close

  • Być wiernym Ojczyźnie mej, Rzeczypospolitej Polskiej

     

  • ALGIERIA

  • Algieria

  •  

     Informacje o kraju


     

    1.1. Położenie geograficzne, ludność, obszar, stolica, języki urzędowe.

     

    Algieria położona jest w północno-zachodniej części Afryki i centralnej części Maghrebu. Jej obszar wynosi 2 381 741 km2, co sytuuje ją na 1. miejscu na afrykańskim kontynencie. Około 80% powierzchni Algierii zajmuje pustynia Sahara. Ludność liczy 41,2 mln mieszkańców ( styczeń 2018 r.). Znaczny przyrost naturalny około 1 obywateli mln/rocznie. Przewiduje się, że w 2030 ludność Algierii liczyć będzie około 51 mln. Ludność w wieku produkcyjnym (15-59) stanowi 63% populacji . Średnia gęstość zaludnienia wynosi około 14 osób na km2, przy czym w obszarze 250 km od wybrzeża żyje 87% populacji a gęstość zaludnienia waha się od 3700 osób/ km2 (woj. Algier, Oran) do ponad 100 osób/ km2  w pozostałych północnych wilayatach (algierski odpowiednik województwa). Arabowie  stanowią 80% ogółu ludności, Berberowie ok. 20% (Kabylowie, Tuaregowie, Mozabici). Stolicą kraju jest Algier w którym zamieszkuje około 1/6 ogółu społeczeństwa. Urzędowym językiem jest arabski, po zmianach w konstytucji 2016 obowiązuje drugi język oficjalny tamazight. Nadal w powszechnym użyciu  jest język francuski.

    Algieria posiada granicę lądową z Marokiem, Mauretanią, Mali, Nigrem, Libią i Tunezją, przy czym  otwarta jest jedynie granica z Tunezją.       

             

    1.2. Warunki klimatyczne.

     

    W Algierii wyróżnia się trzy strefy klimatyczne: śródziemnomorską wzdłuż wybrzeża z łagodnymi zimami i długim gorącym latem, kontynentalną  obejmującą płaskowyż  z niską wilgotnością i znacznymi różnicami temperatur w okresie zimowo-wiosennym, kiedy występują również opady śniegu oraz  gorącą pustynną z istotną dobową amplitudą temperatur.  W miarę oddalania się od śródziemnomorskich wybrzeży na południe, klimat staje się coraz bardziej suchy i gorący.

    W strefie przybrzeżnej temperatury w zimie wynoszą od 5 do 15º C, natomiast latem od 25º C wzwyż, z kolei na południu mogą sięgać do 50º C. Na terenach górskich zimą występują opady śniegu.

                    

    1.3. Główne bogactwa naturalne.

     

    Gaz ziemny i ropa naftowa, złoto, diamenty, uran, ruda żelaza, fosforyty, cynk, ołów, miedź. Ponadto Algieria dysponuje bogatymi złożami naturalnych surowców budowlanych marmur, granit, gips, wapienie.

     

    1.4. System walutowy, kurs i wymiana.

     

    Jednostką walutową jest dinar algierski (DA). Oficjalny kurs wymiany DA na Euro i USD wynosił  w pierwszym półroczu 2018 r. : 1 Euro = 137,1613  DA, 1 USD = 118,0390  DA. Kurs nieformalny jest wyższy o ponad 50% i wynosi około 210 DA /1EUR.   Dinar jest wymienialny w operacjach handlu zagranicznego na zasadach oficjalnych uregulowań. Wszelkie transfery dewizowe odbywają się pod nadzorem Narodowego Banku  (Banque d’Algérie) : www.bank-of-algeria.dz. 

      

    1.5. Religia.

    Konstytucja gwarantuje wolność sumienia i wyznania. Islam, odłam sunnicki jest religią dominującą. Katolicy i protestanci dysponują miejscami kultu, przy czym zakazane jest publiczne manifestowanie przynależności do kościoła oraz nawracanie na wiarę chrześcijańską.

     

    1.6. Infrastruktura transportowa.

     

    Stale rozbudowywana jest infrastruktura drogowa ponad 143 tys.km dróg  w tym około 4 tys.km autostrad i dróg szybkiego ruchu, którymi przewożona jest większość towarów wewnątrz państwa.

    Ze względu na olbrzymia powierzchnię kraju funkcjonuje  35 lotnisk, w tym 13 spełniających standardy międzynarodowe.

    Linia brzegowa Algierii to 1200 km wzdłuż Morza Śródziemnego, w każdym województwie (Wilaya),położonym na północy funkcjonuje kilka portów oraz przystani dla mniejszych jednostek handlowych (kutrów) i łodzi turystycznych. Ogółem działa 64 portów, przy czym do największych mających znaczenie dla gospodarki  należą główne porty handlowe: Algier, Annaba, Arzew, Bejaia, Beni-Saf, Dellys, Djendjen, Ghazaouet, Jijel, Mostaganem, Oran, Skikda, Ténès.

      

    1.7. Obowiązek wizowy.

     

    Od listopada 2016 r., na podstawie dwustronnego porozumienia, zniesiony został obowiązek wizowy dla posiadaczy paszportów dyplomatycznych i służbowych. Posiadacze innych paszportów podlegają obowiązkowi wizowemu. Przy wjeździe na terytorium Algierii wymagany jest paszport (z minimalnym terminem ważności 6 miesięcy) i wiza wydawana przez Konsula Algierii w Warszawie. Okres pobytu nie może przekroczyć 90 dni, a skumulowany 180 dni w roku. Podstawą ubiegania się o wizę biznesową jest pisemne zaproszenie/potwierdzenie miejscowego partnera. W przypadku wizy turystycznej należy przedłożyć potwierdzenie biura podróży lub zaproszenie osoby prywatnej.

     

    1.8. Wykaz świąt państwowych.

     

    1 styczeń – Nowy Rok

    1 maj – Święto Pracy

    5 lipiec – Święto Niepodległości

    1 listopad – Rocznica Wybuchu Wojny o Niepodległość

     

    Wykaz świąt religijnych (dni wolne od pracy, ruchome)

    Aïd El Fitr (święto zakończenia miesiąca postu Ramadan) – 2 dni

    Aïd El Adha (święto ofiarowania) – 2 dni

    Aouel Mohairem (Nowy Rok Muzułmański) - 1 dzień

    Achoura – 1 dzień

    Mawlid Ennabaoui (Święto narodzin Proroka Mahometa) – 1 dzień

     

    Tydzień roboczy w Algierii trwa od niedzieli do czwartku, a weekend przypada w piątek i sobotę

     

    System administracyjny


     

    2.1. Ustrój polityczny.

     

        Ustrój polityczny reguluje konstytucja znowelizowana w 2016 r. Głową państwa jest prezydent. Od 1999 r. prezydentem Algierii jest nieprzerwanie Abdelaziz Bouteflika, który sprawuje władzę już czwartą kadencję. Wprowadzone zmiany w Konstytucji ograniczające pełnienie urzędu tylko przez dwie kadencje, obowiązywać będą prezydenta wybranego w wyborach, w roku 2019, stąd aktualny prezydent ma prawo startu w najbliższych wyborach.

     

    2.2. Władza ustawodawcza.

     

     Sprawowana jest przez Parlament (462-osobowe Ludowe Zgromadzenie Narodowe) oraz Radę Narodu (izba wyższa -144-osobowa, przewodniczący Rady Narodu jest drugą co do ważności osobą w państwie, po prezydencie). Kadencja izb trwa odpowiednio 5 i 6 lat; połowa składu Rady Narodu (gdzie 1/3 członków pochodzi ze wskazania prezydenckiego, a 2/3 wybieranych jest drogą wyborów niebezpośrednich) wyłaniana jest co 3 lata. Ostatnie wybory parlamentarne do Izby Niższej odbyły się w maju 2017. W grudniu 2015 r. miały miejsce wybory do wyższej izby parlamentu - Rady Narodu, podczas których najwięcej głosów zdobyła po raz kolejny, rządząca partia FLN (Front Wyzwolenia Narodowego). Rada Narodu uchwala ustawy większością ¾ swojego składu. Obraduje nad tekstami, które zostały już przyjęte przez APN, jednak bez prawa ich zmiany. W wypadku rozbieżności pomiędzy obiema izbami, powoływana jest komisja parytetowa dla przygotowania skorygowanego tekstu, który następnie podlega przedłożeniu do aprobaty przez dwie izby, bez możliwości zmian. Nad przestrzeganiem postanowień Konstytucji czuwa powołana w lutym 1989 r. dziewięcioosobowa Rada Konstytucyjna, która, po nowelizacji Konstytucji, została rozszerzona do dwunastu członków, powoływanych na ośmioletnią kadencją, przy czym Prezydent desygnuje Przewodniczącego, jego zastępcę oraz dwóch członków, po dwóch członków desygnują Zgromadzenie Narodowe (Parlament), Rada Narodu, Sąd Najwyższy i Rada Państwa.  Rada Konstytucyjna ogłasza oficjalne wyniki wyborów parlamentarnych i prezydenckich oraz nadzoruje przebieg referendum.

     

    2.3. Władza wykonawcza.

     

    Algierski system instytucjonalny i polityczny oparty jest na władzy wykonawczej sprawowanej przez prezydenta. Prezydent ma decydujący głos w sprawach państwa. Do jego uprawnień należą m.in. zwierzchnictwo nad Siłami Zbrojnymi i funkcja ministra Obrony Narodowej, prowadzenie polityki zagranicznej, przewodniczenie Radzie Ministrów, mianowanie i odwoływanie premiera, wydawanie dekretów prezydenckich, przeprowadzanie referendów, zawieranie i ratyfikacja traktatów międzynarodowych, mianowanie 1/3 składu Rady Narodu.

     

    2.4. Struktura administracji gospodarczej (wybrane podmioty).

     

    Porównywalna z obowiązującą w innych krajach. Do głównych resortów centralnych, odpowiedzialnych za kwestie handlu zagranicznego, stosunków gospodarczych z zagranicą i inwestycji należą:

    Ministère du Commerce (ministerstwo handlu) www.mincommerce.gov.dz

    Ministère des Finances (ministerstwo finansów) www.mf.gov.dz

    Ministère de l’Industrie et des Mines (ministerstwo przemysłu i górnictwa) www.industrie.gov.dz

    Ministère de l’Agriculture et du Développement Rural et de la Pêche (ministerstwo rolnictwa i rozwoju wsi i rybołówstwa) www.minagri.dz

    Podlegają im, w powyższym zakresie, następujące organizmy i instytucje :

    Direction Générale des Douanes (główna dyrekcja ceł) www.douane.gov.dz

    Direction Générale des Impôts (główna dyrekcja podatkowa) www.mfdgi.gov.dz

    Centre Nationale du Registre du Commerce (krajowy rejestr handlowy) www.cnrc.org.dz

    Agence Nationale de Développement des Investissements (narodowa agencja rozwoju inwestycji) www.andi.dz

    Chambre Algérienne de Commerce et d’Industrie – CACI (algierska izba handlowo-przemysłowa) www.caci.dz

     

    2.5. Sądownictwo gospodarcze.

     

    Sporne kwestie w obszarze zagadnień gospodarczych, w tym współpracy gospodarczej z zagranicą, handlu zagranicznego oraz inwestycji dotyczące umów zawieranych w Algierii, mogą być rozstrzygane polubownie, a w razie braku porozumienia są regulowane przez odpowiednie wydziały sądów i trybunałów powszechnych, terytorialnie właściwych dla kontraktu. Algierskie prawodawstwo zezwala od pewnego czasu na ich rozstrzyganie także przed arbitrażem, w tym międzynarodowym. W zawieranych z partnerami algierskimi kontraktach i umowach należy precyzyjnie określić tryb rozstrzygania ewentualnych sporów i dążyć do ich rozpatrywania również przed inną niż algierska jurysdykcją.

     

     

    Gospodarka


     

    3.1. Ogólna charakterystyka sytuacji gospodarczej.

     

     

    W projekcie ustawy budżetowej na rok 2016, rząd przedstawił plan pięcioletni na lata 2015 – 2019, w którym uwzględniono decyzje podjęte przez Radę Ministrów w grudniu 2014 r. Algierska gospodarka, pomimo znacznego potencjału prywatnych spółek,  jest gospodarką centralnie sterowaną. W dobie kryzysu finansowo – gospodarczego, Algierię od jego negatywnych skutków uchroniło słabe powiązanie ze światowym rynkiem walutowym,  a zwłaszcza brak zadłużenia zewnętrznego.  Algierii sprzyjał wysoki poziom cen ropy naftowej i gazu, który umożliwił istotne zasilenie Funduszu Regulacji Przychodów  utworzonego w 2000 roku w celu gromadzenia nadwyżek z tytułu sprzedaży węglowodorów, będącego jednocześnie źródłem częściowego pokrycia deficytu budżetowego. Ustalono minimalny próg, który nie powinien być niższy niż 740 mld DA. Fundusz ten w roku 2014 był na poziomie 5 563 mld DA, w  roku 2015 spadł do poziomu 2 072 mld DA, w roku 2016  wynosił tylko  1 042 mld DA. W ustawie budżetowej  na rok 2017 przegłosowano zniesienie minimalnego progu, a kontynuacja zasilania budżetowego spowodowała spadek rezerw na koniec  roku 2017 do poziomu 100,9 mld DA. W wypełnieniu „dziury budżetowej” wykorzystano również nagromadzone rezerwy dewizowe, które w  roku 2015 wynosiły 144,1 mld USD, 114,1 mld USD (2016) a na koniec roku 2017 osiągnęły poziom  96,9 mld USD. Według założeń ustawy budżetowe na rok 2018 poziom rezerw dewizowych wyniesie 84,6 mld USD.

    Wzrost gospodarczy, według analityków MFW, miał tendencję spadkową z +3,5 % (2015) , + 3,0% (2016) obniżył się w 2017 do 1,5% a prognoza na 2018 jest jeszcze niższa bo wynosi 0,8%. Dane algierskiego ministerstwa finansów są odmienne i wskazują  odpowiednio +3,7%; + 3,3%; + 2,2%; + 4% .

    Spadek cen na rynku węglowodorów wymusił na kolejnych rządach przyjęcie strategii umożliwiającej zmianę modelu i dywersyfikację gospodarki.. W latach 2015-2017, ustawy budżetowe zakładały stabilizację finansów państwa, ograniczenie wydatków wewnętrznych i importu, wprowadzenie instrumentów pro inwestycyjnych, racjonalizację zużycia energii.

    Deficyt handlowy w roku 2015 był na poziomie 17 mld USD i pogłębił się w 2016 r. do 17,8 mld USD gdyż pomimo spadku importu o 9,6%, eksport odnotował jeszcze wyższy spadek wynoszący 17,1 %.

    W okresie 2015- 2017 kurs dinara podlegał stałej deprecjacji wobec  EUR i Dolara.

     

     

    2015

    2016

    2017

    Dolar US

    96,4

    110,5

    114,9

    EUR

    107,3

    116,4

    137,5

     

    Inflacja pod koniec  roku 2017 szacowana była na poziomie  4%,  (4,78 % w r. 2015; 6,03% w r. 2016) i pokrywała się z prognozą raportu MFW z kwietnia 2016 r.

    Pomimo protestów społecznych wprowadzono znaczną podwyżkę paliw (18% benzyna i 11,6% ON) mającą  na celu skłonienie społeczeństwa do racjonalnego ich wykorzystania. Utrzymanie dopłat do paliw  powoduje, iż nadal ich cena detaliczna nie jest związana z realnie obowiązującymi cenami na światowych rynkach, np. litr benzyny  bez ołowiowej kosztuje 0,30 euro, natomiast litr oleju napędowego 0,17 euro.

    Istotnym obciążeniem budżetu państwa są waloryzowane świadczenia o charakterze socjalnym m.in: dopłaty do rent kombatanckich i inwalidzkich, dopłaty do funduszu emerytalnego, dotacje dla Agencji Rozwoju Społecznego, dotacje do Funduszu Odszkodowań dla Ofiar terroryzmu, Świadczenia specjalne i bezpłatne podręczniki dla uczniów z ubogich rodzin, dotacje kompensacyjne kosztów transportu na południu kraju, dotacje stabilizujące ceny cukru, oliwy, zbóż, mleka, energii, itp.

    W ramach przyjętego planu średniookresowego, w latach 2015-2019 przeznaczono w każdym okresie obrachunkowym około 53% budżetu na realizację inwestycji w pięciu sektorach: mieszkalnictwo, infrastruktura drogowa, inwestycje hydrologiczne, infrastruktura kolejowa, edukacja.

    Oprócz powyższych inwestycji realizowane są prestiżowe inwestycje ( Wielki Meczet i trzeci  terminal lotniczy w Algierze), których koszty realizacji zostały wielokrotnie przekroczone i mają negatywny wpływ na stan finansów państwa. Niestety ani obecny ani poprzednie plany pięcioletnie nie wpłynęły w zadowalającym stopniu na wzrost PKB, konkurencyjność i dywersyfikację gospodarczą

    W 2016 roku deficyt budżetowy  wynosił 3 407,3 mld DA co w porównaniu do deficytu 2015 na poziomie 1 380,8 mld DA stanowiło prawie 250% wzrost. Doraźnym działaniem rządu było wprowadzenie kolejnych barier importowych, które zostały wyznaczone w formie list towarów objętych całkowitym zakazem importu lub nałożeniem ceł zaporowych od 30 do 200% wartości importowanego towaru.

     

    3.2. Główne wskaźniki makroekonomiczne.

     

     

    Eksport Algierii waha się w granicach 31 mld euro (2015) do 27 mld euro (2016). W tym samym czasie odnotowano spadek importu odpowiednio 46,6 mld euro i 42,5 mld euro. Negatywny bilans handlowy  wyniósł -14,8 i -15,5 mld euro. Jak wspomniano powyżej, struktura eksportu algierskiego zdominowana jest przez węglowodory 93%, kolejną pozycję stanowią pół produkty  5,39% (fosforyty i pochodne), towary spożywcze 0,95% (daktyle, cukier) oraz ułamkowe procenty urządzeń przemysłowych i dóbr konsumpcyjnych nie spożywczych. Natomiast  import  dotyczy zasadniczo czterech grup towarowych: pojazdy i maszyny 32,6%, urządzenia i materiały do produkcji 30,3%, towary spożywcze 19,1% (zboża, mleko w proszku i pochodne), towary konsumpcyjne nie spożywcze 18,0%.

    Kierunki eksportu algierskiego to głównie państwa UE około 57,4%,  USA 12,9%  a Chiny tylko 1,1%, natomiast w imporcie 47,7% towarów i usług dostarczanych jest z państw EU, 17,9% z Chin, 4,9% z USA. W układzie indywidualnym największym klientem Algierii są Włochy, około 13,9% eksportu, kolejno Hiszpania 12,2% i Francja 11,7%. Wśród eksporterów na rynek algierski prym wiodą Chiny 15,4% towarów i usług, Francja 9,9% oraz Włochy 8,2%r.

     

    Wyszczególnienie                           2011 r.   2015 r.    2016r.     2017 r.  

     

    PKB wartość globalna

    (mld USD)                                        134,3      165,87     159,05    175,49     

     

    Ludność w mln                                 33,0       39,9       40,7        41,5

    PKB wartość na 1 mieszkańca

    (w USD)                                             4070     4151       3902         4225     

     

    Relacja wewnętrznego długu

     publicznego do PKB w %                 11,9      8,7         20,6          17,7

     

    Stopa bezrobocia w %                       11,8       11,58    12,1         11,7

     

    3.3. Główne sektory gospodarki.

     

    - Sektor węglowodorów

    Monopolistą w Algierii i jednym z największych graczy na rynku światowym jest państwowa spółka SONATRACH, która poprzez spółki zależne prowadzi poszukiwania, wydobycie, przesył i międzynarodowy obrót węglowodorami oraz paliwami płynnymi. Inwestycje w badania prospekcyjne oraz infrastrukturę umożliwiły w latach 2016-2017 wzrost produkcji z 197 do 210 mln TOE (tona oleju ekwiwalentnego). Rozpoznano również olbrzymie złoża gazu łupkowego plasujące Algierię na trzecim miejscu na świecie. SONATRACH poszukuje doświadczonego partnera do niekonwencjonalnej eksploatacji tych złóż. Prowadzone są również badania złóż węglowodorów zlokalizowanych na wodach terytorialnych Morza Śródziemnego, w okolicach portów w Oranie i Béjaia. Inwestycje modernizacyjne skoncentrowane są również na obniżeniu poniżej 1% spalanych gazów produkcyjnych, które obłożone są podatkiem w wysokości 20 DA/m3.  55% wpływów podatkowych z tego tytułu zasila Państwową Kasę OZE odpowiedzialną za projekty pozyskiwania energii z „czystych źródeł”.  Pomimo dużych nakładów na inwestycje, udział algierskich spółek je realizujących jest nieznaczny około 40%  i dotyczy wyłącznie robót budowlanych. Pozostałe 60% przejmują spółki zagraniczne. 93% krajowego eksportu realizowanych jest przez  Spółki grupy SONATRACH.

    Algierski gaz dostarczany jest do Europy poprzez trzy gazociągi : ENRICO MATTEI przebiegający przez Tunezję do włoskiej Sycylii, PEDRO DURAN FARELL, via Maroko do Hiszpanii oraz podmorski MEDGAZ (przepustowość: 8 mld m3 rocznie), łączący bezpośrednio Algierię z Hiszpanią. Prowadzone są również pilotażowe projekty wykorzystania energii słonecznej i wiatrowej, której potencjał w Algierii jest znaczny i dotychczas nie eksploatowany na skalę przemysłową. Według badań ilości dni słonecznych, która w niektórych regionach przekracza liczbę 300 dni, Algieria ma możliwość pozyskania energii na poziomie około 4600 MW rocznie. Prowadzone są rozmowy z różnymi partnerami oferującymi technologie i urządzenia do pozyskiwania energii ze źródeł odnawialnych.

    - Rolnictwo

    Algierskie rolnictwo zatrudniając 10,4% aktywnej zawodowo populacji (2018) oraz wytwarzając 12% PKB (2016) nie zapewnia samowystarczalności żywnościowej kraju. Pomimo hamowania importu żywności, w 2017 r. osiągnął on wartość 8,44 mld USD. Plasuje to Algierię na pierwszym miejscu wśród afrykańskich importerów żywności (62 % to: zboża 2,81 mld USD, mleko i produkty mleczne 1,41 mld USD,  cukier 1,03 mld USD). Algierski sektor rolno-spożywczy jest nadal słabo rozwinięty. Wyzwaniami modernizacji i restrukturyzacji sektora jest duża szara strefa, pustynny i półpustynny klimat, rozdrobnienie gospodarstw, duży obszar ziemi odłogowanych i nieuprawianych (40-50%), słaby przemysł rolno-spożywczy, niewystarczające przechowalnictwo, niezorganizowana sieć sprzedaży żywności, a także brak otwarcia się na inwestycje zagraniczne. Jednocześnie należy podkreślić, że w niektórych sektorach, jak drobiarstwo, uprawa ziemniaków, warzyw i daktyli, algierscy rolnicy produkują nadwyżki, które Algieria chciałaby eksportować.

    Aby zmniejszyć kosztowny import żywności oraz industrializować kraj, rząd algierski w 2017 roku wprowadził zakaz importu około 600 produktów rolno-spożywczych i podwyższył cła na inne. Jednym z motywów działania, niezgodnego z zapisami Umowy Stowarzyszeniowej UE-Algieria, jest ochrona lokalnego przemysłu spożywczego przed nieuczciwą konkurencją. Rolnictwo jest strategicznym sektorem dla polityki algierskiego rządu. Rolnicy otrzymują od państwa szereg narządzi pomocowych, między innymi refinansowanie 50-60% wartości zakupu sprzętu rolniczego i irygacyjnego, dopłaty do cen mleka, gwarantowane ceny skupu zbóż, dostęp do dzierżawy ziemi, niskooprocentowane kredyty. Efektami programu rozwoju rolnictwa jest między innymi wzrost powierzchni ziem irygowanych z 930 tys. ha w 2008 r. do 1,2 mln ha w 2016 r. Głównym problemem polityki rolnej kraju jest kryzys budżetowy kraju, który ogranicza możliwości wsparcia rozwoju rolnictwa. Proponowanym rozwiązaniem jest większe zaangażowanie prywatnych inwestorów, jednak  nie posiadają oni wystarczającej wiedzy potrzebnej do intensyfikacji produkcji rolnej i przemysłu spożywczego.

     

    - Przemysł

    Pomimo ambitnych planów inwestycyjnych nie osiągnięto zamierzonej dywersyfikacji przemysłu, nadal niewielki jest udział produkcyjnych MŚP, które powinny przyczynić się do zmniejszenia importu dóbr konsumpcyjnych. Obecna sytuacja jest wynikiem nieskutecznej, realizowanej od końca lat 90-tych, prywatyzacji (około 400 przedsiębiorstw) oraz niewielkiego udziału  sektora prywatnego MŚP. Ich liczba oscyluje wokół 550 tys. Dominują one w sektorach : budownictwa (35% całości), handlu i dystrybucji (17%) oraz transporcie i komunikacji (9%). Wytwarzają 85% PKB poza sektorem węglowodorów lecz oprócz oficjalnych deklaracji o priorytetowym traktowaniu, nie otrzymują właściwego wsparcia rządu. Długotrwałe i nie precyzyjne procedury, dowolna ich interpretacja, nieprzejrzyste warunki przetargowe, korupcja, stanowią istotne bariery rozwoju prywatnych MŚP. Zasady gospodarki rynkowej blokowane są przez nadmierny etatyzm i biurokrację. Najlepszym tego przykładem jest historia największego kompleksu hutniczego El Hadjar w Annabie, który od dziesięcioleci jest symbolem błędów zarządzania  decydentów ekonomicznych. Zamykany, ponownie uruchamiany, prywatyzowany, sprzedawany, odzyskiwany, ponownie nacjonalizowany, doprowadzony został do stanu finansowej zapaści.

     

    - Budownictwo i roboty publiczne

    Sektor, który wymusił rozwój lokalnej produkcji cementu i prętów zbrojeniowych i w roku 2016 Algieria zaprzestała importu tych podstawowych materiałów budowlanych. Terytorium państwa jest jednym wielkim placem budowy zdominowanym przez  inwestycje infrastrukturalne i budownictwo mieszkaniowe. Realizowany jest końcowy etap autostrady Wschód-Zachód, pozostał do wykonania niewielki odcinek  autostrady trans-saharyjskiej łączącej wybrzeże Morza Śródziemnego z państwami sąsiednimi na południu  (Niger, Mali). Trwają ostatnie prace przygotowawcze przed rozpoczęciem największej inwestycji jaką jest budowa nowego portu morskiego El Hamdania, w odległości  około 100 km na zachód od stolicy. Inwestycja realizowana z udziałem dwóch spółek chińskich i podmiotu algierskiego szacowna jest na około 3,3 mld USD, finansowana chińskim kredytem długoterminowym. Spółki chińskie realizują również większość dużych projektów osiedli mieszkaniowych finansowanych z budżetu państwa w ramach programu rządowego zapewnienia mieszkania każdej ubogiej rodzinie. Prowadzenie inwestycji mieszkaniowych w tak dużej skali kreuje jednocześnie wiele problemów związanych terminową realizacją płatności. Wielu mniejszych  inwestorów algierskich zbankrutowało w  latach 2016 - 2017,  gdyż  rząd nie zapewnił środków na finansowanie zleconych projektów. Sektor ten jest również bardzo korupcjogenny i to zarówno na etapie inwestycji jak i po jej zakończeniu gdy następuje proces przydziału lokali mieszkaniowych. W 2017 r. państwo podjęło pewne działania mające na celu uporządkowanie przestrzeni architektonicznej i urbanistycznej; w wyniku prowadzonych kontroli właściciele nieruchomości zobowiązani są do ich ukończenia natomiast obiekty wybudowane bez stosownych zezwoleń podlegają rozbiórce.

     

    - Usługi

    Udział usług w strukturze algierskiego PKB wynosi prawie 30%. W Algierii dominuje przestarzały państwowy system bankowy (90% rynku), a władze nie są zainteresowane utratą kontroli nad sektorem. Działa 26 banków i instytucji finansowych, w tym 17 prywatnych, głównie francuskich. Jednak wciąż na jeden oddział bankowy przypada średnio 26.400 mieszkańców. Obok państwowego ubezpieczyciela SAA (Société Algérienne d’Assurance) pojawiły się towarzystwa międzynarodowe, jak AXA, Groupama, AGF. Otwarcie na konkurencję pozwoliło w szybki rozwój telekomunikacji. Wiodącymi operatorami są państwowy Mobilis i Djezzy  oraz kuwejcki Ooredoo . Rozbudowa sieci przekaźników umożliwia zapewnienie pokrycia praktycznie na całym terytorium  oraz udostępnienie transmisji danych w 4G.  

    Sieć handlowa zdominowana jest przez małe sklepy oferujące podstawowe artykuły spożywcze i przemysłowe. Brak jest dużych specjalistycznych hurtowni gwarantujących regularną dostępność towarów. Większość towarów importowanych sprowadzana jest kanałami nieformalnymi. Warzywa i owoce wprowadzane są do obiegu handlowego poprzez osiedlowe targowiska i handel obwoźny. Brak systemu skupu i przechowalnictwa przyczynia się do dużego marnotrawstwa żywności

    Jednym z największych bogactw naturalnych Algierii jest natura i różnorodność krajobrazowa,  która nie jest należycie wykorzystana dla celów turystycznych. Brak bazy noclegowej, infrastruktury turystycznej i specjalistycznych agencji oferujących usługi na wysokim poziomie jest przyczyną  zerowej obecności turystów zagranicznych. Również turyści algierscy częściej korzystają z oferty sąsiedniej Tunezji. Rządowe plany aktywizacji turystyki ograniczają się do deklaracji o konieczności rozwoju tego sektora, tworzone są lokalne ZET (strefy turystyczne), w których docelowo mają powstawać ośrodki turystyczne.  Władze lokalne zachęcają do inwestowania w budowę hoteli, które jednak ,bez odpowiednio przygotowanego otoczenia oraz braku przeszkolonych kadr, nie gwarantują w krótkim okresie powstania realnej bazy turystycznej zapewniającej turystom wysoki poziom usług.

     

               

    3.4. Uczestnictwo w wielostronnych organizacjach i porozumieniach o charakterze ekonomicznym.

     

        

    Algieria jest aktywnym członkiem większości najważniejszych międzynarodowych organizacji gospodarczych zarówno o zasięgu ogólnoświatowym, jak i regionalnym oraz różnych porozumień branżowych. Należy do : OPEC, Forum Państw Eksporterów Gazu, MFW, Banku Światowego, wyspecjalizowanych komisji i komitetów ekonomicznych ONZ (np. UNECA), Afrykańskiego Banku Rozwoju, Islamskiego Banku Rozwoju, większości międzynarodowych organizacji branżowych oraz porozumień związanych z bezpośrednimi inwestycjami zagranicznymi (Bank Rozrachunków Międzynarodowych, MIGA). Ponadto jest członkiem G77 (której roczne przewodnictwo przejęła w styczniu 2012 r.). Wszelkie działania i inicjatywy Algierii nakierowane są na promowanie i wspieranie zrównoważonego rozwoju ekonomicznego świata, zacieranie różnic gospodarczych i cywilizacyjnych pomiędzy bogatą Północą a biednym Południem, ścisłą współpracę ekonomiczną w ramach krajów Południa i zacieśnianie więzów ekonomicznych w wymiarze regionalnym. Priorytetowo w tych inicjatywach traktowany jest kontynent afrykański, któremu - według Algieru - społeczność międzynarodowa, a zwłaszcza bogate państwa świata winny okazać niezbędną pomoc i wsparcie poprzez znaczące zaangażowanie we wszystkie dziedziny życia społeczno-gospodarczego.

    Algieria od kilkunastu lat negocjuje swoje członkostwo w Światowej Organizacji Handlu. Pomimo wielu rund negocjacyjnych nadal pozostaje członkiem – obserwatorem. Dla ułatwienia eksportu własnych towarów innych niż węglowodory, Algieria rozszerza zawieranie umów o wolnym handlu z różnymi regionalnymi ugrupowaniami gospodarczymi lub krajami, z których niektóre zostały sfinalizowane (z Tunezją), a inne są w trakcie negocjacji (z EFTA i Unią Ekonomiczną i Monetarną Państw Afryki Zachodniej). W trakcie szczytu gospodarczego w Kuwejcie w styczniu 2009 r. Algieria ogłosiła swoje przystąpienie do Arabskiej Strefy Wolnego Handlu (ZALE), grupującej 19 krajów. Algieria należy również do strefy ZLEC, Kontynentalna Strefa Wolnego Handlu, porozumienie, które po ratyfikacji przez wszystkie państwa członkowskie umożliwi w roku 2022 powołanie Unii Celnej, na bazie której  zostanie utworzona Afrykańska Wspólnota Gospodarcza, zamknięcie procedur przewidziane  jest w 2028 roku. Ratyfikacja tego porozumienia przez 55 państwa członkowskie stworzy rynek 1,5 mld ludności o skumulowanej wartości około 2500 mld USD).

     

    3.5. Relacje gospodarcze z UE.

     

    Wzajemna wymiana handlowa regulowana jest podpisanym 1 września 2005 r. Układem Stowarzyszeniowym. Obowiązujący od ponad 10 lat Układ stale budzi zastrzeżenia strony algierskiej, utrzymującej, że UE nie wypełnia oczekiwanych zobowiązań inwestycyjnych. Trwają permanentne negocjacje, przesuwane są kolejne terminy podpisania protokołów uzgodnień porozumienia, strona algierska zgłasza uwagi do wcześniejszych ustaleń, jednostronnie wprowadza kontyngenty ilościowe lub obniża ich uprzedni poziom importu z UE. Stopniowa redukcja opłat celnych, które w  roku 2017 miały zostać całkowicie zniesione, nie została zrealizowana. Przeciwnie, strona algierska od roku 2016 arbitralnie wprowadzała ograniczenia importowe w formie kontyngentów ilościowych i wartościowych, które w 2017 r. i  w roku 2018 zostały zastąpione wykazami towarów objętych całkowitym zakazem importu lub obciążonych opłatami celnymi od 30 do 200%. Strona algierska argumentuje swoje stanowisko, ujemnym bilansem płatniczym w wymianie z UE, który w najbliższej perspektywie czasowej nie będzie mógł ulec zmianie, gdyż pomijając węglowodory, algierska oferta eksportowa nie jest dostatecznie konkurencyjna. Brak stabilności przepisów oraz wieloznaczna interpretacja ich stosowania stanowi również barierę dla inwestycji zagranicznych. Napływ BIZ do Algierii po odnotowanym spadku w  roku 2015 (-584 mln USD), znacznie wzrósł w 2016 r. do poziomu 1,5 mld USD.  Przyczyniła się do tego częściowo lekka stabilizacja na rynku produkcji ropy i gazu, a także zmiany w polityce inwestycyjnej. Algieria wprowadziła nowy kodeks Inwestycyjny określający zwolnienia i ulgi podatkowe przysługujące na etapie inwestycji i po jej zakończeniu, preferencyjne kredyty dla spółek joint venture zwłaszcza z sektorów poza węglowodorowych. Wsparcia inwestorom udziela ANDI (Krajowa Agencja Rozwoju Inwestycji, która wstępnie określa przydatność  projektu inwestycyjnego, pomaga w doborze partnera algierskiego, informuje o obowiązujących procedurach. W raporcie Krajowego Rejestru Handlowego poddano analizie 50 największych spółek sektora poza węglowodorowego, z każdego państwa pośród sześciu, największych inwestorów zagranicznych: Francja, Hiszpania,  Niemcy, Włochy, Chiny i Turcja, uwzględniono kapitały własne, kredyty, środki trwałe oraz wartość dodaną z podziałem na kraj, sektor gospodarki i rodzaj działalności. Największe spółki z sześciu wspomnianych państw zainwestowały 5,21 mld euro kapitałów własnych, średnio po 18 mln euro na spółkę. Na pierwszym miejscu są spółki francuskie ( 2,23 mld euro) , kolejno hiszpańskie, włoskie  i chińskie.

    Inwestycje finansowane są w znacznym stopniu z własnych kapitałów z niewielkim udziałem kredytów. Pierwsza pozycja Francji,  jako największego inwestora środków własnych wynika z dużego udziału sektora bankowego, który według obowiązujących przepisów zobowiązuje potencjalnego inwestora do posiadania minimalnego kapitału zakładowego umożliwiającego otwarcie banku na poziomie około 85 mln€ euro .

     

    Polskie inwestycje w Algierii są na poziomie zerowym. Podejmowane próby wspólnych przedsięwzięć w sektorze farmaceutycznym czy montażu ciągników zakończyły się na etapie deklaracji intencyjnych.

     

    Stała obecność polskich firm w Algierii ogranicza się do spółki CENZIN reprezentującej interesy polskich przedsiębiorstw  w kontaktach z algierską branżą wojskową. Oprócz tego działa kilka polsko-algierskich spółek z niewielkim kapitałem zakładowym, których działalność koncentruje się na prostym imporcie wyrobów gotowych produkowanych w Polsce.

     

    Źródło:   www.ec.europa.eu/Eurostat   www.mf.gov.dz   www.bank-of algeria.dz

    www.douane.gov.dz     www.ons.dz

     

     

    Dwustronna współpraca gospodarcza


     

    4.1. Gospodarcze umowy dwustronne.

     

    a) Umowa o współpracy gospodarczej, naukowej i technicznej między Rządem PRL a Rządem Algierskiej Republiki Demokratyczno - Ludowej

    Podpisana 26.01.1963 r., obowiązuje od 26.01.1963 r.

     

    b) Umowa między Rządem PRL a Rządem Algierskiej Republiki Demokratyczno - Ludowej o utworzeniu Komitetu Mieszanego do spraw Współpracy Gospodarczej i Naukowo - Technicznej

    Podpisana 21.08.1973 r.

     

    c) Porozumienie żeglugowe między Rządem PRL i Rządem Algierskiej Republiki Demokratyczno - Ludowej

    Podpisane 08.11.1975 r., obowiązuje od 27.10.1976 r.

    Ministerstwo Infrastruktury RP i Ministerstwo Transportu Algierii są w trakcie

    uzgadniania tekstu nowej umowy dwustronnej w sprawie transportu morskiego, które zastąpi Porozumienie Żeglugowe.

     

    d) Umowa między Rządem PRL a Rządem Algierskiej Republiki Demokratyczno – Ludowej w sprawie warunków kierowania, pobytu i pracy polskich specjalistów w Algierii

    Podpisana 11.09.1986 r.

     

    e) Konwencja między Rządem RP a Rządem Algierskiej Republiki Demokratyczno - Ludowej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i ustalania zasad wzajemnej pomocy w zakresie podatków od dochodów i majątku

    Podpisana 31.01.2000 r. w Algierze dotychczas nie weszła w życie.

     

    f) Umowa między Rządem RP a Rządem Algierskiej Republiki Demokratyczno - Ludowej o transporcie lotniczym

    Podpisana 07.07.2011 r. w Warszawie, po ratyfikacji zastąpi poprzednią umowę z 1965 r.

     

    g) Umowa między Rządem Algierskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej

    a Rządem Rzeczypospolitej Polskiej o ustanowieniu Wspólnej Komisji Międzyrządowej

    do spraw współpracy gospodarczej, handlowej, naukowej i technicznej.

    Podpisana 25.11.2017 r., ratyfikowana przez Algierię w lipcu 2018 r.

     

    Wymiana handlowa pomiędzy Polską a Algierią odbywa się na zasadach regulowanych przez Umowę Stowarzyszeniową zawartą pomiędzy Unią Europejską a Algierią, obowiązująca od 1 września 2005 r.

     

     

    4.2. Handel zagraniczny.

     

    Od wielu lat Polska utrzymuje dodatni bilans handlowej w wymianie handlowej z Algierią. W polskim eksporcie , w roku 2017 jednostkowo dominowały mleko w proszku i pochodne dla dzieci( 94,2 mln USD), pojazdy oraz części i podzespoły (84,1 mln USD), kolejna pozycja to tytoń jednorodny lub przetworzony (48,1mln USD),   opakowania  (12,8mlnUSD).

    W klasyfikacji,  według rodzaju towarów 37% stanowiły towary spożywcze, 26% dobra konsumpcyjne nie spożywcze, 21% maszyny i urządzenia przemysłowe. Pomimo wprowadzonych przez władze Algierii barier i ograniczeń importowych, polski eksport od kilku lat utrzymuje się w granicach 400-500 mln USD.

     

    Import z Algierii to głównie surowce, fosforyty stanowiące ponad 94%  kolejne 3% stanowią dobra przemysłowe i 2% dobra konsumpcyjne nie spożywcze.

     

    Wymiana handlowa Polski z Algierią (w mln USD) 2018r.

    2010 r.

    2016

    2017

    I-VII 2018

    Obroty

    254,163

    475,5

    480,7

    316,1

    Eksport

    232,4

    459,2

    459,1

    304,4

    Import

    21,8

    16,3

    21,6

    11,7

    Saldo

    +210,6

    +442,8

    +437,5

    +292,7

     

     

    4.3. Inwestycje (wzajemne).

     

          Dostępne źródła, zarówno w Polsce jak i w Algierii, nie wykazują wzajemnych inwestycji. Na rynku algierskim działa przedstawicielstwo firmy CENZIN Sp. z o.o..

     

    4.4. Współpraca regionalna.

     

    Nie występuje.

     

     

    4.5. Współpraca samorządów gospodarczych.

     

    Umowa z 16 czerwca 2002 r. pomiędzy największymi izbami gospodarczymi: Krajową Izbą Gospodarczą KIG a Chambre Algérienne de Commerce et d’Industrie CACI (algierską izbą handlu i przemysłu).

    W sierpniu 2008 r. powołano do życia Gospodarczą Izbę Polsko - Algierską (GIPA) z udziałem ponad 25 firm z Polski i kilkunastu przedsiębiorców z Algierii. Jej walne Zgromadzenie Założycielskie odbyło się w siedzibie Krajowej Izby Gospodarczej (kontakt z Izbą : regadal@gmail.com).

     

    Dostęp do rynku


     

    5.1. Dostęp do rynku dla polskich towarów i usług /bariery/.

     

    Zasady handlu pomiędzy Polską a Algierią reguluje Umowa Stowarzyszeniowa UE –Algieria, która obowiązuje od 1 września 2005 r. Określa ona zasady i kalendarz stopniowego obniżania obciążeń taryfowych (cła i innych tego typu opłat) we wzajemnym handlu, aż do ich całkowitego zniesienia w 2017 r., kiedy miała zacząć funkcjonować euro-śródziemnomorska strefa wolnego handlu. Ze względu na spadek cen ropy i gazu jaki wystąpił w 2014 r., Algieria nie tylko wystąpiła  o przedłużenie okresu przejściowego do 2020 r., lecz jednostronnie wprowadziła wiele barier celnych i kontyngentowych na towary pochodzące z UE. W styczniu 2018 r. Ministerstwo Handlu ogłosiło listę około 900 pozycji towarowych objętych całkowitym zakazem importu. Ograniczając import wyrobów gotowych rząd zachęca jednocześnie do inwestowania w produkcję miejscową oferując zniżki i zwolnienia podatkowe o charakterze centralnym i lokalnym. Inwestorzy zagraniczni mogą również uzyskać zwolnienia z opłat celnych produkcyjnego majątku trwałego stanowiącego rzeczowy aport kapitałowy.

    Od początku kryzysu rynku węglowodorów w 2014 r., deficyt budżetowy utrzymuje się na poziomie około 15,3% PKB. Kontynuując politykę niezależności od finansowych instytucji międzynarodowych, w  roku 2017 podjęto próbę uzdrowienia finansów publicznych i ograniczenie wydatków budżetowych w kolejnych latach 2018 i 2019 do poziomu 6 800 mld DA. Niestety kolejna nowelizacja ustawy budżetowej z roku 2018 przyniosła całkowitą zmianę opcji i wzrost wydatków w roku 2018 do poziomu 8 628 mld DA z prognozą odpowiednio 7 561,8 w 2019 r. i 7 368 w 2020 r. Wobec drastycznie malejących zgromadzonych rezerw dewizowych oraz w związku z rezygnacją z korzystania z kredytów zewnętrznych wprowadzono w listopadzie 2017 r. tzw. „niekonwencjonalne finansowanie”, które realizowane jest poprzez druk „pustych” pieniędzy. W dekrecie rządowym opublikowanym w marcu 2018 r. (J.O. nr 15/2018) wskazano cele jakie będą realizowane w wyniku wprowadzenia dodatkowych pieniędzy do obiegu, a mianowicie „reformy strukturalne gospodarcze, finansów publicznych i budżetowych, co powinno przyczynić się do zrównoważenia budżetu państwa i bilansu płatniczego. Wspomniane reformy strukturalne, jeśli zostaną realizowane, przyczynią się do  wzrostu gospodarczego i zdecydowanej naprawy finansów państwa. Od lipca 2009 r., na mocy nowelizacji ustawy budżetowej (LFC 2009),  rząd algierski przyjął szereg przepisów, których celem było z jednej strony ograniczenie szarej strefy i zwiększenie kontroli nad sprowadzanymi towarami, z drugiej zaś próba ograniczenia nadmiernego, zdaniem władz algierskich, wolumenu importu. Wśród przyjętych decyzji szczególne znaczenie dla firm zagranicznych mają następujące kwestie :

    - wprowadzenie akredytywy dokumentowej jako jedynie dopuszczalnej formy rozliczeń

    transakcji importowych,

    - ograniczenie możliwości przyznawania kredytów bankowych wyłącznie na zakup nieruchomości,

    - wprowadzenie obowiązku posiadania przez algierskiego partnera przynajmniej 30% udziałów w spółkach z firmami zagranicznymi typu import - eksport,

    - wprowadzenie obowiązku posiadania przez algierskiego partnera większościowego udziału (51%) w projektach inwestycyjnych.

    Obowiązek rozliczania transakcji handlowych z zagranicą jedynie na podstawie kredytu

    dokumentowego (L/C - CREDOC) w sposób zasadniczy obciąża transakcje, przedłużając i komplikując dostępne procedury, m.in. z uwagi na fakt, że algierskie banki nie mają doświadczenia w rozliczaniu akredytyw na tak powszechną skalę. Akredytywa (aktualnie jej termin płatności nie może przekroczyć 60 dni), generuje dodatkowe koszty, a każda kolejna zmiana w przypadku scentralizowanego systemu bankowego Algierii to opóźnienie transakcji o kolejne 3 do 4 tygodni. Akredytywa dokumentowa w większym stopniu obciąża lokalne firmy produkcyjne. Część z nich, opierając się na uprzywilejowanych kontaktach z dostawcami,  korzystała z przelewów i gwarancji bankowych, mogła też ubiegać się o kredyt handlowy i zabezpieczała się w wyspecjalizowanych międzynarodowych instytucjach od ryzyka handlowego, takich jak francuski Coface, czy niemiecki Hermes. W obecnej sytuacji firmy te zmuszone są polegać na środkach własnych, co zdecydowanie wpływa na zmniejszenie płynności finansowej. Dodatkowym elementem utrudniającym transakcje jest deprecjacja kursu dinara algierskiego w stosunku do walut wymienialnych, który w pierwszym roku  kryzysu (2014 r.)  wymieniany był 80 DA/ 1USD  i  106 DA/ 1Eur,  a w 2018 r., odpowiednio 119 DA i 135 DA, czyli w okresie czterech lat spadek wartości o ponad 20%.

    Inflacja utrzymywana przez ekonomistów algierskich na akceptowalnym poziomie przez ostatnie 15 lat i oscylująca  wokół 3% w 2014 r., wzrosła pierwszy raz w sierpniu 2016 r. do niepokojącego poziomu 5,8%, a kolejny wzrost nastąpił w grudniu powyżej 7%,  a w styczniu 2017 r. odnotowano 8,1%. Rząd sztucznie utrzymuje inflację na poziomie odbiegającym od realnej sytuacji gospodarki poprzez stałe ceny artykułów pierwszej potrzeby oraz sztuczny parytet dinara.

    Do dewaluacji dinara, która zachwiała cenami dóbr konsumpcyjnych w 2016 r., aktualna ustawa budżetowa 2018 wprowadziła dodatkowe obciążenia, tzw. DAPS (droit additionnel provisoire de sauvegarde), okresowy „ratunkowy” podatek dodatkowy, o zmiennej stopie zawartej między 30 i 200%.

    Wprowadzono zakaz odstępowania zagranicznym podmiotom nieruchomości przejętych lub znacjonalizowanych przez państwo. Państwo korzystać też ma z prawa pierwokupu aktywów scedowanych w ramach wcześniejszej prywatyzacji, czy zmieniających obecnie właściciela.

    Utrudnieniem w dostępie do rynku jest również wymóg Banku Centralnego Algierii nakładający obowiązek dołączania do dokumentacji niezbędnej do rozliczenia transakcji tzw. certyfikatu zgodności, wydawanego przez niezależną firmę certyfikującą w kraju pochodzenia towaru.

    Realizacja dostaw dla sektora publicznego ma miejsce w ramach zamówień publicznych w drodze organizacji przetargów. Na rynku algierskim występuje bardzo silna konkurencja ze strony firm z najważniejszych gospodarczo krajów świata. Dominującym językiem handlowym jest francuski.

                          

    5.2. Dostęp do rynku pracy. Świadczenie usług i zatrudnienie obywateli RP.

     

    Procedury w zakresie uzyskiwania zezwoleń na pracę przez cudzoziemców, w tym obywateli RP, w Algierii są porównywalne ze stosowanymi w innych państwach, ale jednocześnie uwzględniają algierskie potrzeby i specyfikę. Inspiracją dla wszystkich działań w tym zakresie jest realizacja polityki ochrony krajowego rynku pracy. Jej kardynalną zasadą wynikającą z przepisów z 1981 r. jest założenie, iż pracownicy z zagranicy mogą wykonywać pracę w Algierii wyłącznie w przypadku posiadania poszerzonego wykształcenia średniego i braku tego rodzaju specjalistów wśród Algierczyków. Z drugiej jednak strony algierskie potrzeby w zakresie zagranicznych pracowników różnych specjalności są ogromne. Podkreślają to same władze Algierii przyznając, że bez zaangażowania siły roboczej z zagranicy kraj nie podoła realizowanemu procesowi przebudowy, modernizacji i rozwoju społeczno-gospodarczego praktycznie wszystkich dziedzin państwa. Obecnie w Algierii oficjalnie zatrudnionych jest łącznie kilkadziesiąt tysięcy zagranicznych pracowników, z czego 30 tys. stanowią Chińczycy. Trudności przy uzyskiwaniu zezwoleń na pracę są spowodowane biurokracją i powolnością procedur.

     

    5.3. Nabywanie i wynajem nieruchomości.

     

    Zarówno ceny zakupu jak i wynajmu nieruchomości na rynku algierskim, w szczególności w stolicy i innych wielkich miastach, są wysokie. W związku z systematycznie rosnącą liczbą firm zagranicznych i inwestorów z innych państw na rynku algierskim, poziom ich stale podnosi się, zwłaszcza w dzielnicach rezydencjalnych i uznawanych za bezpieczne. W przypadku zawierania transakcji za pośrednictwem agencji nieruchomości, należy uwzględnić dodatkowe koszty, stanowiące jej prowizję, najczęściej w wysokości kwoty odpowiadającej miesięcznemu czynszowi (w przypadku wynajmu) lub od 1,5 do 3% wartości umowy przy zakupie. Zważywszy na skomplikowaną procedurę i mnogość przepisów zaleca się korzystanie z pośrednictwa autoryzowanych biur przy nabywaniu nieruchomości. Często problemem jest uzyskanie gruntu pod realizację projektu inwestycyjnego, co stanowi jedną z głównych barier w szerszym napływie bezpośrednich inwestycji zagranicznych do Algierii.

              

    5.4. System zamówień publicznych.

     

     

    Algierski sektor państwowy (administracja, instytucje i przedsiębiorstwa) zobligowany jest do dokonywania importu z zagranicy niezbędnych towarów i usług oraz realizacji inwestycji w ramach zamówień publicznych i organizowania przetargów. Zakres przedmiotowy importu obejmuje między innymi dobra konsumpcyjne o strategicznym znaczeniu dla gospodarki algierskiej, jak żywność (np. mleko w proszku, zboża, strączkowe warzywa suszone), a także leki, sprzęt i wyposażenie medyczne, materiały budowlane oraz maszyny i urządzenia, sprzęt inwestycyjny, specjalistyczne wyposażenie i artykuły dla różnych odbiorców, wszelkie inwestycje i usługi. Przepisy regulujące algierskie zamówienia publiczne publikowane są w oficjalnym dzienniku urzędowym Algierii : Journal Officiel (www.joradp.dz). Ogłoszenia o międzynarodowych przetargach w Algierii publikuje oficjalny biuletyn zamówień publicznych „BOMOP” (www.anep.com.dz serwis płatny). Znaczącą ich część zamieszcza także miejscowa prasa, w tym najwięcej codzienna gazeta rządowa w języku francuskim „El Moudjahid” (www.elmoudjahid.com). Informacje o przetargach w należącym w 100% do państwa algierskim sektorze ropy i gazu publikuje specjalistyczne wydawnictwo BAOSEM (www.baosem.com lub www.mem-algeria.org serwis płatny), który podaje także ich rozstrzygnięcia. Część przetargów ma charakter zamknięty, to znaczy nie są one ogłaszane publicznie, a ich organizatorzy sami wysyłają zaproszenia do uczestnictwa w nich jednym bądź kilku potencjalnym oferentom. Procedury przetargowe przeprowadzają wyspecjalizowane struktury poszczególnych resortów i instytucji bądź firmy prywatne (ale tylko działające w formie spółki), które zgodnie z posiadanymi uprawnieniami realizują zaopatrzenie na potrzeby państwa. Algierskie procedury przetargowe w powszechnej opinii uznawane są za zbiurokratyzowane, nadmiernie rozciągnięte w czasie (od momentu ogłoszenia przetargu do jego rozstrzygnięcia, a zwłaszcza rozpoczęcia realizacji dostaw), z dużą liczbą kryteriów i wymogów do spełnienia, w szczególności wymagających w części finansowej, gdzie m.in. istnieje obowiązek wpłaty wraz ze składaną ofertą gwarancji / kaucji (w wysokości od 1 do 10% jej wartości). Przy kontraktach dużej wartości są to znaczące kwoty, z reguły niedostępne dla mniejszych firm, które w ten sposób nie mają szans na samodzielne uczestnictwo w przetargu.

    W październiku 2010 r. wprowadzony został nowy kodeks zamówień publicznych (opublikowany w algierskim Dzienniku Urzędowym (J.O nr 58 z 7.10.2010 r.), dostępny na stronie internetowej www.joradp.dz). Dekret określa główne założenia funkcjonowania rynku publicznego w Algierii, w tym potwierdza zasadę wprowadzoną w ramach Uzupełniającego Prawa Finansowego 2010 (LFC 2010) zobowiązującą zagraniczne spółki, które uzyskały kontrakty w wyniku przetargów publicznych, do reinwestycji w Algierii w stowarzyszeniu z tutejszymi partnerami (49/51%). Zapewnia też algierskim przedsiębiorcom tzw. marżę preferencyjną nie mniejszą niż 25% wartości zamówienia.

     

     

    5.6. Informacje o aktach prawnych.

     

    Podstawowym źródłem informacji o obowiązujących w Algierii aktach prawnych są:

     

    • w dziedzinie aktywności inwestorów zagranicznych na rynku algierskim:

    www.andi.dz Agence Nationale de Développement des Investissements (narodowa agencja rozwoju inwestycji) -  przedstawia w sposób kompleksowy wszelkie zagadnienia, w tym teksty aktów prawnych, dotyczące realizacji bezpośrednich inwestycji zagranicznych oraz innych możliwych form zaangażowania firm zagranicznych na rynku algierskim jak partnerstwo, wspólne przedsięwzięcia oraz udział w procesach  prywatyzacyjnych.

    Powyższa tematyka prezentowana jest również, w odpowiednim stopniu i zakresie, przez następujące algierskie instytucje:

    www.mipmepi.dz  Ministère de l’Industrie, de la Petite et Moyenne Entreprise et de la Promotion de l’Investissement (ministerstwo przemysłu, małej i średniej przedsiębiorczości i promocji inwestycji),   

    www.mincommerce.gov.dz Ministère du Commerce (ministerstwo handlu),

    www.douane.gov.dz  Direction Générale des Douanes (główna dyrekcja ceł),

    www.bank-of-algeria.dz Banque d’Algérie (bank centralny Algierii),

    www.mem-algeria.org Ministère de l’Energie et des Mines (ministerstwo energii i górnictwa) oraz  www.sonatrach-dz.com państwowe przedsiębiorstwo węglowodorów „Sonatrach” (możliwości współpracy z algierskim sektorem  ropy i gazu), 

    www.anpm.gov.dz  ANPM - Agence Nationale du Patrimoine Minier  (narodowa agencja ds. górnictwa).

     

    • w kwestiach podatkowych:

    www.mfdgi.gov.dz oficjalna strona algierskiej administracji podatkowej,

    www.andi.dz Agence Nationale de Développement des Investissements (narodowa agencja  rozwoju inwestycji).

     

    • teksty aktów prawnych:

    www.joradp.dz Journal Officiel (strona internetowa oficjalnego dziennika urzędowego Algierii) - teksty aktów prawnych w formacie PDF.

     

    W dalszym ciągu obowiązującymi aktami prawnymi w zakresie realizacji inwestycji na rynku algierskim są:

    - rozporządzenie nr 01-03 z 20 sierpnia 2001 r. zmienione rozporządzeniem nr 06-08 z 15 lipca 2006, w sprawie rozwoju inwestycji, zwane Kodeksem  Inwestycyjnym,

    - dekret nr 06-356 z 9 października 2006 r. w sprawie uprawnień, organizacji i funkcjonowania Narodowej Agencji Rozwoju Inwestycji (ANDI).

    Ich zapisy od lat uznawane są za jedne z najbardziej zachęcających do realizacji inwestycji spośród wszystkich państw południowego wybrzeża Morza Śródziemnego. Pomimo tego poziom dotychczasowego zaangażowania inwestycyjnego zagranicy w Algierii, w sektorach innych niż ropa i gaz, jest uznawany przez władze w Algierze za niewystarczający. Obawy co do utrzymania tego niekorzystnego stanu rzeczy, a nawet częściowego wycofania się zagranicznych inwestorów z Algierii, wywołały wprowadzone zmiany istniejących zasad prowadzenia bezpośrednich inwestycji zagranicznych (BIZ) i handlu zagranicznego na rynku algierskim - rozporządzenie nr 09-01 z 22 lipca 2009 r. (Uzupełniające Prawo Finansowe 2009 - LFC 2009). Władze w Algierze uzasadniały wprowadzanie tego typu regulacji koniecznością uzdrowienia rodzimego sektora handlu zagranicznego oraz zmniejszenia algierskiego importu.

     

    Przydatne linki i kontakty


     

    Informacje na temat prowadzenia inwestycji w Algierii dostępne są bezpłatnie, w języku francuskim i angielskim, na stronach internetowych przedstawicielstwa firmy konsultingowej KPMG w Algierii (KPMG Algérie Spa) : www.kpmg.dz

     

     

    6.1. Administracja gospodarcza.

     

    Premier Ministre - premier www.premier-ministre.gov.dz ; www.cg.gov.dz

    Ministère du Commerce - ministerstwo handlu www.mincommerce.gov.dz

    Ministère des Finances - ministerstwo finansów www.mf.gov.dz

    Ministère de l’Industrie et des Mines - ministerstwo przemysłu i górnictwa www.industrie.gov.dz

    Ministère de l’Energie – ministerstwo energii  www.energy.gov.dz

    Ministère de l’Agriculture et du Développement Ruralet de la Pêche - ministerstwo Rolnictwa i rozwoju wsi i rybołówstwa www.minagri.gov.dz

    Ministère des Travaux publics et des Transports – ministerstwo Robót Publicznych i Transportu www.mtp.gov.dz

    Ministère de l’Environnement et des Energies Renouvelables - ministerstwo Środowiska i Energii Odnawialnej www.cder.dz

    Ministère des Ressources en Eau - ministerstwo Zasobów Wodnych www.mre.gov.dz

    Ministère de la Poste, des Télécommunications, des Technologies et du Numérique - ministerstwo poczty, telekomunikacji, technologii i cyfryzacji www.mptic.dz

    Ministère de l’Habitat et de l’Urbanisme et de la Ville - ministerstwo gospodarki mieszkaniowej, urbanistyki i miasta www.mhuv.gov.dz

    Ministère du Tourisme et de l’Artisanant – ministerstwo turystyki i rzemiosła www.mta.gov.dz

     

    Agence Nationale de Développement des Investissements – narodowa agencja rozwoju inwestycji www.andi.dz

    Agence Nationale de Promotion du Commerce Extérieur - narodowa agencja promocji handlu zagranicznego www.algex.dz

    Bank of Algérie - bank centralny Algierii www.bank-of-algeria.dz

    Inne banki algierskie :

    BEA- Banque Extérieure d’Algérie www.bea.dz ,

    BADR - Banque de l’Agriculture et du Développement Rural www.badr-bank.net ,

    BDL - Banque du Développement Local www.bdl.dz ,

    CPA - Crédit Populaire d’Algérie www.cpa-bank.dz

    Office National des Statistiques – narodowy urząd statystyczny www.ons.dz

    Direction Générale des Douanes – główna dyrekcja ceł Algierii www.douane.gov.dz

    CNIS Centre National de l’Informatique et des Statistiques- Krajowe centrum Informatyki i Statystyk podległe  dyrekcji Ceł www.douane.gov.dz

     

     

    6.2. Samorząd gospodarczy.

     

    Chambre Algérienne de Commerce et d’Industrie – algierska izba handlu i przemysłu www.caci.dz

    Forum des Chefs d’Entreprises - forum szefów przedsiębiorstw www.fce.dz

    Club des Entrepreneurs et des Industriels de la Mitidja - zrzeszenie przedsiębiorców i przemysłowców z regionu Mitidja www.ceimi.org

     Confederation Algerienne du Patronat Algierska Konfederacja Pracodawców www.cap-dz.com

     

    6.3. Oficjalna prasa ekonomiczna.

     

    • Dziennik ekonomiczny (w języku francuskim) : Le Maghreb www.lemaghrebdz.com

       

      Najważniejsze algierskie dzienniki ze zwiększoną ilością informacji ekonomicznych:

      - w języku francuskim: El Moudjahid  www.elmoudjahid.com,

                                           El Watan www.elwatan.com,

                                           Liberté www.liberte-algerie.com,

                                           Le Quotidien d’Oran www.quotidien-oran.com,

                                           La Tribune www.latribune-oneline.com

      - w języku arabskim: El Khabar www.elkhabar.com,

                                        El Youm www.akhbarelyoum-dz.com,

       

      Jeune Afrique  (tygodnik wydawany we Francji, zamieszczający również dużą ilość informacji ekonomicznych o Algierii)  www.jeuneafrique.com

      Inne wydawnictwa ekonomiczne (w języku francuskim):

       

      - miesięczniki: Le Phare www.kgn-lephare.com , Strategic Business & Finances

      www.strategicaconseil.com

     

    6.4. Oficjalne strony o charakterze ekonomicznym.

     

    Informacje ekonomiczne w syntetycznej formie prowadzi portal giełdy w Algierze;

    www.bours-dz.com

     

    Sama giełda jest na etapie rozwojowym i notuje zaledwie 5 spółek w tym dwie państwowe. Oprócz wyżej wspomnianych dzienników obszernie komentujących bieżące wydarzenia gospodarcze, informacje ekonomiczne zamieszczają :  www.algerie-eco.com , www.tsa-algerie.com  , www.aps.dz, oraz portale wyżej wymienionych najpopularniejszych gazet codziennych.

    11 lipca 2013 (ostatnia aktualizacja: 4 października 2018)

    Drukuj Drukuj Podziel się treścią: