close

  • Być wiernym Ojczyźnie mej, Rzeczypospolitej Polskiej

     

  • FRANCJA

  • Francja

  •  

     Informacje o kraju


     

    1.1. Położenie geograficzne, ludność, obszar, stolica, języki urzędowe

     

    Położenie geograficzne. Francja położona jest w Europie Zachodniej. Jej terytorium rozciąga się na powierzchni 550 000 km2. Graniczy z Belgią, Luksemburgiem, Niemcami, Szwajcarią, Włochami, Monako, Andorą i Hiszpanią. Od zachodu otaczają ją wody Oceanu Atlantyckiego, a od południa Morze Śródziemne. Francja posiada również 4 departamenty zamorskie (Gwadelupa, Gujana, Martynika, Reunion), 7 terytoriów zamorskich (Polinezja francuska, Wallis i Futuna, Mayotte, Saint-Pierre i Miquelon, ziemie na antypodach i na Antarktyce, Saint-Barthélémy, Saint-Martin) oraz 1 terytorium sui generis: Nowa Kaledonia.

     

    Obszar: Całkowita powierzchnia kraju wynosi 550 000 km2.

     

    Ludność: Zgodnie z danymi Krajowego Instytutu Statystyki i Studiów Ekonomicznych (INSEE) na dzień 1 stycznia 2017 r., Francja liczy 66 990 826 obywateli.

     

    Stolica: Paryż

     

    Języki urzędowe: francuski

     

    1.2. Warunki klimatyczne

     

    We Francji wyróżniamy trzy strefy klimatyczne: klimat oceaniczny na zachodzie kraju, kontynentalny w centrum i na wschodzie, oraz śródziemnomorski, z łagodną zimą i upalnym latem, na południu.

     

    1.3. Główne bogactwa naturalne

     

    Na terenie Francji znajdują się bogate złoża wykorzystywane do produkcji materiałów budowlanych (żwir, piasek i wapień) oraz złoża surowców takich jak: kaolin, talk i sól. W Nowej Kaledonii znajdują się bogate złoża niklu.

     

    1.4. System walutowy, kurs i wymiana

     

    Od 18 lutego 2002 r. prawnym środkiem płatniczym jest euro. Poprzednia waluta frank straciła ważność w dniu 17 lutego 2002 r. Kurs wymiany ustalono na 1 EUR = 6,55957 FRF.

     

    Dzisiaj 1 EUR = 1,07 FRF (kurs na dzień 29.03.2017)

     

    1.5. Religia

     

    Francuska Konstytucja z 1958 r. (art. 1) gwarantuje każdemu obywatelowi wolność wyznania. Francja jest krajem laickim i w związku z tym żadna religia nie posiada statusu religii narodowej. Brak jest oficjalnych statystyk w odniesieniu do wyznań, jednakże na podstawie badań opinii publicznej szacuje się, iż 65% Francuzów deklaruje przynależność do Kościoła Rzymskokatolickiego, 25% obywateli deklaruje ateizm, 6% społeczeństwa stanowią wyznawcy islamu, 2% protestanci, a pozostałe 2% wyznawcy innych religii.

     

    1.6. Infrastruktura transportowa

     

    Francja posiada bardzo dobrze rozbudowaną infrastrukturę transportową. Długość podstawowej sieci drogowej, zarządzanej na poziomie ogólnokrajowym wynosi ponad 21,1 tys. km, z czego 11,4 tys. km przypada na autostrady (w tym 8,6 tys. km odcinków płatnych) i 9,7 tys. km dróg krajowych. Łączna długość dróg podległych departamentom przekracza 377 tys. km, a gminom 651 tys. km. Bardzo dobrze rozwinięty jest także transport kolejowy (Francja zajmuje pierwsze miejsce w Europie pod tym względem). Obecnie długość linii kolejowych na poziomie krajowym wynosi 29,4 tys. km, z czego 1,8 tys. km obejmuje linie dużych prędkości (pociągi TGV), na których rozwijane są prędkości przekraczające 300 km/h (ostatnie osiągnięcie to 574,8 km/godz.). Od połowy lat 80-tych XX w. renesans przeżywa transport tramwajowy, który obok sieci metra rozwijany jest w największych miastach (m.in. Paryż, Lyon, Marsylia, Tuluza, Lille i Nantes). Ponadto dynamicznie rozwija się infrastruktura lotnicza. Francja posiada 42 porty lotnicze, które rocznie obsługują ok. 200 mln pasażerów, z czego największe to Paryż Charles de Gaulle (ponad 61 mln pasażerów rocznie), Paryż Orly (27 mln), Nicea (11 mln), Lyon (8 mln), Marsylia (8 mln), Tuluza (7 mln). Sąsiedztwo oceanów sprawia, że Francja posiada szeroko rozwiniętą strukturę portów morskich. Do pięciu głównych portów zalicza się: Marsylię, Hawr, Dunkierkę, Rouen i Saint-Nazaire. Oprócz transportu morskiego, Francja posiada również dobrze rozbudowany transport śródlądowy oparty na sieci kanałów i największych rzekach (Sekwana, Loara, Garonna, Ren i Rodan), których łączna długość wynosi 8,5 tys. km. W ostatnich latach samorządy lokalne coraz częściej stawiają na rozwój miejskich sieci rowerowych.

     

    1.7. Obowiązek wizowy

     

    Obywatele polscy udający się do Francji są zwolnieni z obowiązku posiadania wizy. Ponadto od dnia 21 grudnia 2007 r., kiedy Polska stała się pełnoprawnym członkiem strefy Schengen, została zniesiona kontrola osób przekraczających granice między państwami członkowskimi, które są stroną Układu z Schengen. Zniesienie kontroli granicznych nie zwalnia jednak podróżujących z obowiązku posiadania ważnego dokumentu tożsamości, tj. dowodu osobistego lub paszportu.

     

    1.8. Wykaz świąt państwowych

     

    • 1 stycznia - Nouvel An (Nowy Rok)
    • Lundi de Pâques - Poniedziałek Wielkanocny (święto ruchome)
    • 1 maja - Fête du Travail (święto pracy)
    • 8 maja - Fête de la Victoire de 1945 (koniec II wojny światowej)
    • Ascension - Wniebowstąpienie (święto ruchome)
    • Lundi de Pentecôte - Zesłanie Ducha Świętego (święto ruchome)
    • 14 lipca - Fête nationale (święto narodowe)
    • 15 sierpnia - Assomption (Wniebowzięcie NMP)
    • 1 listopada - Toussaint (Wszystkich Świętych)
    • 11 listopada - Armistice de 1918 (koniec I wojny światowej)
    • 25 grudnia - Noël (Boże Narodzenie)

     

    System administracyjny


     

    2.1. Ustrój polityczny

     

    Konstytucja z 4 października 1958 r., przyjęta w referendum w dniu 28 września 1958 r., leży u podstaw V Republiki. Ustawa zasadnicza była od tego czasu modyfikowana 24 razy, a jej ostatnia reforma została przyjęta przez obie izby parlamentu w lipcu 2008 r. Zgodnie z art. 1 Konstytucji Francja jest niepodzielną, laicką, demokratyczną oraz socjalną republiką. Prezydent stoi na straży Konstytucji i jest gwarantem ciągłości władzy państwowej.

     

    2.2. Władza ustawodawcza

     

    Władza ustawodawcza we Francji należy do dwuizbowego parlamentu złożonego ze Zgromadzenia Narodowego liczącego 577 deputowanych - wybieranych bezpośrednio przez obywateli na 5-letnią kadencję - oraz Senatu, który liczy 348 członków. Przewodniczący Zgromadzenia Narodowego jest wybierany na okres kadencji Zgromadzenia Narodowego. Zgodnie z przepisami wprowadzonymi w lipcu 2003 r. senatorowie wybierani są na 6, a nie na 10 lat, jak było wcześniej. Wybory do Senatu nie są bezpośrednie, gdyż o wyborze senatorów decydują zgromadzenia elektorów, w których zasiadają m.in. deputowani, senatorowie oraz radni różnego szczebla samorządu terytorialnego. Zgodnie z nowym cyklem wyborczym połowa senatorów jest wybierana co trzy lata. Przewodniczący Senatu jest wybierany po każdorazowym częściowym odnowieniu składu Senatu, tj. co trzy lata. Zgodnie z art. 39 Konstytucji inicjatywa ustawodawcza należy równocześnie do premiera i członków parlamentu.

     

    Informacje dotyczące prac Zgromadzenia Narodowego są dostępne pod adresem www.assemblee-nationale.fr, natomiast prac Senatu - na stronie internetowej www.senat.fr.

     

    2.3. Władza wykonawcza

     

    Władza wykonawcza należy do prezydenta i rządu. Prezydent zajmuje szczególne miejsce w systemie politycznym Francji. Jest on wybierany na 5-letnią kadencję w wyborach powszechnych i bezpośrednich. Jest zwierzchnikiem sił zbrojnych. Prezydent mianuje premiera i na jego wniosek powołuje ministrów, przewodniczy pracom rządu, podpisuje rozporządzenia i dekrety, nad którymi obraduje rząd. Prezydentem Francji jest Emmanuel Macron, który został zaprzysiężony w dniu 14 maja 2017 r. Informacje dotyczące prezydenta znajdują się na stronie www.elysee.fr.

     

    Zgodnie z art. 20 Konstytucji rząd określa i prowadzi politykę kraju, a za swoje działania odpowiada przed parlamentem. Pracami rządu kieruje premier. Informacje dotyczące aktualnego składu i działań rządu znajdują się pod adresem www.gouvernement.fr.

     

    2.4. Struktura administracji gospodarczej

     

    Na szczeblu centralnym za tworzenie i prowadzenie polityki w poszczególnych obszarach gospodarczych są odpowiedzialne poszczególne ministerstwa.

     

    Do najważniejszych resortów w tym zakresie należą:

     

     

    2.5. Sądownictwo gospodarcze

     

    Podstawowe zasady, na których opiera się organizacja francuskiego wymiaru sprawiedliwości, nie różnią się zasadniczo od tych, które znane są w polskim systemie prawnym. Na pierwszym miejscu należy wskazać na zapisany w Konstytucji trójpodział władzy, w którym sądy działają niezależnie od organów ustawodawczych i od administracji rządowej.

     

    Dla obywateli i firm polskich, mających z jakichkolwiek powodów do czynienia z jurysdykcją francuską, elementarne znaczenie będzie miał jednak szereg innych zasad. Są to:

     

    • powszechny dostęp do wymiaru sprawiedliwości (np. obywatele polscy zatrudnieni we Francji mogą dochodzić swoich roszczeń w sądzie właściwym ze względu na miejsce wykonywania pracy),
    • bezpłatność wymiaru sprawiedliwości (koszty procesowe są nieporównywalnie niższe niż w Polsce, np. opłata sądowa wymagana przez sąd handlowy nie przekracza 100 euro),
    • niezależność i niezawisłość sędziów,
    • ciągłość działalności (w nagłych wypadkach możliwe są nawet posiedzenia w niedzielę i święta) oraz niezmienność siedziby sądu (co do zasady, ponieważ czasem sędziowie wykonują pewne czynności poza siedzibą sądu),
    • dwuinstancyjność,
    • kontrola stosowania prawa (przez Sąd Kasacyjny, odpowiadający polskiemu Sądowi Najwyższemu lub, w sprawach administracyjnych, przez Conseil d’Etat, organ odpowiadający polskiemu Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu),
    • jawność orzeczeń sądowych,
    • obowiązek uzasadnienia wydanego orzeczenia,
    • prawo do sprawiedliwego procesu,
    • istnienie wydajnej procedury uproszczonej, tzw. référé.

    Sąd Gospodarczy (Tribunal de commerce) rozstrzyga spory pomiędzy przedsiębiorcami (osobami fizycznymi prowadzącymi działalność gospodarczą, jak i spółkami handlowymi) oraz te wynikające z czynności prawa handlowego (np. spory pomiędzy konsumentami i przedsiębiorcami dotyczące jakości sprzedawanych produktów lub świadczonych usług). Do jego kompetencji należą również sprawy z zakresu postępowania upadłościowego i naprawczego. Przy kancelarii sądu gospodarczego prowadzony jest Rejestr Handlowy i Spółek. W skład Sądu Gospodarczego wchodzą reprezentanci przedsiębiorców wyłaniani w drodze wyborów. Co do zasady w okręgu kompetencji Tribunal de grande instance (odpowiednik polskiego Sądu Okręgowego) jest co najmniej jeden Sąd Gospodarczy (w przeciwnym wypadku spory należące do jego kompetencji są rozstrzygane przez TGI orzekającego według procedury gospodarczej). Obecnie na terenie Francji działa 191 Sądów Gospodarczych. Dane teleadresowe sądów zamieszczone są na stronie  Ministerstwa Sprawiedliwości http://www.annuaires.justice.gouv.fr/.

     

    Szczegółowe omówienie systemu prawnego Francji w języku polskim znajduje się na stronie Komisji Europejskiej: www.ec.europa.eu/civiljustice/legal_order/legal_order_fra_pl.htm.

     

    Gospodarka


     

    3.1. Ogólna charakterystyka sytuacji gospodarczej

     

    Główne wskaźniki makroekonomiczne

     

    Francja była szóstą gospodarką świata (po USA, Chinach, Japonii, Niemczech i Wielkiej Brytanii) i drugim największym rynkiem w Europie. Jest też 5. największym importerem i 6. eksporterem na świecie.
     

    W 2016 r. odnotowano we Francji 1,1% wzrost gospodarczy, po wzroście na poziomie 1,2% w 2015 r. Według prognoz na 2017 r. gospodarka francuska będzie rozwijała się w tempie 1,3%-1,5%.

     

    Wyszczególnienie

    2014

    2015

    2016

    PKB wartość globalna (w mld euro, wg ustawy budżetowej)

    2 134,0

    2 085,5

    2 342,9

    PKB wartość na 1 mieszkańca (ceny bieżące) w tys. euro

    41,5

    35,12

    35,9

    Relacja deficytu finansów publicznych do PKB w %

    4,0

    3,6

    3,4

    Relacja całkowitego długu publicznego do PKB w %

    96,9

    95,7

    96

    Stopa inflacji (wskaźnik cen konsumpcyjnych)

    0,5

    0,0

    0,2

    Stopa bezrobocia w % (Francja metropolitarna)

    10,0

    10,3

    10,0

    Wartość obrotów handlu zagranicznego (w mld euro)

    928,4

    955,8

    952,4

    Wartość eksportu (w mld euro)

    436,3

    455,5

    452,9

    Wartość importu (w mld euro)

    494,6

    500,5

    501,0

     

    Źródło: Eurostat; INSEE; Ministerstwo Gospodarki i Finansów; Bank Francji

     

    Deficyt budżetowy wyniósł w 2016 r. 3,4% PKB. Francja planuje na koniec 2017 r. sprowadzić deficyt do poziomu poniżej 3%, zgodnie z regułami Paktu Stabilności i Wzrostu.

     

    Dług publiczny osiągnął w 2016 r. 2 147 mld euro, czyli 96% PKB (95,7% w 2015 r., 96,9% PKB w 2014 r.). Jest to wynik znacznie lepszy niż Włoch (blisko 130% PKB) i wyraźnie słabszy niż Niemiec (75% PKB).

     

    W całym 2016 roku inflacja wzrosła o 0,2% (po zerowym wzroście w 2015 r.). Ceny energii w 2016 r. nadal spadały, jednak wolniej niż w 2015 r. (-2,8% w porównaniu do -4,7% w 2015 r.), głównie za sprawą produktów ropopochodnych (-5,4 % w 2016 r. w porównaniu do -10,8 % w 2015 r.). Wzrosły natomiast ceny energii elektrycznej (3,1% po wzroście 4,8% w 2015 r.). Ceny wyrobów przemysłowych spadły o 0,5% (-0,9% w roku 2015), a produktów spożywczych wzrosły o 0,6% (0,5% w 2015 r.).

     

    Kluczowym wyzwaniem dla Francji pozostaje bezrobocie, utrzymujące się na poziomie 10%. Liczba bezrobotnych, poszukujących zatrudnienia, na koniec 2016 r. wyniosła 3 729 000. Bezrobocie osób w przedziale wiekowym 15-24 lata wyniosło na koniec 2016 r. 23,3%., a stopa bezrobocia długoterminowego była na poziomie 4,2% siły roboczej. Liczba osób deklarujących poszukiwanie zatrudnienia przez okres co najmniej jednego roku szacowana jest na koniec 2016 r. na 1,2 mln.

     

    Od 2014 r. Francja przeprowadziła szereg reform mających na celu ożywienie gospodarcze. W ramach tzw. Paktu Odpowiedzialności i Solidarności wprowadzona została ulga podatkowa na rzecz konkurencyjności i zatrudnienia (CICE). Obniżono także cześć składek społecznych odprowadzanych przez pracodawców. Celem tych zmian jest redukcja kosztów pracy, wzrost inwestycji przedsiębiorstw, ożywienie eksportu. W sierpniu 2015 r. Francja przyjęła ustawę na rzecz wzrostu, działalności gospodarczej i równości szans (tzw. ustawa Macrona), która przewidywała m.in. liberalizację rynku przewozów autokarowych, obniżenie cen usług świadczonych w ramach niektórych zawodów regulowanych, zwiększenie rocznej liczby niedziel handlowych.

     

    Handel zagraniczny

     

    Francja od lat notuje ujemne saldo w handlu zagranicznym (48 mld euro w 2016 r., 45,7 mld euro w 2015 r.). W 2016 roku poziom eksportu nieznacznie spadł w porównaniu z rokiem 2015 (-0,6%), m.in. z powodu spowolnienia europejskiego popytu i obniżki cen surowców. Poziom importu utrzymał się na praktycznie niezmienionym poziomie (0,1%). Największym partnerem handlowym są niezmiennie Niemcy.

     

    Eksport

     

    Wartość eksportu Francji w 2016 r. wyniosła 452 978 mln euro. W eksporcie francuskim dominują produkty przemysłu rolno-spożywczego, sprzęt mechaniczny, elektryczny i elektroniczny, środki transportu (przemysł motoryzacyjny i lotniczy), produkty farmaceutyczne. 

     

    Sprzedaż samochodów rośnie już trzeci rok z rzędu. Eksport statków, wyposażenia samochodowego oraz produktów luksusowych również rośnie, podczas gdy dostawy lotnicze pozostają stabilne i na wysokim poziomie.  

     

    60% eksportu Francji przypada na kraje Unii Europejskiej (16% do Niemiec, 7% do Hiszpanii). Około 7% eksportu trafia do Stanów Zjednoczonych, 5% do Afryki, 3% do Chin, 1% do Rosji.

     

    Import

     

    Wartość importu Francji wyniosła w 2016 r. 501 093 mln euro. W porównaniu do roku 2015 import utrzymywał się na zbliżonym poziomie. W imporcie dominowały produkty rolno-spożywcze, sprzęt mechaniczny, elektryczny i elektroniczny, a także węglowodory i produkty przemysłu wydobywczego. Zakup produktów przemysłowych nieco wzrósł (+2,4% po 5,7% w 2015 r.), podobnie jak import wyrobów lotniczych, samochodowych i maszyn przemysłowych, a także produktów rolno-spożywczych.

     

    58% importu pochodzi z krajów Unii Europejskiej (15% z Niemiec, 6% z Hiszpanii). Około 9% importu pochodzi z Chin, a 7% ze Stanów Zjednoczonych. 

     

    Inwestycje zagraniczne

     

    Według danych Banku Francji, w 2015 r. francuskie inwestycje za granicą wyniosły 34 mld euro (przy 24,6 mld euro w 2012 r., 18,8 mld euro w 2013 r. i przy 32,3 mld euro w 2014). Inwestycje zagraniczne we Francji w 2015 r. wyniosły 36 mld euro. Jest to najwyższy wynik od roku 2008 r., czemu sprzyjał spadek wartości euro względem dolara oraz korzystne warunki pozyskiwania finansowania. W 2015 r. głównymi krajami pochodzenia inwestycji były Szwajcaria (21 mld euro), Belgia (7 mld euro), Wielka Brytania (6 mld euro) oraz Niemcy (3 mld euro). Natomiast Włochy (-1,4 mld euro), a zwłaszcza Holandia (-9 mld euro) ograniczyły tu swoje inwestycje.

     

    Francuscy inwestorzy lokowali środki finansowe głównie w krajach UE (76%  ogółu inwestycji, z czego 46% w krajach należących do strefy euro). Głównymi odbiorcami francuskich BIZ w 2015 r. (w podziale na państwa) były Szwecja (20,8 mld euro), Belgia (6,7 mld euro) oraz Wielka Brytania (5,9 mld euro).

     

    3.3. Główne sektory gospodarki

     

    Udział poszczególnych sektorów w wartości dodanej brutto ogółem w 2016 r. przedstawiał się następująco:

     

    usługi publiczne (szkolnictwo, administracja publiczna, zdrowie i pomoc społeczna)

    22,9%

    usługi rynkowe (wraz z handlem, transportem)

    17,8%

    przemysł (wraz z energią)

    13,9%

    Sektor nieruchomości

    12,9%

    Przemysł przetwórczy

    11,1%

    budownictwo

    5,5%

    Finanse i ubezpieczenia

    4,3%

    rolnictwo, hodowla i rybołówstwo

    1,5%

    inne

    10,1%

     

    Francja jest jednym z najbardziej uprzemysłowionych krajów świata (13,9% PKB w 2016 r. wg danych ministerstwa gospodarki, 11,1% PKB, jeżeli chodzi o przemysł przetwórczy, wg danych INSEE, w 2016 r.). W przemyśle pracuje łącznie 13,9% zatrudnionych ogółem (pracownicy i osoby prowadzące działalność gospodarczą). W 2015 r. wartość dodana produkcji przemysłowej (wraz z przemysłem wydobywczym), wyniosła 262,9 mld euro (263,2 mld euro w 2014 r.).

     

    Ważnymi gałęziami przemysłu jest przetwórstwo surowców (Saint-Gobain, Lafarge), przemysł elektromaszynowy (Schneider Electric, Alstom) i przemysł farmaceutyczny (Sanofi-Aventis, Pierre Fabre, Servier), który jest największym w UE (produkcja 26,2 mld euro). Silną pozycję na światowym rynku mają koncerny telekomunikacyjne i technologii informacyjnych (Orange, SFR, Vivendi, Alcatel-Lucent, Thomson), branży chemicznej, przemysłu lotniczego (Dassault, Bombardier, Airbus, Thales), czy kosmicznego (Arianespace). Francja przoduje także w produkcji artykułów luksusowych w postaci odzieży, wyrobów jubilerskich, biżuterii, galanterii skórzanej, kosmetyków (m.in. Kering, LVMH, l’Oréal, Chanel, Hermès). Udział francuskich marek w europejskim rynku motoryzacyjnym wynosi ponad 20% (PSA, Renault). Z przemysłem samochodowym związanych jest szereg branż, w tym branża oponiarska (Michelin) oraz liczni podwykonawcy (Faurecia, Valeo).

     

    Sektor budowlany zatrudniał w 2015 r. 6,4% wszystkich pracowników (6,2% w 2014, 6,4% w 2013 r. Wartość dodana produkcji całej branży, w której działa 400 tys. firm, wyniosła 108,3 mld euro.

     

    Na Francję przypada 16% ziem uprawnych Unii Europejskiej, w samej Francji ziemie uprawne zajmują 52,5% terytorium. Ogółem sektor rolny i rolno-spożywczy stanowi 3,5% PKB. Zatrudnienie w sektorze rolnym wynosi 2,8% ogólnego zatrudnienia w kraju ( tj. 27.311 miejsc pracy).  Ludność wiejska stanowi 20,5% populacji Francji. Francja pozostaje największym producentem rolnym w UE - wartość produkcji rolnej wynosi 75.2 mld euro, co stanowi 18.3 % produkcji rolnej i rolno-spożywczej UE. Głównymi produktami są: zboża ( pszenica, 1 miejsce w UE, 5 na świecie; kukurydza (8 miejsce na  świecie), cukier (7 miejsce na świecie), wino (1 miejsce na świecie), mleko (3 miejsce na świecie), produkty mleczne, owoce i warzywa, hodowla zwierząt i produkty mięsne (5 miejsce na świecie w zakresie mięsa wołowego).

     

    Udział turystyki w krajowym PKB wynosi 7%. W sektorze turystycznym działa ponad 250 tys. podmiotów (hotele, domy wczasowe, restauracje, agencje podróży), w których zatrudnienie znajduje ponad 560 tys. osób. W 2016 roku liczba turystów zagranicznych wyniosła ok. 83 miliony. Liczba ta jest mniejsza od wyniku z roku 2015 (85 milionów) z powodu zagrożenia atakami terrorystycznymi, jednak mimo tego Francja nadal pozostaje w czołówce najczęściej odwiedzanych krajów.

     

    Według danych Ministerstwa Ekologii i Energii z lutego 2016 r. sektor energetyki w roku 2015 wniósł wkład do PKB Francji na poziomie 13,9%. W 2015 r. mix energetyczny Francji kształtował się następująco: 76,34% energia nuklearna, 17,42% energia odnawialna, 6,24% energetyka paliw kopalnych. Francja jest obecnie drugim światowym producentem energii jądrowej. W sierpniu 2015 r. weszła w życie ustawa o transformacji energetycznej, wyznaczająca strategiczny kierunek polityki energetycznej FR: zwiększenie udziału odnawialnych źródeł energii, ograniczenie konsumpcji paliw kopalnych oraz energii jądrowej, a przez to osiągnięcie redukcji emisji gazów cieplarnianych. Wyzwanie dla FR stanowić będzie wygaszanie reaktorów jądrowych. Ponad dwadzieścia reaktorów (z 58, które posiada Francja) osiągnie w 2022 r. 40-letni okres eksploatacji. Gotowość przedłużenia żywotności elektrowni jądrowych z 40 do 50 lat zapowiedziała w lutym 2016 r. S. Royal, minister ekologii i energii. Kluczową opinię w tej sprawie wyda w 2018 r. francuska agencja bezpieczeństwa jądrowego. Najważniejszymi przedsiębiorstwami działającymi w sektorze energetycznym są: EdF (Electricité de France), Engie (dawny GdF Suez), Total (petrochemia) i Areva (energetyka jądrowa).Wskaźnik niezależności energetycznej dla Francji wynosi około 50%, przy czym dywersyfikacja źródeł zaopatrzenia zapewnia wysoki poziom bezpieczeństwa energetycznego kraju.

     

    3.4. Uczestnictwo w wielostronnych organizacjach i porozumieniach o charakterze ekonomicznym

     

    Francja jest jednym z 20 państw-założycieli OECD, wykazując znaczne zaangażowanie w prace tej organizacji. Za koordynację spraw związanych z członkostwem FR w OECD odpowiada Sekretariat Generalny ds. UE (SGAE przy urzędzie Premiera).  Jednym z najistotniejszych dla FR tematów w roku 2015 r. była walka z unikaniem opodatkowania i przenoszeniem zysków. Przyjęty w 2015 r. przez OECD raport BEPS (Base Erosion and Profit Shifting) zawiera szereg rozwiązań, których wdrożenie ma pomóc przeciwdziałać nieuczciwym praktykom optymalizacji podatkowej.

     

    Od 1995 r. Francja jest również członkiem Światowej Organizacji Handlu (WTO). Należy do grona państw G8 i G20, których pracom przewodniczyła w 2011 r. Francja współprzewodniczy grupie roboczej ds. rozwoju.

     

    3.4. Relacje gospodarcze z Unią Europejską

     

    Unia Europejska stanowi dla Francji najważniejszy obszar wymiany handlowej (59,8% przypada na eksport i 57,8% na import). W 2016 r. eksport do państw Unii Europejskiej wyniósł ogółem 264 891 mln euro, a import 294 704 mln euro. Od 2005 r. Francja wykazuje w wymianie z krajami Unii Europejskiej deficyt w bilansie handlowym. W 2016 r. wyniósł on -48,1 mld, w 2015 -45 mld. Głównymi partnerami handlowymi Francji są Niemcy, Belgia, Włochy, Hiszpania i Wielka Brytania.

     

    Dwustronna współpraca gospodarcza


     

    4.1. Gospodarcze umowy dwustronne

     

    Od momentu akcesji Polski do Unii Europejskiej stosunki gospodarcze między Polską i Francją wpisują się w ramy prawa wspólnotowego, głównie traktatu akcesyjnego, jaki Polska podpisała ze Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi 16 kwietnia 2003 r. w Atenach.

     

    W dniu 29 listopada 2013 r. w Warszawie w czasie IV konsultacji międzyrządowych, z udziałem prezydentów obu państw, zostało podpisane "Polsko-Francuskie Partnerstwo Strategiczne" obejmujące program współpracy na lata 2013-2018, odnawiając tym samym partnerstwo strategiczne ustanowione w maju 2008 r.  Dokument szczegółowo omawia obszary współpracy gospodarczej, finansowej, przemysłowej, infrastrukturalnej i handlowej.

     

    Dwustronne umowy gospodarcze to przede wszystkim:

     

    • Umowa między Rządem PRL a Rządem Republiki Francuskiej w sprawie zapobiegania podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatków od dochodu i majątku, podpisana w Warszawie dnia 20 czerwca 1975 r. (weszła w życie dnia 12 września 1976 r.),
    • Protokół w sprawie pogłębienia i rozszerzenia współpracy polsko-francuskiej w dziedzinie gospodarki i przemysłu, podpisany w Paryżu dnia 7 maja 1976 r. (wszedł w życie z dniem podpisania),
    • Umowa między Rządem PRL a Rządem Republiki Francuskiej w sprawie popierania i wzajemnej ochrony inwestycji, podpisana w Paryżu dnia 14 lutego 1989 r. (weszła w życie dnia 10 lutego 1990 r.),
    • Umowa między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Francuskiej w sprawie przedterminowej spłaty zadłużenia wynikającego z Umowy o redukcji i restrukturyzacji długów między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Francuskiej z dnia 30 października 1991 r., podpisana w Warszawie dnia 28 maja 2008 r. (weszła w życie z dniem podpisania).

     

    Pełny wykaz aktów prawnych z zakresu polsko-francuskich stosunków gospodarczych można znaleźć na stronie internetowej Ministerstwa Spraw Zagranicznych www.msz.gov.pl w dziale umowy międzynarodowe.

     

    4.2. Handel zagraniczny

     

    W 2016 r. polsko-francuska wymiana handlowa osiągnęła wartość 17,1 mld euro i była o 0,6 mld euro wyższa niż w 2015 r. (16,5 mld euro, przy 15,4 mld euro w 2014, 14,4 mld euro w 2013 r., 14,3 mld w 2012 r.). Od momentu wejścia Polski do UE obroty handlowe z Francją uległy niemal podwojeniu (8,4 mld euro w 2004 r.).

     

    Na koniec 2016 roku eksport Polski do Francji wyniósł 10,09 mld (przy 16,5 mld euro
    w 2015r.,  6,2 mld euro w 2014 r., 5,9 mld euro w 2013 r., 6,0 mld euro w 2012 r.). Import
    z Francji – 7,02 mld (przy 6,5 mld w 2015r., przy 9,2 mld euro w 2014 r., 8,5 mld euro w 2013 r., 8,3 mld euro w 2012 r.). Saldo dodatnie po stronie polskiej ukształtowało się na poziomie ponad 3 mld euro.

     

    Dla Polski Francja pozostaje czwartym odbiorcą polskiego eksportu z udziałem 5,6% w 2015 r. (tyle samo w 2014 r. i w 2013 r., 5,8% w 2012 r.) oraz szóstym dostawcą z udziałem 3,7% (4,0% w 2014 r., 3,8% w 2013 r., 4,0% w 2012 r.).

     

    4.3. Inwestycje

     

    Francuskie inwestycje w Polsce

     

    Francja należy do najważniejszych inwestorów zagranicznych w Polsce. Jest czwartym (po Holandii, Niemczech i Luksemburgu) źródłem inwestycji zagranicznych w naszym kraju z ok. 12% udziałem w inwestycjach zagranicznych ogółem.

     

    Skumulowana wartość francuskich BIZ w Polsce na koniec 2015 r. wyniosła 17,9 mld euro, (19,9 mld euro w 2014r.). Francuskie inwestycje lokowane były głównie w sektorze informacji i komunikacji (48% ogółu kapitału francuskiego), przetwórstwie przemysłowym (16%) oraz handlu i naprawach pojazdów samochodowych (14,9%). Prawie 80% francuskiego kapitału skoncentrowane jest w województwie mazowieckim.

     

    Na liście największych inwestorów zagranicznych PAIIZ w 2014 roku znalazło się aż 261 firm  francuskich (131 w 2013 r.). Działają one w wielu sektorach: handlu i dystrybucji (Auchan, Carrefour, Leroy Merlin, Intermarche), produkcji przemysłowej (Peugeot, L’Oréal, Total Fina Elf), budownictwie (Bouygues, VINCI Construction), usługach finansowych i ubezpieczeniowych (BNP Paribas, Crédit Agricole, Société Générale), hotelarstwie i gastronomii (Accor, Sodexo Group), sektorze spożywczym (Bonduelle, Danone, Delifrance), telekomunikacji (Alcatel-Lucent, France Télécom), mediach (Canal Plus, Vivendi Universal) i w energetyce (Electricité de France – EDF).

     

    Dane dotyczące inwestycji francuskich, w których realizację zaangażowana była Polska Agencja Informacji i Inwestycji Zagranicznych można znaleźć na stronie PAIZ.

     

    Polskie inwestycje we Francji

     

    W marcu 2017 r.  Amica, największy producent dużego AGD w Polsce, nabyła za 3,8 mln euro od dwóch podmiotów łącznie 60,71 proc. akcji Sideme SA, francuskiego dystrybutora sprzętu AGD, stając się jego jedynym właścicielem.

     

    W styczniu 2017 r. polska spółka AmRest przejęła 123 punkty restauracje francuskiej sieci Pizza Hut, a w marcu 2017 r. – 42 restauracje sieci KFC.

     

    Dotychczas, polskie inwestycje koncentrowały się zwłaszcza w budownictwie (Fakro, Oknoplast), przemyśle (Can-Pack), IT (Comarch, MakoLab) oraz w transporcie (Solaris, Bus&Coach, Wielton), a także obejmowały działalność polsko-zagranicznych przedsiębiorstw z branży finansowej.

     

    4.4. Współpraca regionalna

     

    Wiele polskich województw, miast i gmin nawiązało współpracę ze swymi odpowiednikami we Francji. Współpraca ta odbywa się na różnych płaszczyznach, od oficjalnych kontaktów władz lokalnych, po konkretne przedsięwzięcia gospodarcze, kulturalne i naukowe. Poniżej kilka przykładów współpracy.

     

    STRONA POLSKA

    STRONA FRANCUSKA

    TYP POROZUMIENIA

    DZIEDZINY OBJĘTE WSPÓŁPRACĄ

    Województwo dolnośląskie

    Alzacja

    Porozumienie o współpracy z dnia 17 grudnia 1999 r. (współpraca z dawnym województwem wrocławskim od 1994 r.)

     

    • Edukacja, szkolenia zawodowe
    • Ochrona środowiska
    • Kultura
    • Sport
    • Współpraca gospodarcza

    Województwo kujawsko-pomorskie

    Midi-Pyrénées

     Umowa partnerska z dnia 25 marca 2002 r.

     

    • Współpraca gospodarcza
    • Edukacja                                                                       
    • Ochrona środowiska                       
    • Rozwój regionalny                        
    • Turystyka
    • Kultura

    Województwo lubelskie

    Lotaryngia

    Umowa o współpracy z dnia 4 grudnia 2002 r. (pierwsze kontakty od 1994 r.)

     

    • Rolnictwo, rozwój obszarów wiejskich
    • Ochrona środowiska                      
    • Edukacja  
    • Gospodarka     
    • Komunikacja i transport       
    • Kultura                                     
    • Turystyka                                   
    • Planowanie przestrzenne

    Województwo lubuskie

    Departament Lot (Midi-Pyrénées)

    Porozumienie o współpracy z dnia 17 października 2008 r. (pierwsze kontakty z dawnym woj. zielonogórskim od 1990 r.)

     

    • Edukacja
    • Kultura 
    • Rolnictwo
    • Zrównoważony rozwój
    • Współpraca gospodarcza

    Województwo łódzkie

    Departament Nord

    Umowa o współpracy z dnia 24 lutego 2012 r. (współpraca od 2007 r.)

     

    • Kultura     
    • Sport i turystyka                            
    • Polityka społeczna                       
    • Współpraca gospodarcza
    • Edukacja  

    Województwo małopolskie

    Rhône-Alpes / Centrum

    Rhône-Alpes: umowa o współpracy z dnia 3 grudnia 2004 r., Centrum: umowa o współpracy z 7 lutego 2004 r.

     

    • Rolnictwo i rozwój obszarów wiejskich
    • Turystyka
    • Edukacja i młodzież
    • Gospodarka
    • Ochrona środowiska
    • Rozwój regionalny
    • Kultura

    Województwo mazowieckie

    Ile-de-France

    Porozumienie o współpracy z dnia 16 czerwca 2000 r. oraz Deklaracja o współpracy trójstronnej z dnia 3 maja 2006 r. (wspólnie z Krajem Związkowym Brandenburgia)

     

    • Innowacyjność                                 
    • Spójność terytorialna                 
    • Edukacja                                       
    • Kultura                                              
    • Ochrona środowiska                  

    Województwo opolskie

    Burgundia

    Wspólne Oświadczenie "Czterostronna partnerska sieć regionalna", podpisane wraz z Nadrenią-Palatynatem i Krajem Środkowoczeskim w dn. 21 maja 2003 r.

     

    • Edukacja                                         
    • Współpraca gospodarcza                             
    • Kultura                                              
    • Turystyka                               
    • Zagospodarowanie terenu
    • Ochrona środowiska

    Województwo podkarpackie

    Brak francuskiego partnera na poziomie regionów i departamentów

     

     

    Województwo podlaskie

    Departament Saône-et-Loire (Burgundia)

    Protokół porozumienia z 20 listopada 2003 r. (od 1995 r. współpraca pomiędzy dawnym woj. suwalskim a departamentem Jura)

     

    • Edukacja i szkolnictwo     
    • Turystyka aktywna  

    Województwo pomorskie

    Górna Normandia / Limousin

    Górna Normandia: od 2002 r., Limousin: Umowa o współpracy z 22 marca 2000 r. (wcześniej współpraca z dawnym woj. gdańskim); oraz trójstronna umowa o współpracy  z Okręgiem Środkowej Frankonii z 8 lutego 2001 r. - tzw. "Mały Trójkąt Weimarski"

     

    • Edukacja
    • Gospodarka
    • Kultura
    • Ochrona środowiska
    • Rozwój obszarów wiejskich

    Województwo śląskie

    Region Nord-Pas-de-Calais / Departament Bas-Rhin (Alzacja)

    Porozumienie o współpracy z Regionem Nord-Pas-de-Calais z dnia 18 lipca 2012 r. (współpraca od 1991 r. z dawnym woj. katowickim); oraz Porozumienie o współpracy z Dep. Dolnego Renu z dnia 12 lipca 2010 r. (współpraca od 1998 r.)

     

    • Kultura
    • Edukacja i szkolenia zawodowe
    • Rozwój terytorialny
    • Ochrona środowiska
    • Gospodarka
    • Turystyka
    • Ochrona zdrowia
    • Wspieranie wielojęzyczności

    Województwo świętokrzyskie

    Brak francuskiego partnera na poziomie regionów i departamentów

     

     

    Województwo warmińsko-mazurskie

    Departament Côtes-d'Armor (Bretania)

    Porozumienie o współpracy z dnia 24 czerwca 2000 r. (współpraca z dawnym woj. olsztyńskim od 1991 r.)

     

    • Rozwój terytorialny
    • Rolnictwo i przemysł rolno-spożywczy
    • Rozwój gospodarczy i turystyczny
    • Polityka społeczna
    • Kultura i edukacja
    • Służba zdrowia
    • Ochrona środowiska

    Województwo wielkopolskie

    Bretania

    Porozumienie o współpracy z dnia 14 kwietnia 2005 r. (współpraca zapoczątkowana w 1993 r. przez dawne woj. poznańskie z departamentem Ille-et-Vilaine)

     

    • Rolnictwo i rozwój wsi
    • Edukacja, szkolenia i badania naukowe
    • Młodzież
    • Ochrona środowiska
    • Kultura i dziedzictwo narodowe
    • Gospodarka i innowacje

    Województwo zachodnio-pomorskie

    Departament Loary Atlantyckiej (Pays de la Loire) / Departament Gironde (Akwitania)

    Porozumienie o współpracy z Departamentem Loary Atlantyckiej z dnia 25 czerwca 2012 r.  (nieformalna współpraca od 1990 r., pierwsza formalna umowa o współpracy z 1999 r.); oraz Porozumienie z Departamentem Gironde z 8 lipca 2004 r. (pierwsze kontakty od 1997 r.)

     

    • Rolnictwo
    • Ochrona środowiska
    • Edukacja
    • Kultura
    • Gospodarka
    • Ochrona zdrowia

             

     

    4.5. Współpraca samorządów gospodarczych

     

    Działania rządowe i regionalne ukierunkowane na rozwój bilateralnej współpracy gospodarczej są aktywnie wspomagane przez przedsięwzięcia polskich i francuskich samorządów gospodarczych. Należy tutaj przede wszystkim wymienić Francuską Izbę Przemysłowo-Handlową w Polsce (www.ccifp.pl), która od 1994 r. działa na rzecz pogłębiania partnerstwa polsko-francuskiego w biznesie oraz Polską Izbę Przemysłowo-Handlową we Francji (www.ccipf.org), która m.in. zajmuje się kojarzeniem partnerów gospodarczych z różnych branż (ze szczególnym uwzględnieniem sektora budowlanego), doradztwem prawnym, a także organizowaniem misji gospodarczych, seminariów, konferencji i szkoleń. Ponadto we Francji działają regionalne i lokalne izby gospodarcze.

     

    Dostęp do rynku


     

    Dostęp do rynku wg. zasad obowiązujących w całej Unii Europejskiej.

     

    Przydatne linki i kontakty


     

    6.1. Administracja gospodarcza

     

    Rząd i Premier - www.gouvernement.fr

     

    Ministerstwo Gospodarki i Finansów - www.economie.gouv.fr

     

    Ministerstwo Transformacji Ekologicznej i Solidarnej - www.ecologique-solidaire.gouv.fr

     

    Ministerstwo Rolnictwa i Żywienia - www.agriculture.gouv.fr

     

    Ministerstwo Europy i Spraw Zagranicznych - www.diplomatie.gouv.fr

     

    Ministerstwo Spójności Terytorialnej - www.cohesion-territoires.gouv.fr

     

    Generalna Dyrekcja Finansów Publicznych - www.impots.gouv.fr

     

    Generalna Dyrekcja ds. Przedsiębiorstw - www.entreprises.gouv.fr

     

    Francuska Agencja Skarbu - www.aft.gouv.fr

     

    Francuska Agencja ds. Inwestycji Międzynarodowych Business France - www.businessfrance.fr

     

    Bank Francji - www.banque-france.fr

     

    6.2. Samorządy gospodarcze

     

    Polska Izba Przemysłowo-Handlowa we Francji - www.ccipf.org

     

    Zgromadzenie Francuskich Izb Handlowo-Przemysłowych - www.cci.fr/web/portail-acfci

     

    Stale Stowarzyszenie Izb Rolniczych APCA - www.chambres-agriculture.fr

     

    Stale Zgromadzenie Izb Rzemieślniczych ARTISANAT– www.artisanat.fr

     

    Agencja ds. Tworzenia Przedsiębiorstw APCE – www.apce.com

     

    Stowarzyszenie Przedsiębiorców Francuskich MEDEF – www.medefinternational.fr

     

    6.3. Oficjalna prasa ekonomiczna

     

    Les Echos (dziennik) – www.lesechos.fr

     

    Le Revenu (tygodnik) – www.lerevenu.com

     

    La Tribune (tygodnik) – www.latribune.fr

     

    L’Expansion (miesięcznik) – www.lexpansion.lexpress.fr

     

    Capital (miesięcznik) – www.capital.fr

     

    6.4. Oficjalne strony o charakterze ekonomicznym

     

    Krajowy Instytut Statystyki i Studiów Ekonomicznych – www.insee.fr

     

    Francuski Dziennik Ustaw – www.journal-officiel.gouv.fr

     

    Narodowy Instytut Własności Przemysłowej IPNI – www.inpi.fr

     

    Francuskie Targi Handlowe – www.foiresetsalons.pme.gouv.fr

    Drukuj Drukuj Podziel się treścią: