych zawarte są w dwóch aktach prawnych:

      - Regulations of the Office of the Prime Minister on Procurement B.E. 2535 (A.D.1992), wraz z następującymi nowelizacjami: Amendmend No.6. B.E.2545 and No.7 B.E.2552,

      - Act Governing Permission to Allow Private Bodies to Join or Operate State Businesses B.E. 2535 (A.D. 1992), czasami występuje w tekstach źródłowych pod nazwą: the Concessions Act.

       

      5.5. Ochrona własności przemysłowej i intelektualnej

       

      Tajlandia jest sygnatariuszem Konwencji Berneńskiej ws. Ochrony Dzieł Literackich i Sztuki od 1931 r., w ramach członkostwa w WTO zobowiązana jest przestrzegać umowy ws. TRIPS (Agreement on Trade-Related Aspects of Intellectual Property Rights), a od 2 maja 2008 r. jest sygnatariuszem Konwencji Paryskiej ws. Ochrony Własności Przemysłowej (formalne związanie Tajlandii postanowieniami Konwencji nastąpiło 2.08.2008 r.).

       

      Ochrona praw autorskich i intelektualnych w Tajlandii jest uregulowana w następujących aktach prawnych:

      Trademark Act B.E. 2534 (A.D. 1991) – ustawa o znakach towarowych (handlowych),

      Copyright Act B.E. 2537 (A.D. 1994) – ustawa o prawach autorskich,

      Patent Act B.E. 2522 (A.D. 1979) – ustawa o patentach.

       

      Instytucją wiodącą w Tajlandii w zakresie tworzenia rozwiązań systemowych, legislacji i współpracy międzynarodowej dotyczących ochrony własności intelektualnej i przemysłowej jest Departament Własności Intelektualnej Ministerstwa Handlu (Department of Intellectual Property: http://www.ipthailand.go.th/en/). Departament ten współpracuje także z Policją, Urzędem Ceł oraz innymi organami państwowymi przy wdrażaniu prawa w powyższym zakresie.

       

      W ramach wyżej wymienionych praw: Trademark Act reguluje kwestie związane ze znakami towarowymi, próbami i certyfikatami, Copyright Act reguluje ochronę praw autorskich do dzieł literackich, sztuki, muzyki, materiałów audiowizualnych, nagrań dźwiękowych, materiałów filmowych oraz audycji radiowych i telewizyjnych, Patent Act reguluje ochronę wynalazków i wzorów użytkowych. Generalne rozwiązania przyjęte w prawodawstwie tajskim są zbliżone do stosowanych w innych krajach, np. prawa autorskie obowiązują przez 50 lat od śmierci twórcy, a w przypadku osoby prawnej przez 50 lat od pierwszej publikacji lub powstania dzieła. Prawa autorskie mogą być zgłoszone, ale nie muszą być rejestrowane, w Departamencie Ochrony Własności Intelektualnej. Ochrona znaku towarowego wymaga z kolei jego zarejestrowania, ale możliwe jest to tylko wtedy, gdy właściciel znaku lub jego umocowany prawnie przedstawiciel posiadają biuro w Tajlandii. Ochrona wynalazku przez patent trwa 20 lat, a wzoru użytkowego – 10 lat. O ochronę patentową wynalazku lub wzoru użytkowego w Tajlandii mogą aplikować:

      - obywatele tajscy lub tajskie osoby prawne, posiadające siedzibę w Tajlandii,

      - osoby fizyczne i prawne z krajów, które dopuszczają rejestrację wynalazków przez podmioty z Tajlandii,

      - osoby fizyczne i prawne z krajów-sygnatariuszy porozumień i konwencji międzynarodowych ws. ochrony patentowej, których Tajlandia jest również stroną,

      - aplikanci zagraniczni prowadzący działalność gospodarczą w Tajlandii lub w krajach sygnatariuszy porozumień i konwencji międzynarodowych ws. ochrony patentowej, których Tajlandia jest również stroną.

       

      5.6. Informacje o aktach prawnych

       

      A) Akty prawne regulujące inwestycje zagraniczne

       

      Prawo tajskie przewiduje następujące formy działalności gospodarczej podejmowanej w Tajlandii przez podmioty zagraniczne: biuro przedstawicielskie firmy zagranicznej, oddział zagraniczny, biuro regionalne, joint-venture, firma jednoosobowa, spółka osobowa (partnerstwo), spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, spółka akcyjna. Głównym aktem regulującym inwestycje i działalność przedsiębiorstw z udziałem zagranicznym w Tajlandii jest Foreign Business Act B.E. 2542 (1999 r.),

      http://www.dbd.go.th/dbdweb_en/more_news.php?cid=273&filename=index

       

      Ponadto, następujące akty określają rodzaje promowanej działalności gospodarczej, upoważniającej do ulg podatkowych i innych zachęt inwestycyjnych:

      - Investment Promotion Act, B.E 2520 (1977), z następującymi nowelizacjami: Amendment B.E.2535 (1992) oraz Amendment B.E.2544 (2001),

       http://www.boi.go.th/english/download/boi_forms/proact_eng.pdf  

      zachęty z nim związane: http://www.boi.go.th/index.php?page=incentive,

      oraz działania BOI z nim związane:

      http://www.boi.go.th/index.php?page=boi_announcements

      - The Industrial Estate Authority of Thailand Act,

      -The Petroleum Act (No1, No 2, No3, No4).

       

      B) Prawo podatkowe

       

      Podstawowym aktem regulującym kwestie podatkowe jest w Tajlandii Revenue Code 1938. Akt ten zawiera regulacje dotyczące podatku od dochodów osobistych (PIT), od działalności gospodarczej (CIT), wartości dodanej (VAT) i innych. W terminologii Revenue Code przedsiębiorstwa i inne osoby prawne określane są jako: „juristic companies or partnerships” i podlegają obowiązkowi podatkowemu od działalności gospodarczej (CIT). Dochód osób prawnych zarejestrowanych za granicą z działalności gospodarczej prowadzonej w Tajlandii podlega opodatkowaniu w Tajlandii, o ile istniejące umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, lub inne międzynarodowe umowy – nie stanowią inaczej. Najczęściej stosowana stawka podatku CIT wynosi w Tajlandii 20% (od 2013 r.), przy czym dla pewnych promowanych form działalności wynosi ona mniej http://www.rd.go.th/publish/6044.0.html

      Firmy działające w sektorze ropy naftowej i gazu podlegają oddzielnej skali podatkowej. Firmy korzystające z ulg podatkowych z racji inwestycji w promowanych sektorach, tzw. „BOI (Board of Investment, odpowiednik polskiego PAIiIZ) promoted companies” – mogą być zwolnione z CIT na określony czas (do 8 lat).

       

      W Tajlandii istnieje podatek od wartości dodanej VAT, a jego stawka wynosi obecnie 7%. http://www.rd.go.th/publish/6043.0.html. Podatek ten stosuje się do firm o obrotach przekraczających 1,8 mln baht (ok. 165 tys. PLN). Niektóre rodzaje działalności są zwolnione z VAT, natomiast stosuje się do nich tzw. Specific Business Tax (SBT) http://www.rd.go.th/publish/6042.0.html . Do sektorów podlegających SBT należą, m.in.: bankowość, szeroki zakres usług finansowych, ubezpieczenia, handel nieruchomościami. Stawka tego podatku wynosi w granicach: od 0,1% do 3,0%. W Tajlandii szereg operacji i dochodów podlega tzw. withholding tax (podatkowi naliczanemu u źródła), np. pewne rodzaje zagranicznych przelewów pieniężnych (przy transferze w obie strony). Powszechnie stosowana jest także opłata skarbowa (stamp duty) http://www.rd.go.th/publish/21986.0.html

      Link do Revenue Code 1938 na stronie Urzędu Podatkowego Tajlandii (Revenue Department), zawierającej także informacje nt. innych podatków obowiązujących w Tajlandii: http://www.rd.go.th/publish/37694.0.html 

       

       

       

       

      Przydatne linki i kontakty


       

      6.1. Administracja gospodarcza

       

      Ministry of Commerce
      44/100 Nonthaburi 1 Rd. Amphur Muang,
      Nonthaburi 10110
      Tel.: (+66 2) 5078000
      Fax: (+66 2) 5077717
      http://www3.moc.go.th/main.php?filename=index_design4_en

       

      Ministry of Finance
      Thanon Rama VI,
      Bangkok 10400
      Tel.: (+66 2) 2739021
      Fax: (+66 2) 2739408
      http://www2.mof.go.th/ 

       

      Board of Investment (inwestycje zagraniczne)
      555 Vipavadee Rangsit Road,
      Bangkhen, Chatuchak,
      Bangkok 10900
      Tel.: (+66 2) 5378111, 5378155
      Fax: (+66 2) 5378177
      E-mail: head@boi.go.th

      http://www.boi.go.th/index.php?page=index&language=en

       

      Customs Department
      Thanon Sunthomkosa, Klongtoey,
      Bangkok 10110
      Tel.: (+66 2) 2490431 do 40, 6717294 do 98
      Fax: (+66 2) 2492874
      http://www.customs.go.th/wps/wcm/connect/CustEn/Home/HomeWelCome

       

      Office of Procurement Management

      The Comptroller General’s Department

      Ministry of Finance

      Address: Thanon Rama VI, Bangkok 10400

      Tel: (66 2) 273 9024 (ext 6777, 4647)

      Fax: (66 2) 271 1049

      Hotline e-auction: (66 2)298 6300-4

      http://www.gprocurement.go.th

       

       

      The Central Intellectual Property and International Trade Court

      Government Complex building A

      Tung-Song-hong, Laksi

      Bangkok 10210

      Tajlandia

      Tel.: (+66 2) 141 1910

      Fax: (+66 2) 1438722

      Email: ipitc@coj.go.th

      http://www.ipitc.coj.go.th/index.php?co=en

       

      Tourism Authority of Thailand
      1600 New Phetchaburi Road, Makkasan,

      Ratchathewi , Bangkok 10400
      Tajlandia
      Tel.: (+66 2) 2505500
      Fax: (+66 2) 2505511

      TAT Call Center: 1672
      http://www.tourismthailand.org/home/ 

       

      6.2. Samorządy gospodarcze

       

      Board of Trade / Thai Chamber of Commerce
      150 Rajbopit Rd.
      Bangkok 10200
      P.O. Box 2-146
      Tel.: (+66 2) 6221860-77
      Fax: (+66 2) 2253372
      http://www.thaichamber.org/default.asp?LG=ENGLISH

       

      Federation of Thai Industries
      4th Floor Zone C Queen Sirikit National Convention Center,
      60 New Rachadapisek RD. Klongtoey.

      Bangkok 10110
      Tel: (+66 2) 345 1000

      Fax: (+66 2) 345 1296 to 99

      Email: information@off.fti.or.th

      http://www.fti.or.th/2011/eng/index.aspx

       


      Thai-EU Business Council (TEUBC)

      The Federation of Thai Industries

      4th Floor Zone C Queen Sirikit National Convention Center,
      60 New Rachadapisek RD. Klongtoey.

      Bangkok 10110

      Miss Atita Aekkritkhan

      Tel: (+66 2) 345 1140
      Fax: (+66 2) 345 1139
      E-mail: atitaa@off.fti.or.th

       

      Europe-ASEAN Business Centre (EABC)

       

      195 Empire Tower, 25th floor

      Sathorn Road,

      Yannawa, Sathorn

      Bangkok 10120

      Thailand

      Tel: (+66 2) 670 0624

      Fax: (+66 2) 670 0608

      http://www.eabc-thailand.eu/   
      6.3. Oficjalna prasa ekonomiczna

       

      Dodatki ekonomiczne dwóch, największych, angielskojęzycznych dzienników:

      Bangkok Post: http://www.bangkokpost.com/ 

      The Nation: http://www.nationmultimedia.com/ 

       

       

      6.4. Oficjalne strony o charakterze ekonomicznym

       

      Office of National Economic and Social Development Board (NESDB)

      962 Thanon Krungkasem, Wat Sommanas

      Pomprabsathrupai

      Bangkok 10100

      Tel.: (+66 2) 280 4085

      Fax: (+66 2) 281 3938

      http://eng.nesdb.go.th/

       

      Bank of Thailand (bank centralny)
      273 Thanon Sam Sen,
      Bangkok 10200
      Tel.: (+66 2) 2835353
      Fax: (+66 2) 2800449, 2800626
      https://www.bot.or.th/English/AboutBOT/Pages/default.aspx

       

       

      National Statistic Office (NSO)

      Larn Luang Road, Bangkok 10100

      Tel.: (+66 2) 281 0333

      Fax: (+66 2) 281 3815

      http://web.nso.go.th/index.htm

       

      5 lipca 2013 (ostatnia aktualizacja: 11 lipca 2016)

      Drukuj Drukuj Podziel się treścią: